Pierwsza Młodość #135
Trzy dokumenty, trzy opowieści o ludziach: Liza Minnelli, Jayne Mansfield oczami córki i pożar budynku mieszkalnego w Londynie. Ten ostatni film gwarantuje ogromne emocje i silną migrenę, ale wiele mówi o tym, czy dzisiaj są w drabinie społecznej tzw.zwykli, nieuprzywilejowani ludzie. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:02:43 Liza: A Truly Terrific Absolutely True Story 0:19:22 Moja mama Jayne 0:39:41 Grenfell: Prawda o pożarze 0:49:40 Outro
Mama, I would like to only be mama Tak jak już powiedziałam, wyślę potem link do tego dokumentu. On się pojawił w Polsce. Bardzo go Wam polecam. To jest taka lekcja bycia na scenie. No właśnie. Drugi dokument, na który bardzo czekałam. Bo... Dzisiaj, tak jak rzucamy nazwisko Jane Mansfield, to myślimy, jeżeli ktoś interesuje się kinem, to wie, kim ona była.
Jeżeli ktoś nie interesuje się kinem dawnym, to w ogóle nie kojarzy. I to nie jest jego wina. Pewne postacie z amerykańskiego kina po prostu zniknęły, nie są niestety pamiętane. A szkoda. Mamy dokument, który nosi tytuł Moja mama Jane. I to jest dokument, który ja obejrzałam i na koniec płynęły mi łzy. Naprawdę. To jest historia. Już teraz dowiedziałam się, że on będzie startował do Oscara. Bardzo jestem ciekawa, bo... Tak jak Wam powiedziałam na początku, dokument czasami powstaje po to, żeby coś odkryć, żeby ludziom pokazać jakieś emocje, pokazać jakąś prawdę i żeby zmusić ich do refleksji. I ten dokument, Moja Mama Jane, zrealizowany, wyreżyserowany przez Mariszkę Hargitaj, czyli córkę Jane Mansfield, jest rzeczą wstrząsającą.
Bo to jest to powieść, która zaczyna się, w ogóle ten obrazek początkowy. Mariszka, aktorka notabene, grająca głównie w serialach telewizyjnych, bardzo lubiana w Ameryce, bardzo piękna kobieta, idzie samotnie przez miejsce, które wygląda jak taki plan, jakby ktoś coś wyburzał. Okazuje się, że to jest miejsce, w którym stał dom, w którym ona się wychowała, dom, który należał do Jane Mansfield. Ona podchodzi do już starej bramy, tam jest taka alejka, którą ona przechodziła jako dziecko i my widzimy taką montażówkę, jak ona idzie obok tego miejsca, gdzie właśnie wyburzane są jakieś fragmenty budynku. To jest podmontowane tak, że widzimy jak to wyglądało kiedyś, że to była ta wspaniała rezydencja Jane Mansfield z basenem, gdzie biegały dzieci, że w ogóle to była taka kwintesencja hollywoodzkiego glamuru.
I mamy kobietę, która po latach w 2024 roku idzie obok... domu, w którym się wychowała, a który za chwilę będzie zrównany z ziemią. I to jest początek. I powiem wam tak, wow, to jest takie uderzenie bardzo mocne i my wiemy, że będzie teraz tylko mocniej. I to jest opowieść, zresztą dobra, posłuchajcie fragmentu zwiastun. Jane Mansfield. The sex symbol. Jane Mansfield as lead from total obscurity to the most photographed woman in show business. How do you account for your meteoric rise to fame? I use my cannot type publicity to get my foot in the door.
