28. Dziewczynki mogą wszystko

Tak, w zerowym odcinku podcastu Piąte nie zabijaj. Adam Stępień serdecznie pozdrawiam, wokalista i wykonawca muzyk Powku Music. Bardzo też polecam, jeżeli ktoś jest fanem dabu, reggae itd. I nie tylko. I nie tylko. W każdym razie, Adaś urodził się, ja jestem rocznikiem 86, Adam urodził się w końcówce 88, a w 92 urodziła się moja siostra. Natomiast przez to, że jestem z początku roku, Adaś jest z końca, to między nami powiedzmy były trzy lata różnicy. Jakby prawie, nie? Tam bez dwóch miesięcy. Ty patrz jaki klocek, nie widziałem takiego wcześniej. I Adaś, tak się złożyło, że z rodzicami zamieszkali parę bloków dalej, więc mieszkaliśmy na tym samym osiedlu.

A Adaś miał dostęp między innymi na przykład do lalek. I potem jak pojawiły się takie zabawki, Zabawki, takie figurki akcji, wiesz o co chodzi? I one odpowiadały trochę lalkom, które ja miałam. To po prostu robiliśmy mariaż tych, że tego takiego wiesz, agenta specjalnego, który radził sobie w dżungli. Z lalką. No ale głównie bawiliśmy się po prostu klockami. I to było mieszanie Lego z klockami drewnianymi. To były budowle całe. I zawsze bardziej mnie interesowała zabawa do momentu wybudowania. A Adasza? A Adasia interesowała... Dekonstrukcja.

Dla nas główną zabawą właśnie było to kreowanie, konstruowanie czegoś, wymyślanie jakiegoś świata, czyli coś bardzo, światu bardzo takiego moim zdaniem kreatywnego, jak to dzisiaj oceniam. Najprawda jest taka, że zarówno Adam jak i ja skończyliśmy pracując właśnie kreatywnie. Adam jest artystą, ja czymś w rodzaju trochę twórczynią, o tak. Natomiast Adam moim zdaniem jest artystą, tak go przynajmniej postrzegam. I ty też zostałeś takim twórcą, czyli też jesteś twórcą, pracujesz twórczo, kreujesz, tworzysz. Przez duże tfu. Tak. Nie, no tak, tak, tak. Coś tam zdarza się. I teraz to tylko powiedzieć o takim czymś, co też wynika z badań.