Prosto i praktycznie wyjaśniamy: MCP (Model Context Protocol)
"Więcej ludzi buduje MCP serwery niż ich faktycznie używa" - mem, który trafił w sedno przed nagraniem. Łukasz i Szymon rozwiewają hype wokół Model Context Protocol i tłumaczą, dlaczego większość implementacji to bezużyteczny kod. MCP od Jiry zwraca surowe API "as is" - "wyrzuca 💩 nieudokumentowanych pól i LLM 💩 z tego nie rozumie". Stripe MCP trzyma token admina w plain texcie. A ty myślisz, że JSON RPC na stdio to przyszłość? Prawda jest brutalna: MCP to API Gateway dla LLM-ów, nie kolejny CRUD. Jeśli nie przemapujesz logiki biznesowej, model zacznie halucynować na podstawie samych tytułów. Jak się okazuje, "autonomiczny agent" to tylko cron job z problemami z prompt injection. Od vibe coding w Cursorze po korporacyjne OAuth i Azure API Gateway do zabezpieczania. Dowiesz się, czemu human-in-the-loop to nie opcja, tylko konieczność, zanim agent zleakuje wszystkie sekrety przez GitHub issue. Przestań myśleć o MCP jak o magicznym rozwiązaniu. To protokół, który wymaga myślenia - coś, czego brakuje w 90% implementacji na GitHubie. A teraz nie ma co się obijać! 👉 Wpadajcie na naszego Discorda: https://discord.gg/78zPcEaP22 ! 🔥Tam możecie się z nami pokłócić o przyspieszanie SQL-a, podyskutować o naiwnych nadziejach na AI albo po prostu podzielić się swoimi IT-owymi przemyśleniami. Słuchasz Patoarchitektów dzięki PROTOPII – firmie, w której Łukasz i Szymon działają na co dzień, wspierając zespoły IT na każdym etapie: od projektowania, przez wdrożenia i migracje, aż po optymalizację i zabezpieczenia. Oferujemy też mentoring i szkolenia dostosowane do potrzeb każdej firmy, niezależnie od wielkości. Sprawdź nas: 👉 protopia.tech Nasze sociale i linkiMateriały do odcinkaPato szkolenia
Jeżeli coś jest niepotrzebne, to nie powinno być wystawiane, więc o MCP można pomyśleć jako API Gateway, ale to nie jest API Gateway w tym rozumieniu, w którym go używaliśmy. Pierwsza rzecz, której powiem, za dużo narzędzi, za dużo zwracamy i przez to mamy albo wyczerpanie okna kontekstowego w LLM-ie, albo problemy z trzymaniem się, bo jest za dużo kontekstów. Warto być leniwym. Tak, zdecydowanie, bo te opisy, które są generowane, są generowane naprawdę dobrze. I są generowane w taki sposób, w jaki LLM to ładnie zrozumie. Dobra, tu jest duży problem i podam to na przykładzie MCP od Jiry.
Dobra. Model, kontekst, protokol, czyli... Przejdziemy merytorycznie, wytłumaczymy czym jest bez zbędnego szamaństwa i memów, które mogły być. Dzisiaj przed tym jak nagrywamy był świetny mem, który jak widzicie zaraz go zobaczycie na ekranie. Więcej jest osób budujących MCP serwery niż ich faktycznych użytkowników.
Tak samo jak z pakietami różnymi do Noda i tak dalej. Teraz tu jest hype. Dobrze, Łukaszu, żeby tak to uprosić, tak naprawdę, no to czym jest właściwie MCP? Jakbyś miał maczyć czterolatkowi? Dobra, MCP, może nie czterolatkowi, nie, dziesięciolatkowi, to jest dynamiczne rozszerzenie function calling, które mamy w LLM-ach, czyli LLM może nam, w zależności jak tam model jest zbudowany, może nam zwrócić odpowiedź, że prosi o wywołanie jakiegoś z narzędzia z parametrami. I my w swoim kodzie to możemy obsłużyć i wywołać jakieś API restowe. Tylko narzędzia, może też dopytać się, o co nam właśnie wychodzi. Tak, ale tutaj function calling to są narzędzia, czyli odpalenie czegoś konkretnego u nas i to obsługujemy ze swojej strony kodu.
