Wśród szczytów Appalachów | MOTHMAN I INNE LEGENDY

On się nazywał James Terrell i napisał taki fragment, który się nazywa The Demon of Consumption, który jest właśnie o Spearfinger. On wydał tę książkę w 1992 roku. Ale przebywał wtedy w Karolinie Północnej i stamtąd zbierał te opowieści. Na Tusquitie Mountain, w obecnym Clay County, panowało przeświadczenie o istnieniu takiego stworzenia. To jest demon, który jest odporny na strzały. To jest tutaj wersja TRLa, że on jest konkretnie odporny na strzały i bardzo szybko się regeneruje. Nie ma tego, bo w opisie Muneya ten palec był zrobiony z kamienia, natomiast w opisie Terela to już jest żelazo, to jest żelazny palec. I dieta tego czegoś obejmuje płuca oraz wątrobę.

Mooney dopisuje jeszcze jedną kompetencję, Ten kamienny aspekt potwora jest nie tylko związany z tym, że ona wygląda i ma kamienną skórę, ale też to, że ona ma, posiada jakąś tam moc nad kamieniem. W jednej historii pojawia się na przykład to, że od Tridog do Hiwasi na Whiteside Mountain istniał taki most skalny, który był zbudowany dosłownie z kamieni. On nie był niczym wzmocniony, on padł, w sensie on się rozpadł oczywiście, te kamienie nadal tam leżą, Ale według historii to właśnie Sperfinger zbudowała ten most ze względu na to, że potrafiła władać tą litą skałą. Sperfinger poluje w bardzo konkretny sposób. To znaczy ona nie atakuje wprost, nie zakrada się na kogoś i czeka aż on podejdzie, ona wchodzi w strukturę społeczną.

Rana natychmiast się goi, nie zostawia śladu, a ofiara sobie stopniowo marnieje aż do śmierci. I w scenie walki strzały przebijają demona, bo ona rzeczywiście, to nie jest tak, że ten kamień nic nie wchodzi, tylko te strzały wchodzą, ona je wyciąga i automatycznie te rany się zrastają, więc ona też posiada jakąś moc leczenia, czy to dla siebie, czy też dla swoich ofiar, żeby tą ranę po wątrobie, że tak powiem schować, po wątrobie bądź po płucach, bo płuca też czasami sobie podjada. Co istotne, to Terel, czyli ta druga już historia po Muneju, on tą Spearfinger i jej śmierć osadza w dużo wcześniejszych czasach. To znaczy, on to nazywa przed przekroczeniem Blue Ridge przez Białego Człowieka. Blue Ridge to jest takie pasmo górskie w Appalachach.

W tym samym czasie owczarek niemiecki Pertridża, który się nazywał Bandit, zaczyna strasznie szczekać, strasznie jazgotać gdzieś na zewnątrz. On był takim pieskiem zewnętrznym. Więc mężczyzna zaniepokojony tym sygnałem wychodzi przed dom. Tutaj według jednej opowieści on wychodzi z bronią, według innej z latarką. Uznajmy, że wychodzi tylko z tą latarką. Paranauci, Appalachians, Blue Ridge Mountains Paraliżującego, wręcz hipnotycznego strachu. No i w tym momencie, kiedy on namierzył tym snopem światła, tą dziwną istotę, pies pobiegł w tamtym kierunku.

Ludzie się przemieszczali z jednej strony mostu na drugą, kupowali prezenty, załatwiali sprawy, wracali z pracy. Te samochody się przemieszczały przez most Silver Bridge łączący, aha, bo w ogóle nie powiedziałam. Nie powiedziałam, czym one jechały, te samochody, ten cały ruch. Ten cały ruch gromadził się na moście Silver Bridge. W zasadzie bridge to też most, więc w tym momencie użyłam słowa most dwa razy. I ten most łączył Point Pleasant z Gallipolis. I to było bardzo ważne połączenie, szczególnie dla Point Pleasant, bo oprócz miast łączył też dwa stany. Virginię Zachodnią z Ohio i ta część po stronie Virginii Zachodniej, zatem Point Pleasant, była mniej rozwinięta i każdego dnia most pokonywało tysiące ludzi, którzy

Ale jako że one są umiejscowione w Appalachach, Wśród szczytów Appalachius, Paranauci, Blue Ridge Mountains. Najczęściej chwilę patrzy i spitala, gdzie wzrok nie sięga. On reaguje bardzo szybko, jest bardzo zrywny. Ciężko skupić na nim wzrok na długo, bo on po prostu nam z niego ucieknie. Natomiast nieleń wcale tego nie robi. On stoi, on patrzy i wpatruje się trochę zbyt długo, jakby obserwował człowieka, a nie był przez niego obserwowany. Pojawia się też motyw tego braku płochliwości, bo zwierz nie cofa się, czasem stoi na drodze albo na poboczu, jakby w ogóle nie reaguje na światło reflektorów.

Dread, niepokój Wśród szczytów Appalachius, Appalachians, Blue Ridge Mountains. Gdzie pojawiła się nazwa Not Deer. Tam to jest przedstawione jako folk cryptid, czyli cryptida, która jest stworzona w folklorze Appalachów właśnie, no bo oczywiście to jest zamieszczone w Appalachach.

Potem motyw zaczyna żyć własnym życiem, bardzo szybko przechodzi w tryb kolekcjonowania świadectw. I 23 stycznia 2020 roku, czyli ledwo co, 4-5 miesięcy po tym oryginalnym poście, na reddicie r slash appalachia wątek Not Dear Stories zbiera ludzi, którzy zaczynają dopisywać własne doświadczenia i porównywać szczegóły i wzmacniać wspólny język. Tam też jest taki kolektywny styl, trochę jak na NoSleep, że ludzie troszeczkę nie wychodzą z roli, niezależnie od tego czy w to wierzą czy nie, więc powstaje taka bardzo fajna baza nowo powstającej kryptydy. Oczywiście zostaje umiejscowane w konkretnym miejscu, w sensie origin tego stworzenia, to jest Massive Blue Ridge, okolice Wynessboro, trasy parkowe Scenic Drive i Skyline Drive, a także bardziej rozmyte wskazania północnej Kentucky.