201. Dysforia | Sprawa Ani Szysiak

W związku z czym nie można go po prostu przesłuchać tak, jakby to było w sytuacji, kiedy byłby mniej ranny, w lepszym stanie. Już w ogóle o aresztowaniu go w takim trybie zwykłym czy zwyczajnym też w ogóle nie ma mowy, gdy jest w takim stanie. Prokuratura nie czeka jednak bezczynnie i już 24 sierpnia 2013 roku, gdy tylko stan zdrowia Mateusza się poprawia, słyszy on oficjalnie zarzut zabójstwa Anny Szysiak. Jedyną reakcją Mateusza na postawienie mu aktu oskarżenia było potwierdzenie, że rozumie treść stawianego zarzutu oraz swoje prawa.

więzienia zamiast przedziału od 12 lat do dożywocia. Do tego wszystkiego jeszcze Mateusz jest 20-latkiem czy tam 21-latkiem, więc tak czy inaczej dla tak młodego wieku dożywocie zapaść by raczej nie mogło. Proces rusza w 2015 roku przed Sądem Okręgowym w Lublinie i z uwagi na charakter sprawy i drastyczne okoliczności toczy się z wyłączeniem jawności. Na ławie oskarżonych zasiada Mateusz K., który wtedy ma już 24 lata. Prokuratura stawia mu zarzut zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem i według relacji osób obecnych na korytarzu sądowym, Mateusz zachowywał się spokojnie, momentami nawet sprawiał wrażenie zadowolonego.

Kiedy policjanci prowadzili Głyskutego kajdankami, uśmiechał się do wszystkich i raczej sprawiał wrażenie dość spokojnego, zrelaksowanego. Co znamienne, to Mateusz w trakcie procesu korzysta z usług bardzo renomowanych adwokatów, oczywiście opłacanych przez jego rodzinę. ma jedną z najlepszych ekip obrońców, co rzadko zdarza się w przypadku tak młodych oskarżonych i to również budzi komentarze, że wpływowa rodzina dokłada starań, by złagodzić, mówimy, kary. Mnie to akurat nie szokuje, no pomyślmy sobie, że mamy naprawdę bardzo duże środki finansowe do tego, żeby... żeby zatrudnić obrońców kogoś bardzo nam bliskiego.

Po trwającym kilka miesięcy procesie poszlakowym Sąd Okręgowy w Lublinie ogłasza wyrok 23 czerwca 2015 roku. Sędzia uznaje Mateusza K. winnym zabójstwa Anny Szysiak. Jednocześnie uwzględnia opinie biegłych o ograniczonej poczytalności oskarżonego i w uzasadnieniu wyroku sędzia odczytuje opis zbrodni. Działając w zamiarze bezpośrednim zabójstwa Anny S., ostrzem noża typu scyzoryk wykonał co najmniej trzy ruchy posuwiste w poprzek szyi. Czynu tego dopuścił się działając w stanie reakcji dysforycznej, który to stan psychiczny w znacznym stopniu ograniczał zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

czyli tzw. odszkodowania za doznaną krzywdę. Na poczet kary zaliczono oskarżonemu blisko 2 lata, które spędził w areszcie tymczasowym i w szpitalu więziennym przed wyrokiem. Co ważne, ten wyrok przewidywał możliwość ubiegania się przez Mateusza K. o warunkowe przedterminowe zwolnienie już po odbyciu połowy kary, co w praktyce dawało szansę wyjścia na wolność już w 2019 roku. Nie zaskoczę was pewnie mówiąc, że rodzina Ani złożyła apelację, ponieważ w dalszym ciągu liczyli na wyrok co najmniej 25 lat pozbawienia wolności. Co zaskakujące, obrona również złożyła swoją apelację z uwagi na fakt pogorszenia stanu psychicznego oskarżonego.

Rozumiem, że może potrzebować operacji, ale rekonwalescencję powinien przechodzić w więziennym szpitalu, a nie u mamusi. W 2017 roku do sprawy osobiście włączył się minister sprawiedliwości i prokurator generalny Zbigniew Ziobro. Uznał, że kara 12 lat za tak brutalne zabójstwo jest rażąco niewspółmierna do winy. Sprawcy, prokurator generalny złożył wtedy do sądu najwyższego kasację od prawomocnego wyroku, domagając się jego uchylenia w części dotyczącej wymiaru kary. Wtedy Sąd Najwyższy przychylił się do wniosku Ziobry, co oznaczało, że sprawa ponownie wraca do Sądu Apelacyjnego w Lublinie, celem ponownego wymierzenia kary dla Mateusza K. Wyrok skazujący jako taki, czyli wina oskarżonego, pozostał oczywiście bez zmian.

W swoim uzasadnieniu sędzia Zaremba stwierdził, 25 lat pozbawienia wolności byłoby zbyt surowym karą. Całkowicie odizolowałby Mateusza K. od społeczeństwa. Oskarżony działał w stanie znacznego ograniczenia poczytalności. Ponadto jest zbyt młody, by można było zakładać, że nie nastąpi wcześniejsza poprawa. Sędzia podkreślił jednak równocześnie, że 12 lat to zdecydowanie za mało. Tutaj też cytat, na niekorzyść oskarżonego przemawia sposób działania i sam charakter czynu. Życie straciła osoba młoda, przed którą otworem stało całe życie, wyjaśnił sędzia, wskazując na brutalność sprodni i tragiczne skutki. Sąd apelacyjny zaznaczył też, że ta opinia biegłych wskazała na poważne deficyty w osobowości Mateusza K., wymagające długotrwałej resocjalizacji.

I tutaj cytat. Oskarżonego charakteryzuje egocentryzm, nadmierna koncentracja na własnej osobie, Przesadne oczekiwanie zainteresowania nim. Są to cechy osobowości nieprawidłowej, cytował z opinii psychologicznej sędzia Zaremba i wtedy uznano, że piętnastoletnia izolacja da czas na próbę jego resocjalizacji i terapii, podczas gdy poprzednie 12 lat mogłoby okazać się okresem zbyt krótkim na jakąkolwiek poprawę. Okej. Nie wiem, jaka jest różnica w sensie, jeżeli chodzi o resocjalizację tych trzech lat. Rozumiem w wymiarze kary, ale że te akurat trzy lata się okazują bardzo kluczowe dla resocjalizacji, to bardzo ciekawe dla mnie.