Możemy wziąć, tak jak wszyscy w samplach, zrobić kalkulator albo odpytać się dynamicznie od pogody jakiegoś restowego API. A tutaj chodziło o to, żeby zrobić decoupling, odseparować ten function calling od naszego kodu aplikacji agenta i pozwolić na uniwersalne używanie tego. I w istocie MCP, jeżeli popatrzymy, to jest wystandaryzowany protokół. który pozwala nam dostarczyć nakładkę na function calling, jak na to popatrzymy, żeby dynamicznie wykrywać narzędzia i zasoby, które są do wykorzystania i potem je wywoływać. Ja bym tak na to popatrzył, czyli że to jest otwarty protokół. Czyli tak uproszczając, to jest protokół, który umożliwia nam dwojako to, żeby model dowiedział się, co właściwie klient może zrobić, a żeby klient dowiedział się, co właściwie model może zrobić i że nawzajem mogli wywołać konkretne wywołania.
standardu. To jeżeli teraz mówimy o standardzie, to w takim razie musimy dowiedzieć się, co właściwie ten standard standaryzuje. Czyli architektura i to jest MCP client, czyli jak nasz kod LLM, jak możemy do LLM podłączyć te MCP i potem MCP server, czyli coś, co już faktycznie wykonuje te akcje i nam dostarcza, czyli tam leży ta cała integracja, która jest potrzebna i w sumie to jest chyba najważniejsze do powiedzenia. Dobra. To jeszcze mamy. Mamy jeszcze transporty. Dobra. Całość jest zbudowana na starym, dobrym JSON RPC pod spodem, czyli komunikacja leci i całość standaryzowana jest w JSON RPC.
Pierwszy scenariusz, który jest szerzej omawiany ciągle, to jest lokalna produktywność. czyli do mojego Clodechata, VS Code'a, Cursora, Clode Code'a, czy tam innych narzędzi, dostarczam właśnie różne wystandaryzowane narzędzia, które są zazwyczaj lokalnie odpalane, ale może też zdalnie. Ja zostawiam tutaj taką listę z tego, co ja na przykład u siebie używam. Jedną z takich przykładów, które mogę polecić, to jest Context 7. Jak się opisują? Czyli żeby LLM mógł sobie ściągnąć aktualną dokumentację do jakiejś biblioteki. Tak, bo to jest w ogóle... jak już zatrzymaliśmy się przed tym, to właściwie ruszyliśmy, to jest bardzo ważne, żeby nakierować, jak to wykorzystanie właśnie MCP wygląda, szczególnie lokalne.
Bo to jest tak, że stawiamy sobie często bardzo małe, drobne serwerki MCP, czyli rzeczy, które programy właściwie, które umożliwiają nam jakieś dodatkowe możliwości, które możemy wykorzystać i to nam umożliwia dostęp do plików, kalendarza, jak to mówię, właśnie do dokumentacji i tak dalej. No bo idea jest taka, że LR nie będzie tego wykonania sięgał, on jest tylko tam ten statystyczny mechanizm, który po prostu wylicza nam to wszystko, ale dzięki temu właśnie dajemy dodatkowe możliwości i możemy go ładnie rozszerzyć. I to jest właśnie ten cały krót tego, gdzie MCP jest używane. Tak, i dobrze, że wspomniałeś lokalnie, bo zazwyczaj te lokalnie oznacza trzy ścieżki, jak odpalamy lokalnie. Pierwsza ścieżka to jest odpal coś NPX-em, czyli... kawałek source kodu node'owego albo zaciągnij paczkę i ją odpal i dostań się do niej przez std.io.
