Mentionsy Mentionsy
Pierwsza Młodość
Pierwsza Młodość

Pierwsza Młodość #135

11.07.2025 ·55 min 1 s

Trzy dokumenty, trzy opowieści o ludziach: Liza Minnelli, Jayne Mansfield oczami córki i pożar budynku mieszkalnego w Londynie. Ten ostatni film gwarantuje ogromne emocje i silną migrenę, ale wiele mówi o tym, czy dzisiaj są w drabinie społecznej tzw.zwykli, nieuprzywilejowani ludzie. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:02:43 Liza: A Truly Terrific Absolutely True Story 0:19:22 Moja mama Jayne 0:39:41 Grenfell: Prawda o pożarze 0:49:40 Outro

Jeżeli ktoś nie interesuje się kinem dawnym, to w ogóle nie kojarzy. I to nie jest jego wina. Pewne postacie z amerykańskiego kina po prostu zniknęły, nie są niestety pamiętane. A szkoda. Mamy dokument, który nosi tytuł Moja mama Jane. I to jest dokument, który ja obejrzałam i na koniec płynęły mi łzy. Naprawdę. To jest historia. Już teraz dowiedziałam się, że on będzie startował do Oscara. Bardzo jestem ciekawa, bo... Tak jak Wam powiedziałam na początku, dokument czasami powstaje po to, żeby coś odkryć, żeby ludziom pokazać jakieś emocje, pokazać jakąś prawdę i żeby zmusić ich do refleksji. I ten dokument, Moja Mama Jane, zrealizowany, wyreżyserowany przez Mariszkę Hargitaj, czyli córkę Jane Mansfield, jest rzeczą wstrząsającą.

Bo to jest to powieść, która zaczyna się, w ogóle ten obrazek początkowy. Mariszka, aktorka notabene, grająca głównie w serialach telewizyjnych, bardzo lubiana w Ameryce, bardzo piękna kobieta, idzie samotnie przez miejsce, które wygląda jak taki plan, jakby ktoś coś wyburzał. Okazuje się, że to jest miejsce, w którym stał dom, w którym ona się wychowała, dom, który należał do Jane Mansfield. Ona podchodzi do już starej bramy, tam jest taka alejka, którą ona przechodziła jako dziecko i my widzimy taką montażówkę, jak ona idzie obok tego miejsca, gdzie właśnie wyburzane są jakieś fragmenty budynku. To jest podmontowane tak, że widzimy jak to wyglądało kiedyś, że to była ta wspaniała rezydencja Jane Mansfield z basenem, gdzie biegały dzieci, że w ogóle to była taka kwintesencja hollywoodzkiego glamuru.

Zacznijmy od tego, że Mariszka Hargitaj miała trzy lata, kiedy jej matka Jane Mansfield zginęła tragicznie w wypadku samochodowym, wokół to którego wypadku narosła cała masa teorii spiskowych, między innymi taka, że Jane Mansfield miała obciętą głowę w wyniku tego wypadku, no tam w ogóle... Jakby, ponieważ musimy sobie zdać sprawę, kim była Jane Mansfield w chwili swojej śmierci. Była jedną z najbardziej obfotografowanych i najbardziej znanych kobiet na świecie. Nie była traktowana jako aktorka, jako kobieta, jako postać, była po prostu niestety medialnym... No mięsem. W czasach ogromnej dominacji tabloidów, magazynów plotkarskich, ona była idealną pożywką dla tychże magazynów. Miała czworo dzieci, które to dzieci poznajemy w tym dokumencie Mariszki.

Trójka z nich jechała z nią wtedy samochodem. Dzieci ocalały. Mariszka ocalała dlatego, że schowała się pod siedzeniem i nic jej się praktycznie nie stało. Zresztą opowiada o tym, co zapamiętała w ogóle z tej stałej historii. Natomiast sama Mariszka mówi na początku, zresztą mówiła też w wywiadach na temat tego filmu, bo udzieliła ich naprawdę sporo, film zresztą był pokazany w secji dokumentalnej festiwalu filmowego w Cannes, powiedziała tak, ten film jest dziełem miłości i tęsknoty, to poszukiwanie matki, której nigdy nie znałam, integracja części mnie, której nigdy nie posiadałam i odzyskanie historii mojej matki i mojej własnej prawdy, bo... To jest historia, która zaczyna się od wybuchu, powiedzmy sobie. Mamy kobietę, dorosłą aktorkę, gwiazdę hollywoodzką, gwiazdę telewizji, córkę wielkiej gwiazdy filmowej, trochę zapomnianej, która obserwuje jak po prostu miejsce, gdzie stał jej dom, w którym się wychowała jako dziecko, równane jest z ziemią.

