Niepokojący makaron | CREEPYPASTY

Wiedziałem, że tego nie wymyślam. Dźwięk odbijał się od ścian korytarza dokładnie tak, jak kiedyś odbijały się głosy. To nie było tylko realne. To było w domu. Tuż za ścianą. Leżałem sztywny w łóżku, zbyt przerażony, żeby choć oddychać aż do wschodu słońca, który nadszedł po męczących pięciu godzinach. Gdzie ja już to słyszałem? To była jedyna myśl, jaka krążyła mi po głowie, kiedy w końcu się obudziłem po fatalnej nocy. Przez kilka godzin chodziłem po plaży i z frustracją próbowałem to zagwizdać, aż w końcu mnie olśniło. Sitting on the dock of the bay, Otisa Redinga. Coś w domu moich dziadków przez całą noc powtarzało gwizdaną melodię z tego utworu. Od razu wróciłem i sprawdziłem wszystkie okna na piętrze.