Ale o tym jeszcze powiemy sobie. Także tak, to daje naprawdę bardzo dużą możliwość. To nie jest tylko wniucie pytań i odpowiedź. I z takich elementów jeszcze tylko dorzucę, że można się zastanowić, bo troszeczkę przy tym STDI-u inaczej to działa. Jak ktoś już tam, jesteśmy przy dockerach, ja zostawię jeszcze Wam linka. Na przykład taki docker desktop. z czego ja tam gdzieś tam z boku też trochę korzystam, wrzucił sobie lokalnie MCP katalog, żeby odpalać to w dokerach, taka ciekawa ewentualność i wtedy do LLM-a podpinamy jeden MCP serwer, którym jest właśnie ten gateway na standard I.O., a reszta przylatuje mu dynamicznie z tego, co wrzuciliśmy w naszą konfigurację doker desktopa.
Patryk, no teraz nieco podnosimy temperatury szamaństwa, nie za bardzo, ale odrobinę i przechodzimy do stosowania korporacyjne. Dobra. I korpo zastosowania to są różnego rodzaju dostarczenie narzędzi w sposób wystandaryzowany, bo MCP z założenia ma dać nam dostęp do danych, jakieś akcje i inne rzeczy. I chodzi tutaj prosto, że raczej już w formie zdalnej, czyli wykorzystując ten protokół po HTTP, wystawiamy w firmie jakieś narzędzia, które mogą być wykorzystywane z co-pilotem. Jeden przykład ze stosu Microsoftu, co-pilot studio, czyli te boty do Teamsów, które są low-code'owe, no-code'owe, można dostarczyć do nich akcje właśnie w postaci takiego MCP zdalnego.
czyli podłączamy się do serwera i infrastruktura na przykład Microsoftu Azure'owa, teraz Logic Apps mogą być wystawiane jako MCP, Azure API Gateway pozwala REST API zamienić w MCP, czyli możemy to wystawić, takie akcje plus inne klaudy też z tego korzystają. I teraz chyba co jest ważne do powiedzenia, raz takie wystawione rozwiązanie na takim API Gateway, Logic Apps, czy innym open source, jak na to popatrzymy i zbudowane takie integracje, pozwalają nam wykorzystać to MCP przez wiele różnych zastosowań. Czyli może wykorzystać wielu różnych agentów, na przykład, których sobie napiszemy, może z tego skorzystać. To jest jeszcze jedna rzecz, ważna rzecz, o której nie powiedzieliśmy w sumie, ale generalnie tak naprawdę mówimy, że można tu korzystać. Pytanie pozostaje, w jaki sposób są serwery MCP wykrywane, deklarowane itd.
Musimy jawnie powiedzieć modelowi, że okej, to jest serwer MCP, on ma takie możliwości, tak możesz z nich korzystać i to ładnie opisujemy. Tak, żeby rozwiać wątpliwości tego, jak ta magia działa, bo tam pagi w sumie nie ma do końca. Tak, nie ma. I wiesz co, chyba to jest dobry moment, żeby sobie powiedzieć, co tak naprawdę wystawia MCP. Jego podstawowe elementy, te primitives, które są wystawione. Jaki temat, można powiedzieć, to? Dobra, i pierwszym to jest chyba, będzie najbardziej popularne, reszta jest zbędna, jeżeli popatrzymy na to, co się dzieje, to są toolsy, czyli narzędzia. I LLM sobie robi tam tool list, czyli sprawdzenie, klient sobie pobiera całą listę i mamy potem tools call, czyli wywołania.