Zacznijmy od tego, że Mariszka Hargitaj miała trzy lata, kiedy jej matka Jane Mansfield zginęła tragicznie w wypadku samochodowym, wokół to którego wypadku narosła cała masa teorii spiskowych, między innymi taka, że Jane Mansfield miała obciętą głowę w wyniku tego wypadku, no tam w ogóle... Jakby, ponieważ musimy sobie zdać sprawę, kim była Jane Mansfield w chwili swojej śmierci. Była jedną z najbardziej obfotografowanych i najbardziej znanych kobiet na świecie. Nie była traktowana jako aktorka, jako kobieta, jako postać, była po prostu niestety medialnym... No mięsem. W czasach ogromnej dominacji tabloidów, magazynów plotkarskich, ona była idealną pożywką dla tychże magazynów. Miała czworo dzieci, które to dzieci poznajemy w tym dokumencie Mariszki.
I możemy się domyślać, że to jest historia jakby powrotu do źródeł. To jest bardzo mocne. Potem się okazuje, że Mariszka pokazuje nam, że otwiera taki motyw, który jest bardzo częsty w różnych produkcjach, książkach. Nie wiem, nagle otwieracie rzeczy po swoich rodzicach. Rodzice odeszli i ona ma to wszystko w takim specjalnym magazynie. Otwiera ten magazyn, wyciąga te rzeczy i zaczyna poznawać historię swojej matki. Historię swojej matki, od której przez dużą część swojego życia chciała się odciąć. Poznajemy, dlaczego chciała się odciąć. Ja Wam nie będę tutaj spoilerowała tej opowieści. Natomiast mamy dojrzałą kobietę, matkę, żonę, artystkę, która podejmuje się ogromnego trudu zrozumienia, kim była jej matka, która była z nią tylko trzy lata w jej życiu. To jest taki motyw w tym filmie bardzo ciekawy, że ona właśnie niewiele pamięta i pyta swojego rodzeństwa starszego, jak to było, szczególnie swojej starszej siostry, pierwszego dziecka, Jane Mansfield.
To, co się udało Mariszce na pewno, zebrała przed kamerą całe swoje rodzeństwo. Oni do tej pory nigdy wcześniej nie opowiadali o swoim życiu z mamą taką, jaką byłam, Jane Mansfield, nie opowiadali o tym, jak to wyglądało, nigdy się na to nie godzili, zresztą mam też takie wrażenie, że chyba ich nie do końca pytano o to, no ale mamy opowieść. O tym, jak życie tych ludzi zostało też przerwane, zmienione w wyniku wypadku samochodowego, w którym zginęła ich matka i kierowca samochodu, oni zginęli na miejscu. I o tym, jak w ogóle doszło do tego, że z tego samochodu, z tego wraku wyciągnięto Mariszkę, bo jej starszy brat, Żoltan, zorientował się, bo zabrano chłopców, myślano, że to jest tylko dwoje dzieci, że tam jeszcze brakuje mojej siostry, a ta siostra właśnie chowała się pod tym siedzeniem pasażera i miała tylko lekki uraz głowy.
I może być tak, że też jakby ta Mariszka mogła być nieodnaleziona w tym wraku, mogłaby tam zostać, gdyby nie to, że jej starszy brat, sześciolatek, zorientował się, zaraz, brakuje naszej siostry. Bo wszyscy byli skupieni na tym, że zginęła Jane Mansfield, zaczęły się teorie spiskowe, notabene też wyślę patronom, jest na YouTubie film transportu jej ciała, to były takie czasy, gdzie kamera ładowana, ładowano wszędzie i po prostu wszystko praktycznie lądowało do mediów i te dzieci w tym wszystkim, nie mówię, że są zostawione same sobie, bo tam jest ojciec, natomiast one mają świadomość, Szczególnie starsze rodzeństwo Mariszki, co się naprawdę stało w ich życiu. I to życie ulega ogromnej zmianie. Nie będę Wam tutaj spoilerowała, no ale mamy opowieść tych ludzi dzisiaj dorosłych, którzy siadają przed kamerą.