I możemy się domyślać, że to jest historia jakby powrotu do źródeł. To jest bardzo mocne. Potem się okazuje, że Mariszka pokazuje nam, że otwiera taki motyw, który jest bardzo częsty w różnych produkcjach, książkach. Nie wiem, nagle otwieracie rzeczy po swoich rodzicach. Rodzice odeszli i ona ma to wszystko w takim specjalnym magazynie. Otwiera ten magazyn, wyciąga te rzeczy i zaczyna poznawać historię swojej matki. Historię swojej matki, od której przez dużą część swojego życia chciała się odciąć. Poznajemy, dlaczego chciała się odciąć. Ja Wam nie będę tutaj spoilerowała tej opowieści. Natomiast mamy dojrzałą kobietę, matkę, żonę, artystkę, która podejmuje się ogromnego trudu zrozumienia, kim była jej matka, która była z nią tylko trzy lata w jej życiu. To jest taki motyw w tym filmie bardzo ciekawy, że ona właśnie niewiele pamięta i pyta swojego rodzeństwa starszego, jak to było, szczególnie swojej starszej siostry, pierwszego dziecka, Jane Mansfield.

To, co się udało Mariszce na pewno, zebrała przed kamerą całe swoje rodzeństwo. Oni do tej pory nigdy wcześniej nie opowiadali o swoim życiu z mamą taką, jaką byłam, Jane Mansfield, nie opowiadali o tym, jak to wyglądało, nigdy się na to nie godzili, zresztą mam też takie wrażenie, że chyba ich nie do końca pytano o to, no ale mamy opowieść. O tym, jak życie tych ludzi zostało też przerwane, zmienione w wyniku wypadku samochodowego, w którym zginęła ich matka i kierowca samochodu, oni zginęli na miejscu. I o tym, jak w ogóle doszło do tego, że z tego samochodu, z tego wraku wyciągnięto Mariszkę, bo jej starszy brat, Żoltan, zorientował się, bo zabrano chłopców, myślano, że to jest tylko dwoje dzieci, że tam jeszcze brakuje mojej siostry, a ta siostra właśnie chowała się pod tym siedzeniem pasażera i miała tylko lekki uraz głowy.

I może być tak, że też jakby ta Mariszka mogła być nieodnaleziona w tym wraku, mogłaby tam zostać, gdyby nie to, że jej starszy brat, sześciolatek, zorientował się, zaraz, brakuje naszej siostry. Bo wszyscy byli skupieni na tym, że zginęła Jane Mansfield, zaczęły się teorie spiskowe, notabene też wyślę patronom, jest na YouTubie film transportu jej ciała, to były takie czasy, gdzie kamera ładowana, ładowano wszędzie i po prostu wszystko praktycznie lądowało do mediów i te dzieci w tym wszystkim, nie mówię, że są zostawione same sobie, bo tam jest ojciec, natomiast one mają świadomość, Szczególnie starsze rodzeństwo Mariszki, co się naprawdę stało w ich życiu. I to życie ulega ogromnej zmianie. Nie będę Wam tutaj spoilerowała, no ale mamy opowieść tych ludzi dzisiaj dorosłych, którzy siadają przed kamerą.

To jest w ogóle kazus Pameli Anderson, to jest kazus Marilyn Monroe. Odbierano im ze względu na wygląd prawo do jakiejkolwiek inteligencji, znaczy traktowano je jak plastikowe lalki, dokładnie tak. Dostaje się do Hollywood, każą jej rozjaśnić włosy, no i wtedy ten seksapil wybucha ze zdwojoną siłą, bo rzeczywiście to był dobry pomysł, żeby jej te włosy rozjaśnić, bo ona po prostu wow, znaczy robi ogromne zdecydowanie wrażenie. Ona zostaje zaszufladkowana bardzo szybko jako symbol seksu. Bycie symbolem seksu w latach 50. i 60. to było samobójstwo zawodowe. Znaczy role były bardzo określone, w bardzo określonych produkcjach tak naprawdę nikt nie brał tych kobiet na poważnie. Zresztą posłuchajcie jeszcze fragmentu zwiastunu tego bardzo ciekawego dokumentu Moja mama Jane, którego autorką jest Mariska Hargitay, która jest aktorką telewizyjną, ma 60 na karku.