Z gotowych narzędzi wszystko jest czerwone, nawet ten czat desktop, desktopowa apka Cloda też tego w ogóle w żaden sposób nie wspiera i to jest istotne, ale założenie jest takie, że serwer może poprosić klienta właśnie o taki human in the loop. i całą wymianę, czyli co będzie wysłane, cała kontrola, co będzie wysłane do LMA, albo co LLM wykona, czyli mamy taki cały proces właśnie akceptacji, samplowania, co się zadzieje, co będzie zrobione, co będzie przekazane. To można tak bardzo w tym momencie skrócić. I tutaj bym chyba powiedział, że to jest ten moment MCP, gdzie on
Dobra, to idziemy trochę dalej, bo mamy sobie element w MCP, jeżeli chodzi o schemat, mamy sobie odnośnie transportu i jeszcze jest kolejny ważny element, mianowicie tego, jak wygląda uwierzytelnienie, bo to są zasoby lokalne może nie są takie ważne, ale zdalne, to już musimy wiedzieć, jak się ma to wszystko uwierzytelnić. Więc jak to śmiga, bo śmiga całkiem nieźle. Czy wiesz co? Będziemy łączyć teorię z praktyką w tym momencie. Czyli mamy, tak jak powiedziałeś, stdio lokalnie krzyżyć na drogę i teraz zło, które trzeba powiedzieć o strony bezpieczeństwa, że bardzo tam często tokeny latają pod spodem, czyli przy wywołaniu tego lokalnego toola w configu, na przykład jawnie deklarujemy, clear textem leży sobie na przykład token.
Uwielbiam taki przykład MCP serwera do Stripe'a, do obsługi płatności i innych rzeczy, gdzie leży token admina. tak po prostu leży sobie goły i wesoły token admina, więc to jest pierwszy przypadek i tutaj żebyśmy wiedzieli, a kiedy już pójdziemy w te scenariusze bardziej zaawansowane, gdzie mamy tą autoryzację, to tu teraz jest prosto i odpowiedź brzmi o out. i OpenID Connect. Ta, która wykorzystała tylko w innej stanowisku, ma to powiedzieć. Nic nowego. To nic nowego, daje nam to gdzieś single sign-on, znany już UX, który można wpasować potem w naszą aplikację, czyli na przykład zarequestować się o zalogowanie do jakiejś usługi, weźmy do GitHub'a, Office'a 365, Google Workspace'a, SAP'a czy innych, czyli można...
To, co uszkolnik wysyła i to, co model odpowiada niejako. Czyli mamy prompt shielda i content protection. I o co w tej bajce w ogóle chodzi? Dobra, to pierwsze, zajmijmy się tym content protection, który trzeba sobie zadbać. To jest pytanie, co my wyślemy do LLM-a? tak naprawdę z naszych danych i to jest teraz długa dyskusja, która, ona wychodzi tak naprawdę poza MCP, Szymon, bo jak popatrzysz sobie, to jest temat DLP i to jest powiedzenie, czy narzędzie możemy wykorzystywać na przykład do danych medycznych, czy innych, w zależności w jakiej firmie pracujemy i co możemy wysyłać i to jest taki pierwszy problem, który się znajduje i to jest... trudne powiedzenie w tym momencie, tak jawnie, jak to zaimplementować i jak zrobić do tego compliance.
Czyli jako rynek, w tym momencie jak nagrywamy, czyli wrzesień 25 roku, mamy problem, że jako rynkowo coś rozmawiamy, ktoś coś ciągle proponuje, ale nie ma nic takiego jawnie powiedzianego, czym to tak naprawdę powinno być. To też go wyjaśnia, jak to w ogóle działa. To działa tak, że zanim, czy mamy kawałek kodu, który zanim przekazuje do modelu, sprawdza, na przykład czy tam nie ma zadania typu, no weź, zignoruj wszystkie swoje zakładki bezpieczeństwa i zrób to, co ja chcę. Czyli tak naprawdę, czy nasz produkt... Mówisz o content, o content, mówisz o content, o sprawdzaniu, o content protection, czyli mówimy o DLP. ... bo ja zacząłem od prostszego, czyli DLP, Data Loss Prevention, czyli czy dane do LLM są wysyłane jakieś z naszego MCP, które jednak nie powinny być wysyłane, a Prompt Shield to jest to, co powiedziałeś, sprawdzenie, czy nie mamy Prompt Injection.