Widać, że mają między sobą bardzo fajną więź. Widać, że dużo ich dobrego łączy, że dużo razem przeżyli i że się przede wszystkim bardzo kochają. I to jest taki motyw, który się będzie pojawiał w tym filmie. Bo ten motyw będzie bardzo ważny, tej miłości siostrzanej i braterskiej do tego, żeby opowiedzieć, kim była Jane Mansfield. Kobieta, która była niewolnicą swojego wizerunku i swojego wyglądu, która była uważana za główną konkurentkę Marilyn Monroe, ale była traktowana chyba jeszcze gorzej niż Marilyn. I też w przeciwieństwie do Marilyn, miała rodzinę, miała dzieci, miała kolejnych mężów, miała kolejne relacje z mężczyznami. Występowała też bardzo często w różnych programach telewizyjnych. W tym dokumencie widzimy, jak była traktowana w tych programach jako tak zwana głupia blondynka, bo tak wtedy określano kobiety publiczne.
Ona była głupią blondynką, ale w tym wszystkim też mamy właśnie opowieść tych dzieci, które mówią o tym, kim była ich matka i też mamy dużo materiałów dokumentalnych od momentu, kiedy Jane Mansfield Została matką w wieku 16 lat, ona mieszkała w Teksasie ze swoją pierwszą córeczką i z pierwszym mężem, od niego wzięła nazwisko Mansfield i dorabiała sobie małymi rolami filmowymi, bardzo chciała być aktorką, marzyła o tym jej mąż, tak nie do końca się na to chciało zgodzić, no ale ona była bardzo zdeterminowana, okazało się, że bardzo szybko została zauważona, bo była bardzo piękna. Była bardzo zdolna, czego wtedy w ogóle nie zauważano i była też bardzo wykształcona, co w ogóle nie brano w ogóle pod uwagę, że kobieta, która tak wygląda jak ona, która ma taki biust, taką pupę i ma taki seksapil, który się po prostu uszami wylewał, że ona w ogóle może być mądra.
To jest w ogóle kazus Pameli Anderson, to jest kazus Marilyn Monroe. Odbierano im ze względu na wygląd prawo do jakiejkolwiek inteligencji, znaczy traktowano je jak plastikowe lalki, dokładnie tak. Dostaje się do Hollywood, każą jej rozjaśnić włosy, no i wtedy ten seksapil wybucha ze zdwojoną siłą, bo rzeczywiście to był dobry pomysł, żeby jej te włosy rozjaśnić, bo ona po prostu wow, znaczy robi ogromne zdecydowanie wrażenie. Ona zostaje zaszufladkowana bardzo szybko jako symbol seksu. Bycie symbolem seksu w latach 50. i 60. to było samobójstwo zawodowe. Znaczy role były bardzo określone, w bardzo określonych produkcjach tak naprawdę nikt nie brał tych kobiet na poważnie. Zresztą posłuchajcie jeszcze fragmentu zwiastunu tego bardzo ciekawego dokumentu Moja mama Jane, którego autorką jest Mariska Hargitay, która jest aktorką telewizyjną, ma 60 na karku.
Zresztą posłuchajcie, to tam występują właśnie w tym fragmencie, który wam za chwilę puszczę, w fragmencie zwiastunu, cała czwórka dzieci Jane Mansfield i w ogóle po raz pierwszy publicznie mówią o swojej matce. Posłuchajcie. Byłam trzy lata, kiedy moja mama umarła. Nie mam żadnych wspomnień o niej. A potem mój ojciec umarł w 2006 roku. Nigdy nie rozmawiałam z moimi siostrami o ich doświadczeniach. Nie wiem, jak ty mnie wziąłeś do tego. Tutaj jesteśmy. To jest to, co moja córka zazwyczaj krzyczy. Wiem, że nie jesteś fanem rozmowy o tym. Cokolwiek zapytasz, wiem, że jestem tam dla ciebie. Masz wiele wspomnień, a ja jestem zaskoczona tym. Na początku miałam ją samą. Zabierała mnie do każdego miejsca. Kiedy jesteś dzieckiem, nie wiesz nic innego.
