28. Dziewczynki mogą wszystko

Dzień dobry. Dzień dobry. Dzisiaj masz urodziny, więc... Czekam na prezent. Wybaczam ci nawet to, że pijesz z mojej szklaneczki. Krzysiu, chciałam ci wręczyć ten oto prezent. Proszę. Dziękuję. Zestaw LEGO. LEGO VIP z Jane Goodall, która myślę, że jest jedną z twoich idolek. No tak, ale możesz powiedzieć, że jest... Aha, już rozpakowujesz. Dobrze.

Termity się do tego przykleją, one sobie wyciągają i jedzą te robaki. Ale to jest widzisz super, że powstają takie zestawy LEGO o naukowczyniach, o kobietach, które odniosły duży sukces, ponieważ dla mnie nie ma w tym nic dziwnego, prawda, że kobiety są naukowczyniami, odnoszą sukcesy i tak dalej. Ja też chyba nie przez przypadek taki zestaw dzisiaj od ciebie dostałem. Tak, nie przez przypadek, ponieważ partnerem dzisiejszego odcinka jest oczywiście LEGO, które ma taką ciekawą kampanię, o której dzisiaj chcemy trochę pokazać. Nie będziemy mówić o samej kampanii, ale też, znaczy nie tylko o samej kampanii, ale będziemy też przede wszystkim mówić o tym, dlaczego uważamy, podobnie jak twierdzi slogan kampanii, dziewczynki mogą wszystko.

I trochę dzisiaj chciałam porozmawiać o tych stereotypach płciowych, ponieważ klocki LEGO uchodzą za zabawkę typowo chłopięcom. Co jest w ogóle, przynajmniej w moim osobistym świecie, życiu i w moim doświadczeniu, jest to po prostu kompletna nieprawda. To znaczy zabawki chłopięce, zabawki dziewczęce to w ogóle jest takie dosyć dziwne określenie, bo wydaje mi się, że jeżeli jakaś zabawka jest przypisana do konkretnej płci, to zazwyczaj nie jest zabawka dla dzieci. No to jest prawda. Ale to też sprawia, że ja wiem, że teraz się będę rozpływać tutaj nad partnerem dzisiejszego odcinka, ale to też jest taka chyba współpraca, która wyszła oddolnie od nas jako ultrafanów, więc ja jestem bardzo szczęśliwa, tym bardziej, że

Jesteśmy afolami? Tak, jesteśmy afolami, czyli adult fan of Lego. Ale skup się na moment. Chodzi mi o to, że jestem wielką zwolenniczką kształtowania od najmłodszych lat. Takiego przekonania, że nie ma takiej różnicy pomiędzy chłopcami i dziewczynkami, która by mogła rzutować na ich rozwój. Oczywiście nie mówię tutaj o biologicznych jakichś różnicach, które są oczywiście oczywiste i jakby z nimi absolutnie nie polemizuję, ale jest Pewnego rodzaju utarty schemat, że jednak dziewczynki wychowuje się trochę inaczej niż chłopców, a nawet nie trochę, tylko bardzo inaczej.

Ale jednak Lego to jest tak ten rodzaj zabawki, która już była w naszym życiu od najmłodszych lat. Mieliśmy to szczęście, że mieliśmy dostęp do Lego. I to jest chyba rodzaj zabawki, która pokazuje, że to nie jest tak, że Dziewczynkom jest przypisane tylko kolor różowy, że dziewczynki lubią lalki, misie, zestawy do gotowania. Oczywiście to nie znaczy, że tego nie lubią, bo to jest jak najbardziej okej, jeżeli dziewczynka lubi kolor różowy, jeżeli lubi tam jednorożce i tak dalej i różnego rodzaju lalki. Ale to nie znaczy, że to jest typowo dziewczęce i że tego się jakby od dziewczynek wymaga, czy sugeruje, czy tak, czy to jest jakby ta pełna gama tego, do czego dziewczynka ma dostęp.