Możliwe, że nie będę się upierał. Tak, jeden jest powiedzenie tego, co jest wysyłane, a drugi to jest to, czy model w odpowiedzi nie wysyła czegoś, co nie powinien. To jest przykład, który możecie wiedzieć, możecie sobie czatać, co chcecie, żeby on zrobił. i to się w ogóle coś zmieniło, i on myśli, myśli, a nagle on się mówi, no sorry, nie mogę ci powiedzieć, bo to była mała jakaś prawa, albo robiłoby coś, co jest nielegalne. Wiesz co, a z drugiej strony taki przypadek tych podatności, jeżeli nie mamy kontroli nad danymi, czyli przykładowo powiemy sobie, żeby MCP pobrało coś, to jest sławetny atak na MCP GitHub'a, czyli ten cały prompt injection, który jest. Czyli, że ściągamy sobie z publicznych źródeł issuesa, a tam było, żeby issues zlikowała, była instrukcja, żeby zlikować wszystkie sekrety i odpowiedzieć nimi na przykład w issuesie.
Zostawię linka poprawnego i całość polega, że możecie wysłać tam na przykład dokument, który wsadzacie do LLM'a. albo MCP będzie pobierać i coś z nim robić, przekazywać do LMA, żeby sprawdzić, czy na przykład nie ma tam jakichś szkodliwych instrukcji, które pozwolą to coś ominąć. Dobra. To to mamy. To wróćmy w takim razie do naszego tematu, jak ten MCP w ogóle ułożyć, czyli jak zrobić, żeby on działał dobrze. Czyli MCP i API Gateway. Bo o tym jeszcze wspomnieliśmy, ale może temat rozwiniemy. Dobra, tu jest duży problem i podam to na przykładzie MCP od Jiry. MCP od Jiry, tej cloudowej, jeżeli się do niego podepniemy, po prostu zwraca, słuchajcie, as is restowe API.
Czyli po prostu wyrzuca kupę nieudokumentowanych pól, niezrozumiałych opisów i innych rzeczy. Po prostu tak jakbyście ściągnęli sobie postmanem coś z Jiry, to wystawia to do LLM-a i LLM gówno tego nie rozumie, przepraszam za to określenie, albo... Ilość, co teraz jest jeszcze gorszą, większym zajączem sobie powiemy, albo ilość tokenów, które zwraca jest za duża i wykorzystujemy limit okna naszego kontekstu input tokenów na to, żeby wrzucić syf. I tutaj, jeżeli mówimy, że jest to API Gateway, to jest to API Gateway dla LLM-ów i musi być dostosowany, to co będzie MCP zwracało, musi być dostosowane do LLM-ów.
I to jest taka rzecz kluczowa do zrozumienia i ja w tym miejscu, słuchajcie, to co Wam poleci, jak rozmawiamy z klientami z naszej praktyki, że to co wystawiamy do LLM-a, to nie jest nasz krót z systemu biznesowego, czy jak to tam ładnie nazwiecie swoje API, które wystawiacie, tylko przemapowanie tego na faktyczne funkcje biznesowe. Jeżeli coś jest niepotrzebne, to nie powinno być wystawiane w tym. Więc o MCP można pomyśleć jako API Gateway, ale to nie jest API Gateway w tym rozumieniu, w którym go używaliśmy. tylko parafrazując to, co powiedziałeś, to musi być wystąpione API, które będzie realnie używalne i które będzie dostarczało jakąś wartość, że model może się tam zrobić, a nie na zasadzie właśnie jak króta, że zrób to, zrób to, zrób to, bo w tym momencie, jeżeli to byłby taki prosty krót, to wtedy przykładamy na model całą logikę naszą biznesową, której on oczywiście nie ma.