To jest życie. Mówiła mi o personelce. To był w rzeczywistości charakter. I oczywiście mamy historię tej rodziny, która w wyniku wypadku, w wyniku którego zginęła Jane Mansfield, ta rodzina jest inna, rozpada się, ale Mariszka mówi twardo, że jej macocha razem z jej ojcem zrobili im wszystkim bardzo fajny dom. I ten dom był bardzo szczęśliwy i żona się czuła naprawdę bardzo wspaniale, ale z drugiej strony, kiedy odkryła, kim była jej matka jak dorosła, postanowiła się od niej odciąć i świadomie w ogóle była w opozycji do swojej matki, kompletnie nie rozumiała, dlaczego ona mogła się tak uprzedmiotawiać, nie rozumiała, dlaczego ona tak wyglądała, więc...
I ona idzie drogą zdjęć ploteczek, domysłów, spotyka ludzi, szuka. To jest po prostu poszukiwanie prawdy w swoim życiu. Zdążyła się pogodzić z tym, kim była jej matka, teraz czas na to, żeby pogodzić się z tym, że były pewne prawdy, których jej nie powiedziano. I na przykład właśnie takie, że jej ojciec nie był tym, kogo ona uważała za ojca i ona miała zupełnie innego ojca. Jest opowieść o tym i to, jak to jest pięknie pokazane, to jest moment, kiedy się płacze. I to jest bardzo wzruszająca historia. To się rzadko zdarza w dokumentach. Z wielką kulturą, ale też miłością pokazana jest ta historia. Nie będę Wam tutaj opowiadała. Bardzo Wam radzę, usiądźcie i obejrzyjcie. Wróćmy jeszcze do Jane Mansfield, bo ten dokument w ogóle zainspirował mnie do tego, żeby sobie o niej trochę pooglądać, różnych rzeczy na YouTubie, które są.
Dzięki za oglądanie! No a sama Jane Mansfield tak naprawdę swoją karierę miała zdeterminowaną przez to, jak wygląda. Ona była zresztą, nie wiem czy wiecie, jedną z pierwszych playmates Playboya. była na rozkładówce, była na okładce i była też uznawana za największą rywalkę Marilyn Monroe, ale też, o czym nie lubi się wspominać, a w tym dokumencie to mamy, ona była jedną z najinteligentniejszych hollywoodzkich aktorek, jej iloraz inteligencji wynosił 163.
Grała na skrzypcach, znała kilka języków, ale to jakby wszystko umykało. Na pierwszym planie zdecydowanie był jej wygląd, jej wygląd, który wszystko determinował. Jej biust, który wzbudzał jakieś niezdrowe zainteresowanie. Ona na jednym zdjęciu, jest takie słynne zdjęcie, które zostało zrobione, siedząco, siedzi obok niej Sofia Loren, obie mają dekolty dość takie duże i Loren patrzy się w ten dekolt Jane Mansfield i podpisy pod tym zdjęciem słynnym, zrobionym Na takiej imprezie, która zorganizowała Studio Paramount, no te podpisy brzmiały, no jak to było, rywalizacja na biusty została wygrana. Znaczy kobiety były sprowadzane wyłącznie do biustu. I cała kariera Jane Mansfield, która dostawała też nagrodę za swoje granie, miała między innymi Złotego Globa.
