#53: prof. Dawid Szostek - edukacja domowa, rodzina, aborcja, wiara - cz.1

To bardzo niebezpieczne stwierdzenie wydaje mi się. W jaki sposób? W sensie to miałoby być ludziom gorzej? Nie mówię, że miałoby być gorzej. To jest naturalne. Jak popatrzymy na historię człowieka od zarania dziejów albo na przykład na historię starożytnego Izraela, Jak Izrael był uciskany? O, dzisiaj jest w godzinie czytań, ciekawe czytanie ze Starego Testamentu. Dziś jest wspomnienie świętych młodzianków, czyli tych, którzy zostali przez Heroda wybici, chłopców, do drugiego roku życia. Herod myślał, że w ten sposób Chrystusa zabije, pozbędzie się pretendenta, jak to rozumiał, do tronu. Ale ze Starego Testamentu historia jest czytana Izraelitów, którzy byli uciskani w Egipcie. Uciskani, musieli niewolniczo pracować.

Czyli wykonywanie pewnych gestów, pewne obrzędy, związane z kalendarzem na pewno. To jest jedna sfera. Inna sfera, inna kwestia, podstawowa kwestia, to jest kwestia wiary. Czym jest wiara? Wiara dla chrześcijanina, dla mnie, wiara to jest konkretne doświadczenie życia. To nie jest teoria, to nie jest właśnie usłyszenie czegoś, na zasadzie nauczenie się, może w ten sposób, wyuczenie na pamięć. To nie jest wiedza, to nie jest filozofia, tylko to jest konkretne, realne doświadczenie życia. Bo takim realnym, konkretnym doświadczeniem życia jest Chrystus. Chrystus żył, Chrystus umarł, został zabity. I ta największa, najpiękniejsza dobrana wina dla mnie i dla każdego to jest to, że pokonał śmieć, czyli zmartwychwstał.

I teraz konkretnie, jak to się objawia w moim życiu? Jak to się przekłada? Gdzie jest to wydarzenie? Gdzie ten wymiar, takie zejścia właśnie tej historii konkretnie do przypadku mojego życia? No i to należałoby się zapytać, w jakich sytuacjach ja odczuwam, że Chrystus żyje? Gdzie odczułem to i co mnie w tym pociągnęło. No i mam takie historie, mam takie sytuacje, takie wydarzenia w swoim życiu, gdzie tej miłości i tego zmartwychwstania Chrystusa doświadczyłem. Mogę zapytać o przykład? Może Pan zapytać. Troszkę ekshibicjonizm może będzie, ale powiem tak, tracić twarz dla Chrystusa jest czymś pięknym. Jest czymś pięknym i uważam, że jeśli mogę odsłonić się i tracić twarz dla Chrystusa,

I widzę, że dziś moja historia nie jest historią niechcianą, połamaną, porąbaną, bo nie wygląda tak, jak ja bym chciał, albo jakby świat chciał, ale że właśnie w tej historii Bóg mnie prowadził do tego momentu mojego życia. I że te 20 lat udręki, która tak wyglądała, dzięki temu jestem dziś tym, kim jestem. Nie tam profesorem czy coś, nie tego mam na myśli, nie to mam na myśli, tylko że Jestem w Kościele, że mam ogromną łaskę, bo dla mnie to jest naprawdę ogromna łaska, bo widzę dzisiaj, bo można o wierze mówić, przekonywać, kłócić się, ale jeśli ktoś łaski nie dostanie tego od Chrystusa, żeby wierzyć, to on nie będzie wierzył. To jest naprawdę łaska, że Bóg wyciąga, dotyka taką osobę tym palcem swoim i ona wierzy, jak to się mówi, praktykuje, angażuje się, a ktoś inny można mu opowiadać, mówić i to po nim wszystko spływa.

W życiu, czyli po prostu tego swojego ducha, duszy można byłoby powiedzieć, jest czymś tak wartościowym, że dosłownie może dać nam nie tylko, nie zadośćuczynienie, a powiedzmy wolność od naszej przeszłości, ale też dosłownie rzucić światło na całą tą właśnie piękną przyszłość jaką mamy. Oczywiście, choć mówię, nie zgodzę się z tym, że Chrystus jakimś archetypem jest albo jedną z alternatyw. Mówię, że przez różne osoby może być tak przyjmowany. No może być, oczywiście, wszystko w wolności. Chrystus jak był na świecie i później jak umierał też, część była, towarzyszyła mu, część go odrzucała, wyśmiewała go. Chrystus jest realny, jest człowiekiem i Bogiem i kimś realnym i nie jest jedną z alternatyw.