Jak przynosiła zupę, to mąż mówił, rad jestem, że mi przyniosłaś zupę. Czy to jakaś zupa polonijna? No jest też takie bardzo znane zdjęcie z jakiegoś tam kongresu naukowego, gdzie wszyscy uczestnicy stoją w takim zdjęciu grupowym, takim jak klasowym, prawda, i sami faceci, jedna jedna pani właśnie. To jest Maria. No, ale na szczęście ten świat się zmienia. I dobrze, że się zmienia, dlatego że są tutaj badania, które zostały przeprowadzone... O tych badaniach mówisz na tych, nie? O jakich badaniach? Na szympansach? Nie, to są badania na zlecenie LEGO. Ja tutaj na pewno wam podlinkuję, w opisie odcinka podlinkujemy wam dokładnie, o jakie badania chodzi.

Ponieważ z tego, co wiem, to twoje i moje zabawy w dzieciństwie, jeżeli chodzi o Lego i doświadczenia z klockami, czyli taką do tej pory, wydaje mi się, że stereotypową zabawką chłopięcą, co jest w ogóle nieprawdą i jestem najlepszym dowodem, właśnie głównie u mnie w domu było Lego. Tata jak kupował mi zabawki, to w pewnym momencie, na pewnym etapie życia kupował mi zarówno lalki jak i klocki. I w pewnym momencie przestał kupować lalki. Znaczy mówię o tacie, bo tata kupował zabawki, bo się tym jarał. Był afolem. Był afolem. No i co? Ja naprawdę częściej wybierałam zestaw na przykład, gdzieś tutaj był ten zestawik taki rycerski.

Jest schowany chyba. Miałam taki zamek rycerski, to były wtedy bardzo popularne zestawy LEGO. I ja wolałam zabawę tym zestawem rycerskim niż jakimiś lalkami. A ja miałam domek, jakiś wiesz, kamper, wszystko, nie? Miałam ten przywilej, że u mnie w domu jakby Moja siostra też miała taki fajny zestaw, który bardzo dobiła, jakiś jacht chyba, czy łódkę. Właśnie też z Lego taki zestaw. No u mnie dzieciństwo, bo między tobą a twoją siostrą jest bardzo duża różnica wieku. 9 lat. Natomiast między mną a moją siostrą jest 6, ale między mną a moją siostrą pojawił się jeszcze mój kuzyn, dla innych brat cioteczny, czyli syn siostry mojej mamy. Który jest znany twoim słuchaczom z roli pana Marka.

A Adaś miał dostęp między innymi na przykład do lalek. I potem jak pojawiły się takie zabawki, Zabawki, takie figurki akcji, wiesz o co chodzi? I one odpowiadały trochę lalkom, które ja miałam. To po prostu robiliśmy mariaż tych, że tego takiego wiesz, agenta specjalnego, który radził sobie w dżungli. Z lalką. No ale głównie bawiliśmy się po prostu klockami. I to było mieszanie Lego z klockami drewnianymi. To były budowle całe. I zawsze bardziej mnie interesowała zabawa do momentu wybudowania. A Adasza? A Adasia interesowała... Dekonstrukcja.

Dekonstrukcja, tak. I czasami się z tego tytułu kłóciliśmy, bo na przykład ja budowałam przez dwie godziny coś, a on to potem wszystko rozwalał, robił wypadki i tak dalej, bo uwielbiał takie rzeczy, pożary jakieś, wiesz, wybuchy. Ale mnie już zabawa w tym zbudowanym świecie mniej interesowała niż samo kreowanie. No i co ciekawe... Przepraszam, tylko ci wtrącę, bo ostatnio nasz przyjaciel Leszek kupił też swojemu synkowi, pozdrawiamy, zestaw i powiedział, że to jest idealna sytuacja, ponieważ Gniewko chce się bawić tym już gotowym, złożonym, a jego najbardziej jara składanie. Po prostu jak szedł spać, powiedział tato, to ma być rano złożone, bo ja chcę się rano bawić. Dobrze synu, mówisz, masz. Nie ma problemu, już składam. Prawda jest taka, że mam takie wrażenie i taką obserwację, że właśnie to, że ja z Adasiem tak bardzo się bawiłam w dzieciństwie właśnie łącząc różnego rodzaju zabawki i kreując cały czas coś.