Ale całe jej życie niestety było zdeterminowane przez to, jak wygląda, jak była odbierana, chociaż ona sama mówiła sobie, że chce być takim trochę koniem trojańskim i ten wygląd w niektórych wywiadach to się przebija, że ona chce wstawić nogę po prostu między drzwi i żeby wejść dalej, żeby ludzie nie odbierali jej tylko ze względu na to, że jest blondynką, ma duży biust, ma wspaniałą sylwetkę. To też jest opowieść o kobiecie, która szukała miłości, która bardzo chciała być z kimś, nie potrafiła raczej być sama, poza tym to jest też opowieść o samotnej matce w Hollywood i że to nie jest takie fajne, że jakby kobieta pracująca wtedy, mająca dzieci, do tego jeszcze wyglądająca jak Jane Mansfield, to jest poruszone w tym dokumencie i to fajnie, że robi to jej córka, bo też pokazuje na to, że jej matka musiała pracować i że musiała pracować tak naprawdę do końca i nie miała tak naprawdę wolnych dni za dużo i
bo musiała zarobić na dom. To jest opowieść o tym, jak wyglądało los gwiazd hollywoodzkich tego czasu, które były na kontraktach z dużymi wytworniami i te wytwornie decydowały o ich pracy, ale także o ich życiu i trzymały ich na bardzo krótkiej smyczy. Ci ludzie byli, można powiedzieć, dzisiaj z perspektywy dzisiejszych czasów niewolnikami tego systemu. I cały ten dokument jest opowieścią przede wszystkim o kobiecie, którą trochę zapomnieliśmy, Wspaniale, że to jest widziane oczami jej córki, która z ogromną miłością, ale też empatią i czułością opowiada o niej. Opowiada o swoim ojcu, który był jej ojcem biologicznym i o ojcu, który ją wychowywał. Szczególnie druga połowa tego dokumentu. Wierzcie mi, to jest naprawdę, nie mówię, że taki klasyczny wyciskacz łez, ale gdzieś czujemy, wiemy co czuła Jane Mansfield, widzimy co czuje Mariszka, przede wszystkim kiedy w prezencie od męża dostaje fortepian swojej matki.
No i niestety Jane Mansfield dostała się rola tej drugiej. Ta jej końcówka życia, gdzie ona występowała w jakichś dziwnych miejscach, w jakichś tancbudach trochę, żeby zarobić na chleb, Tak niestety kończyły te kobiety, którym nie dano szansy na zrealizowanie się zawodowo inaczej niż myśleli szefowie wielkich wytwórni, które były niewolnicami tego, jak wyglądały, a chciały zrobić coś innego. To jest opowieść trochę o zniewoleniu. I Mariszka z pozycji osoby, która jest świadoma, mądra, zdystansowana, patrzy na to takim okiem. Który jest pełny właśnie empatii i czułości. Nie tylko dlatego, że to jest jej mama, ale w ogóle to jest kobieta. Zresztą w ogóle posłuchajcie, sama Jane Mansfield była jedną z najbardziej obfotografowanych kobiet na świecie.
Była naprawdę dostarczycielką całej ogromnej ilości pseudoniusów z dupy dla... magazynów kolorowych, tam jest ten motyw tych okładek. Ich było po prostu setki, tysiące, to jest niesamowite. Cały świat oglądał ją na okładkach, głównie oglądał jej biust, oczywiście jej pupę. Nawet nie wiedziałam, że między wrześniem 1956 a majem 57, kiedy ona zaczęła, Kariera bardzo rozwinęła się, zrobiono jej około 2,5 tysiąca fotografii prasowych i napisano na jej temat około 122 tysiące linijek w różnych periodykach. To było coś niewiarygodnego, znaczy ona była zdecydowaną największą rywalką i była porównywana z Marilyn Monroe. I śpiewała, słuchajcie, śpiewała bardzo pięknie, zresztą posłuchajcie, to jest fragment tego jak śpiewa Jane Mansfield z filmu Fat Spy z 1966 roku, a dokument moja mama Jane, oczywiście link wyślę patronom, będziecie płakać, będziecie wzruszeni, ale może też trochę inaczej spojrzycie w ogóle na swoich rodziców, posłuchajcie.
Pokazano wszystkie 20 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Trzy dokumenty, trzy opowieści o ludziach: Liza Minnelli, Jayne Mansfield oczami córki i pożar budynku mieszkalnego w Londynie. Ten ostatni film gwarantuje ogromne emocje i silną migrenę, ale wiele mówi o tym, czy dzisiaj są w drabinie społecznej tzw.zwykli, nieuprzywilejowani ludzie.
Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp
Intro Liza: A Truly Terrific Absolutely True Story Moja mama Jayne Grenfell: Prawda o pożarze Outro