To właśnie historia świata pokazuje, że w Chrystusie wszystko jest wytłumaczone i w Chrystusie wszystko ma początek. Jest wiele innych religii, to można teraz polemizować, ale nie jest tak, że religia religii jest równa. I powtarzam, chrześcijaństwa nie można sprowadzać do religii. To nie jest zbiór gestów, formu, modlitw, bardzo ważnych zresztą, bo liturgia, ten wymiar liturgiczny, to znaczy przychodzić, wspólnie się modlić, pewne gesty wykonywać jest bardzo ważne. Tylko jeśli to się sprowadza do tego, to jest to nic innego jak religijność naturalna. To znaczy pewne wykonywanie magicznych gestów po to, żeby bóstwo przebłagać czy siłę wyższą, żeby mi się dobrze żyło. A chrześcijaństwo to jest wydarzenie życia. I teraz w Brakuje w Kościele i dlatego tak mówię, wiele mamy w ludziach też, którzy pretendują do tego, mówią, że ja nie uważam się za lepszego, w żaden sposób, proszę mnie tak nie zrozumieć, tylko tego brakuje generalnie tak zwanego kerygmatu w Kościele.

Kerygmat, czyli dobra nowina. Sprowadzona do życia człowieka konkretnego. Bo co z tego będzie dla Pana, że ja powiem Panu, że Chrystus umarł i zmartwychwstał? Jaki to wymiar dla Pana ma? Jaki ma dla mnie wymiar, który się dzielę tym wydarzeniem? Bo jeśli to się dla mnie sprowadza do tego, że ja się na religii o tym nauczyłem, usłyszałem i to wiem, To jest nieprzekonujące. To wiele jest alternatyw, wiele sytuacji takich, a ten ma ciekawszą historię, ten jeszcze coś lepszego, bardziej bogata wiedza filozoficzna, jakiś tam system filozoficzno-wiedzy. A pytanie, gdzie jest to konkretne wydarzenie? I o tym mało się mówi, dlatego pan tu się dzieli też swoim wydarzeniem, doświadczeniem.

Nie lepszym człowiekiem. Miało mu pozwolić dojrzewać do chrześcijaństwa. Człowiekiem zawsze jesteśmy skażonym i mającym skłonność do złego. Lepszym nie znaczy idealnym. Tak, no nie będziemy idealni, lepsi oczywiście w rozumieniu może więcej świata, trochę na życie jak najbardziej, natomiast zawsze ta skłonność do złego będzie, czyli do grobowej deski, tak? Ale w życiu tych katechumenów były dostrzegalne pewne znaki wiary. Tak jak mówię, chociażby miał wroga, szedł do niego, prosił go o wybaczenie. Ktoś się z nim sądował o spadek po ojcu, potrafił iść i powiedzieć, bierz wszystko, ja niczego nie chcę, oddać to. Takie znaki wiary, konkretnie, że nie tylko ustami głosił, ale potrafił w konkretnych sytuacjach swojego życia pokazać, że Chrystus jest dla niego najważniejszy.

Że jak się mówi, wybaczaj nieprzyjaciołom, to że ludzie I powiem Panu, że tego doświadczam właśnie tu, w tej wspólnocie, bo to jest wspólnota, która idzie do wiary dojrzałej, to znaczy właśnie, która przekłada Nieudolnie oczywiście, to są ludzie, to nie jest tak wspólnota ludzi lepszych, doskonalszych, lepszych chrześcijan, wręcz przeciwnie. Nie o to chodzi. To się doświadcza w tym momencie tego, że to jest najgorszy element. Naprawdę, najgorszy. I pierwsze wspólnoty, które powstawały w Hiszpanii, to były wspólnoty ludzi ze slumsów. Cyganów, alkoholików, narkomanów, złodziei, morderców. I Kiko, którego zafascynowała postać świętego dzisiaj Karola de Foucault, który właśnie jego misyjność, wymiar misyjny Karola de Foucault polegał na tym, że on szedł do ludzi ubogich, biednych, pozbawionych Chrystusa i nie mówił im, stał, kaznodzieja, tylko żył wśród nich.