To jest życie. Mówiła mi o personelce. To był w rzeczywistości charakter. I oczywiście mamy historię tej rodziny, która w wyniku wypadku, w wyniku którego zginęła Jane Mansfield, ta rodzina jest inna, rozpada się, ale Mariszka mówi twardo, że jej macocha razem z jej ojcem zrobili im wszystkim bardzo fajny dom. I ten dom był bardzo szczęśliwy i żona się czuła naprawdę bardzo wspaniale, ale z drugiej strony, kiedy odkryła, kim była jej matka jak dorosła, postanowiła się od niej odciąć i świadomie w ogóle była w opozycji do swojej matki, kompletnie nie rozumiała, dlaczego ona mogła się tak uprzedmiotawiać, nie rozumiała, dlaczego ona tak wyglądała, więc...

Cała droga zawodowa Mariszki, jako aktorki telewizyjnej, takiej kobiety silnej, mającej własne zdanie, ambitnej, kompletnie w opozycji do tej pięknej, seksownej blondynki, którą była jej matki, cała ta droga była bardzo konsekwentna. No ale w pewnym momencie mamy historię, która wzbudza łzy, bo cały ten dokument, mamy wrażenie, że tutaj się za chwilę coś stanie. I mamy opowieść o tym, kto tak naprawdę był ojcem Mariszki. To nie był ojciec, którego ona myślała, że to jest jej ojciec. Ojciec, nie. To był zupełnie ktoś inny. I to jest też opowieść o tym, jak się po latach odnajduje swojego ojca biologicznego. Jej ojciec, który ją wychowywał, okazuje się, i który ją uznał za swoją córkę, zmarł.

bo musiała zarobić na dom. To jest opowieść o tym, jak wyglądało los gwiazd hollywoodzkich tego czasu, które były na kontraktach z dużymi wytworniami i te wytwornie decydowały o ich pracy, ale także o ich życiu i trzymały ich na bardzo krótkiej smyczy. Ci ludzie byli, można powiedzieć, dzisiaj z perspektywy dzisiejszych czasów niewolnikami tego systemu. I cały ten dokument jest opowieścią przede wszystkim o kobiecie, którą trochę zapomnieliśmy, Wspaniale, że to jest widziane oczami jej córki, która z ogromną miłością, ale też empatią i czułością opowiada o niej. Opowiada o swoim ojcu, który był jej ojcem biologicznym i o ojcu, który ją wychowywał. Szczególnie druga połowa tego dokumentu. Wierzcie mi, to jest naprawdę, nie mówię, że taki klasyczny wyciskacz łez, ale gdzieś czujemy, wiemy co czuła Jane Mansfield, widzimy co czuje Mariszka, przede wszystkim kiedy w prezencie od męża dostaje fortepian swojej matki.

No i niestety Jane Mansfield dostała się rola tej drugiej. Ta jej końcówka życia, gdzie ona występowała w jakichś dziwnych miejscach, w jakichś tancbudach trochę, żeby zarobić na chleb, Tak niestety kończyły te kobiety, którym nie dano szansy na zrealizowanie się zawodowo inaczej niż myśleli szefowie wielkich wytwórni, które były niewolnicami tego, jak wyglądały, a chciały zrobić coś innego. To jest opowieść trochę o zniewoleniu. I Mariszka z pozycji osoby, która jest świadoma, mądra, zdystansowana, patrzy na to takim okiem. Który jest pełny właśnie empatii i czułości. Nie tylko dlatego, że to jest jej mama, ale w ogóle to jest kobieta. Zresztą w ogóle posłuchajcie, sama Jane Mansfield była jedną z najbardziej obfotografowanych kobiet na świecie.

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.