Pierwsza Młodość #135
Trzy dokumenty, trzy opowieści o ludziach: Liza Minnelli, Jayne Mansfield oczami córki i pożar budynku mieszkalnego w Londynie. Ten ostatni film gwarantuje ogromne emocje i silną migrenę, ale wiele mówi o tym, czy dzisiaj są w drabinie społecznej tzw.zwykli, nieuprzywilejowani ludzie. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:02:43 Liza: A Truly Terrific Absolutely True Story 0:19:22 Moja mama Jayne 0:39:41 Grenfell: Prawda o pożarze 0:49:40 Outro
I właśnie o takich trzech filmach chciałabym Wam opowiedzieć. No dobrze, zaczynamy. To jest 135. odcinek podcastu Pierwsza Młodość. Słuchacie podcastu Pierwsza Młodość. To jest bardzo nieprzezwoity podcast, ale podcast wolny od cenzury. No i zacznijmy od dokumentu, o którym już mówiłam wam jakiś czas temu, kiedy on miał swoją premierę na świecie. Dokument o Laizie Minelli, córce Judy Garland, wybitnej artystki estradowej i aktorki, i reżysera Vincenta Minellego. która usiadła przed kamerami jako już mocno starsza pani i opowiedziała razem ze swoimi przyjaciółmi o swoim życiu. To jest zupełnie niezwykły dokument. On ma w sobie rzeczywiście dużo takiej siły, nie tyle opowieści odautorskiej, głównej bohaterki tej historii, ale w ogóle jest na wielu poziomach bardzo ciekawy i myślę, że młodzi adepci, nie tylko młodzi, w ogóle adepci sztuki scenicznej,
W ogóle zawodów artystycznych warto, żeby go zobaczyli. Najpierw fragment zwiastunu. Proszę bardzo. Tony, Grammy, Emmy, nawet Oscars. Ona zrobiła to wszystko. Udało się w rzadkim statusie, gdzie tylko jedyny imię jest potrzebne. Jedynie Eliza. Ha, ha! Myślałaś, że nie zobaczę cię teraz, prawda? Urodzony w województwie hollywoodzkim. Finsetti Minnelli. Superstar Judy Garland. Czy to mama? Nigdy się nie odbędzie. Liza, truly terrific, absolutely true story. To jest film dokumentalny, który został nakręcony w 2024 roku. Miał premierę w czerwcu 2024 roku na festiwalu Tribeca. No i teraz pojawił się w Polsce na streamingu i oczywiście patroni dostaną link do tego dokumentu.
Tam jest zresztą historia, jak ona tę kamerę ustawia. Mówi, ja jestem córką Minnellego, ja wiem, jak ona powinna stać. Dlatego czasami warto słuchać, jak ktoś mówi, żeby jednak kamerę postawić inaczej, a ten ktoś, kto to mówi, jest osobą, która prawie całe swoje życie, tak jak Liza Minnelli, spędziła przed kamerami i ona naprawdę wie, jak ją postawić. No dobra. No i to jest opowieść o, powiedzielibyśmy dzisiaj, Nepo Baby. No bo ona jest córką Judy Garland i Vincenta Minnellego, czyli to jest hollywoodzka arystokracja. To są ludzie, którzy na półkach kolekcjonują nagrody filmowe, show biznesowe, którzy kolekcjonują fanów idących w miliony na całym świecie, którzy są absolutnymi ikonami amerykańskiego show biznesu i nagle mamy Liza Minnelli. To jest opowieść, moim zdaniem, jak ja ją tak oglądałam, to przede wszystkim to jest opowieść o tym, jak się ktoś wybija na niepodległość.
Ona chciała skorzystać z pełności życia. Nie sądzę, że ma żadnych błędów. No i co jest w tym dokumencie nie za bardzo ruszone, aczkolwiek jest ruszone w pewnym momencie i bardzo boleśnie i bardzo trudno. To jest relacja Liza Minnelli z matką Judy Garland. Obejrzycie sobie film Judy, film fabularny, gdzie trochę jest pokazany charakter Judy Garland, która nie była miłą, łatwą, sympatyczną panią. Pod koniec życia borykającą się z wieloma chorobami, nałogami, była nie do zniesienia, ustalmy to. Nie mówię, że była potworem, ale w tym dokumencie sugeruje się nam jaka była ta relacja. Ta relacja na zdjęciach wygląda ładnie.
Natomiast mamy relację gwiazdy Judy Garland, wielkiej, kiedyś noszonej na rękach, która widzi, że u jej boku, z jej krwi wyrasta konkurencja. Młoda, zgrabna, rokująca, przede wszystkim mająca przed sobą całe życie. I co robi Judy Garland? Oficjalnie wspiera swoją córkę i oficjalnie jej pomaga, razem występują, publicznie potrafi ją jednak upokorzyć. Jest tam wspomniany występ, o którym ja zapomniałam, słynny występ Judy Garland i Lajzy Minelli w Palladium w 1964 roku. O tym występie mówią goście tego dokumentu o Lajzie Minelli i my widzimy ten fragment. To trzeba zobaczyć w obrazku, patronom wyślę link, bo ja to znalazłam w internecie, możecie to zobaczyć. To jest moment, kiedy zaczyna się niewinnie, mamy Liza, mamy Judy, są na scenie, publiczność szaleje, Judy Garland była uwielbiana w Ameryce, tu nagle pojawia się jej córka, do tej pory obecna dość często w telewizji, w show Eda Sullivana, w różnych programach, gdzie śpiewała, tańczyła, kopiowała trochę głos i w ogóle manierę śpiewania swojej matki, jeszcze tak jak mówię, nie miała wtedy swojego głosu.
Ubiera się trochę jak młodsza wersja swojej matki, no widać to, znaczy widać te wpływy. I wychodzą na scenę, śpiewają i nagle Judy zaczyna się zachowywać wobec własnej córki na oczach ludzi, wiedząc, że rejestrują to kamery w sposób poniżający, w sposób straszliwy moim zdaniem. Między innymi wciska jej mikrofon do ust. To trzeba zobaczyć, żebyście wiedzieli, o czym ja mówię i to nie jest fajne. Zresztą posłuchajcie, tu w dźwięku nie za bardzo to słychać, ale tak jak mówię patronom, wyślę link. To jest to, o czym słyszymy w tym dokumencie i coś, co moim zdaniem zamiast opowiadania pięciu godzin o tym, że to była toksyczna relacja i że ona była toksyczna, mamy opowieść o tym, jak ją traktowała własną córkę i potem czym było odejście Judy Garland dla Laisy, ale też, że to było odrodzenie się jej, znaczy, że ona wiedziała, że w tym momencie może iść własną drogą.
W obrazku to jest koszmar. Liza Minelli, Judy Garland, Palladium, 1964 rok. Mama. Hello, Liza. Hey, hello, Liza. It's so nice to see you here where you belong. I can't tell mama I can't tell mama You're still growing You're still growing You're still going strong We hear the rooms swaying While the band's playing One of your old favorite songs From way back when
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Trzy dokumenty, trzy opowieści o ludziach: Liza Minnelli, Jayne Mansfield oczami córki i pożar budynku mieszkalnego w Londynie. Ten ostatni film gwarantuje ogromne emocje i silną migrenę, ale wiele mówi o tym, czy dzisiaj są w drabinie społecznej tzw.zwykli, nieuprzywilejowani ludzie.
Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp
Intro Liza: A Truly Terrific Absolutely True Story Moja mama Jayne Grenfell: Prawda o pożarze Outro