We wspólnocie nie ma tego. Wszystkie te bariery znikają po pewnym czasie. Pan wie wszystko, zaczyna wiedzieć o tych ludziach, a oni wszystko wiedzą o Panu. I to jest piękne, bo w tym się objawia, że życie takiego człowieka też na pewno jest budowane, ale przede wszystkim nie taka przyjaźń właśnie na zasadzie, że mamy wspólne książki, lubimy czytać, albo głosujemy na tę samą partię, bo tak nie jest, tylko właśnie w Chrystusie, że jest ta więź budowana. W Chrystusie takim, To się odczuwa, że te więzy pokonują biologię, pokonują więzy krwi, że to jest taka jedność, którą człowiekiem tworzy z innymi w tej wspólnocie, że to jest nie do zbudowania ludzkimi siłami. Dlaczego w pierwszych wiekach wspólnoty chrześcijańskie przekonywały pogan?

Co oni widzieli? Bo jasne, był moment, był Chrystus, apostołowie cudów dokonywali też, tam, wskrzesili. Ale cud ma to do siebie, że ma ograniczony wymiar. Bo Pan jest akurat w tym momencie, gdzie ktoś kogoś wskrzesza, czy tam ręka, rękę mu naprawia, albo ktoś nagle zaczyna wstać, a wcześniej nie, wstawać, ruszać się, a wcześniej był sparaliżowany. Ale to ma taki wymiar, że jak Pan tam jest, Pan to zobaczy, to Pan uwierzy. Ale tysiące, miliony osób ich tam nie ma. Słyszą gdzieś tam coś. Natomiast dokonywały się tzw. cuda moralne, tzn. ludzie widzieli, poganie widzieli, że są pewne wspólnoty chrześcijańskie, które kochają się w wymiarze krzyża, jak to się mówi, tzn. ludzi różnych od siebie, którzy taką jedność mają między sobą, tak kochać się potrafią, oddawać za siebie życie, że to jest niemożliwe do zbudowania ludzkimi siłami i rękami.

O kim? O Chrystusie, który jest Synem, a jednocześnie jak Trójca Święta, jest Ojcem i jest Duchem Świętym. Bóg jest dla mnie osobą konkretną. Myślę o konkretnej osobie. Myślę o Chrystusie. Okej, to tak, żebym sobie właśnie chcę to w paną myśl troszeczkę sobie wyobrazić. Pan sobie wyobraża go jako konkretną osobę, która była, która jest, która funkcjonuje powiedzmy metafizycznie, czy która w jakimś miejscu dosłownie jest? No nie, nie możemy powiedzieć, że jest w niebie, bo jak pan powiedział pierwsze co, jak Gagarin poleciał w przestrzeń kosmiczną jako pierwszy człowiek, to powiedział Boga nie. Nie ma Boga. Leci w chmurach i szukał jakiegoś dziadka może z brodą siedzącego na tronie, a tego nie ma.

A to jest tylko cząsteczka tego, co nam udało się odkryć. I jakie prawidła tym rządzą, matematyczne też, logika, że to nie jest chaos. To, co na świecie też, to nie jest chaos. O tym matematycy, fizycy mówią, bo to nie są popularne poglądy, że to nie jest chaos, że to nie jest jak jakiś wybuch, jakieś tam pierdnięcie, co wyszło komuś tak i coś, wszystko się nagle... Jak szwajcarski zegarek wszystko działa. No naprawdę, nawet lepiej, bo kiedyś Kiedyś czytałem, że chociażby jak weźmiemy Stary Testament, Nowy Testament, wypełnienie się w jednej osobie, a tak się stało w osobie Chrystusa, tych wszystkich przepowiedni, które przez tysiące lat funkcjonowały, bo przecież Biblia to jest Stary Testament, tysiące lat przekazu ustnego, później spisania tego.

I pewne już znaki zapowiedzi w psalmach, w czytaniach, w księgach były tego, że ktoś przyjdzie, przyjdzie Zbawiciel i pewne rzeczy, to na przykład, że tak jak dziś czytamy, że Herod chciał pozabijać wszystkich nowonarodzonych, to Józefowi objawił się anioł i powiedział uchodź do Egiptu. I rzeczywiście uszedł do Egiptu i jest przepowiednia w Starym Testamencie o tym, że Zbawiciel będzie Z Egiptu też pochodził, z Betlejem, że będzie pochodził, że panna porodzi syna, że jest wiele takich wydarzeń zapowiadanych, które objawiły się i zrealizowały co do jednego osobie Chrystusa. Tak, ostatnio w ogóle dużo materiałów gdzieś tam nawet mi algorytm podrzucał właśnie odnośnie ile Ile zdarzeń opisanych w Biblii jest odkrywane jako prawdziwe, jak miejsca nawet.