Szaraki i jaszczury | KOSMICZNE RASY

I to jest coś, co będzie się powtarzać bardzo dużo razy, z dopisywaniem pewnych elementów, żeby łatwiej pasowały pod narrację. Szybko pojawiły się żarty w gazetach, artykuły o małych, zielonych załogantach rozbitego Spodka i w tamtym czasie wyszła też Wojna Światów Orsana Wellsa, czyli taka audycja radiowa, która mówiła o najeździe kosmitów, z tym, że nie było powiedziane, że to jest audycja radiowa i to jest fikcja. Więc ludzie byli autentycznie zesrani, bo wtedy nie było czegoś takiego jak podcasty na przykład, więc coś, co leciało w radiu, co nie było jasno powiedziane, że jest fikcyjne, mogło narobić sporego stracha i takiego stracha narobiło. Niektóre tytuły zaczęły się prześcigać w wymyślaniu coraz bardziej barwnych sensacji. I w Corpus Christi Times pojawił się żartobliwy opis 13 małych, zielonych ludków z Merkurego, którzy wylądowali rzekomo w Teksasie, a Chicago Tribune rozwodziło się nad życiem uczuciowym zielonych kosmitów.

Ale w latach W latach czterdziestych wchodzi na scenę niejaki Maurice Dorrel. To był okultysta, który dorzuca własną rasę wężową, też zmiennokształtną, też żyjącą pod ziemią, też zdolną do przybierania ludzkiego wyglądu w niecnych celach. I pisze Mysteries of the Gobi, a potem wierszowane Emerald Tables. I znowu to był kolejny taki mistyczny twór noszący Znamiona czegoś przedwiecznego, co wcale nie zostało napisane tak naprawdę w XX wieku. Wiecie, trochę ezoteryki, trochę poezji. Finalnie jeszcze jeden klocek do tego całego mitu, o którym właśnie wam opowiadam. I wtedy pojawia się David Icke i to jest dosyć istotna osoba w tej całej historii, bo to był człowiek, który zrobił z tego wszystkiego wielką, galaktyczno-polityczną sagę.

Jest to niejaki David Christie. Zaczęłam oglądać Hellier teraz po raz dziesiąty chyba jeszcze raz. Robię sobie rewatch, bo ma wyjść trzeci sezon. David Christie do nich pisze maila o tym, że na jego działce, to była działka, która sąsiadowała ze starą kopalnią, jest teoria, że te gobliny mieszkają właśnie gdzieś tam w podziemiach, w tych zawalonych już kopalniach, które teraz stanowią jakieś pojedyncze jaskinie, że tego mężczyznę zaczęły nawiedzać gobliny. I to byli mali ludzie, właśnie tak jak Maciej opisywał szaraki z wielkimi oczyma, nawet zrobił im kilka zdjęć, oczywiście bardzo niewyraźnych. No i te gobliny na tamtej szerokości geograficznej w Stanach były przedstawiane zawsze z uszami.