Szaraki i jaszczury | KOSMICZNE RASY

Zanim ktokolwiek pomyślał w ogóle o tych latających talerzach czy pozaziemskich cywilizacjach, w wyobraźni ludzi istniała już cała gama niewielkich, często zielonych swoją drogą istot, które miały pochodzić z innego świata. Ten inny świat to jest w cudzysłowie, bo nie chodziło wtedy o kosmos, chodziło o coś zupełnie innego. Była to kraina magii, kraina goblinów, skrzatów, którym przypisywano zielony wygląd albo zielone odzienie, jak irlandzkie leprechony chociażby, które chodziły w tych swoich szmaragdowych strojach, zielone duszki, wróżki, które pojawiały się w bajkach, czy wreszcie słynna legenda o zielonych dzieciach z Woolpit z XII wieku. To jest bardzo przyjemna, mam wrażenie, legenda, która opisuje Kilkoro dzieci, które wyszły z lasu, były całkowicie zielone i nie mówiły w angielskim języku, w sensie angielskim, w tych dialektach irlandzkich, nie było się z nimi jak dogadać, zamieszkały w Irlandii, tam gdzie trafiły, w tym Woolpit właśnie, i ostatecznie ich skóra przybrała kolor naturalny, ta zieleń zniknęła i one nadal nie potrafiły wytłumaczyć skąd są, mówiąc, że z innego świata, czy bodajże z jakiegoś tam miejsca za chmurami, jakieś takie rzeczy.

W każdym razie, dzieci z Woolpit były jednym z takich przypadków obcych w naszej cywilizacji, którzy oczywiście nie wiązali się wtedy z kosmosem czy z jakimiś, wiecie, galaktykami, tylko po prostu z czymś, co jest poza naszym światem, poza naszą rzeczywistością. W XIX wieku Motyw takich zielonych ludzików, który był już trochę bardziej powiązany z potworami, a nie z ludźmi, pojawił się w literaturze dziecięcej i fantastycznej. Bo był taki autor, który się nazywał Rudyard Kipling i on w 1906 roku stworzył zbiorek opowieści Puk z Pukowej Górki, gdzie umieścił właśnie małego zielonego człowieka. To był ten Puk. A wcześniejsze książki nierzadko wspominały o zielonych duszkach właśnie, czy magicznych pomocnikach takich małych bohaterów.