Bardzo prosta, bo potem przyjdzie rachunek i okaże się, że sorry, ale nie wiemy, kto tyle zużył. Dobra. No i teraz ten sampling request, ta izolacja od tej strony, jeżeli popatrzymy. I tutaj zróbmy to na przykładzie tego, co jest w dokumentacji o MCP, jak ta izolacja działa i sampling. Czyli przykładowo serwer ma listę na przykład lotów dostępną, przesyła je do użytkownika i użytkownik na przykład akceptuje, czy przekazać to wotem w ogóle do LLM-a, czy nie. to jest jeden taki human in the loop, jeżeli teraz popatrzymy na tym samplingu, to jest założenie, że klient w którymś miejscu ma tą interakcję i taką jawnie powiedzianą.
Dla mnie, jeżeli ktoś z Was vibe-koduje, czy użył copilota, kursora, cloud-a-code, to jest na przykład taka rzecz, którą widzimy, że ja chcę wywołać jakieś narzędzia albo zedytować plik. I to jest chyba tak od strony deweloperskiej do pokazania, to, że mamy gdzieś jawne interakcje, gdzie akceptujemy coś, a potem jest to kończone tak naprawdę w tym. I teraz jest też rozwalenie, bo tam się pojawia właśnie nie tylko sampling, ale wywołania. O tak, po polsku będzie lepiej, nie będę się męczył. Tak, z moim sposobem wymowy, więc pojawiają się jeszcze, oprócz samplingu, pojawiają się wywołania, czyli założenie docelowo w MCP będzie, że sampling będzie jednym, wywołania będą drugim, ale to już zostawmy w tym momencie drafty w spokoju.
Łukasz mówi o elicitation. Dla tych, którzy chcieliby wygooglać, o co chodzi. Dobra. Czyli co? To mam sobie na myśli. No teraz, okej, kupiliśmy, czym jest MCP, kupiliśmy, jak korzystać, do czego jest i tak dalej, to jak teraz w ogóle zacząć używać? Czy to jest na zasadzie, że zaczynamy od zera, czy... Dobra. Jak monitorować, jak debugować. Dobra. Mamy dwa podejścia. Po pierwsze, YOLO, czyli vape kodujemy i to zostawmy, a na poważnie to jest pytanie, czy my kodujemy własny MCP serwer, To jest od strony, bo zazwyczaj... Wątpliwy sens. Tak. Czy wiesz co, wątpliwy w niektórych momentach będzie, jeżeli na przykład robisz produkt, inne rzeczy, to nie przeskoczysz.
Może tak, pytanie jak od zera, bo są biblioteki, które już dają, są tą bagą do serwera MCP, no nie? I od tego można... Tak, czyli inaczej. W tym bierzemy, nie kodujemy tego od zera, tylko bierzemy SDK i lecimy po prostu z SDK w języku, który preferujemy w firmie. Tak, to są takie drobne rzeczy, typu właśnie jak są auty wystawiane, jak są personel dysponowany i tak dalej. To nie jest tak, że tworzymy nowy serwer HTTP i lecimy od zewnątrz. To nie jest ta droga. Bierzemy SDK i wpinamy się i to będzie budowało nam... W sumie w wielu przypadkach będzie to po prostu jakaś nakładka i kolejne proksy. I tutaj pójdę w tą stronę, idąc, odwołując się do części Azure'owej.
Azure API Management, który jest takim bardzo dużym gateway'em, daje na przykład możliwość wystawienia polityk właśnie tych rzeczy, które już opublikowaliśmy, republikację jako MCP. I to jest taka rzecz, której bym się zastanowił teraz, jeżeli na przykład korzystam z Azure'a czy z innych rzeczy, czy, bo też sobie researchowałem, jest parę innych też open source'owych już takich narzędzi, czy ja nie wystawię po prostu czegoś istniejącego z drobną zmianą logiki na takim proxy API gateway'u, żeby dostosować to pod LLM'a, czyli taki kierunek teraz zawodowy, jak popatrzymy, doświadczenie mówi, że pojawią się teraz produkty i trzy razy bym się zastanowił, czy nie wykorzystam gotowego kawałka usługi,
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.