Głębia strachu | MORSKIE BESTIE

On nie jest tylko i wyłącznie taką biblijną kryptydą. Bo w judaizmie lewiatan obrósł w niezwykle bogatą symbolikę. Na przykład w apokryficznej księdze Henocha. Znowu wracamy. Ona już do nas rozgada, też trzeba wciągnąć w bingo. Występuje, słuchajcie, jako istota żeńska, bo jakżeby inaczej, tak? Mieszkająca gdzieś tam w głębinach, podczas gdy jej męski odpowiednik, Behemot, wyobraźcie sobie. Behemot, czyli taki odpowiednik męski lewiatana, był władcą pustyni. I rabini powtarzali, że Bóg zabił jedną z pary lewiatanów, by zapobiec ich rozmnażaniu. Zabij to, zanim złoży jaja, bo świat po prostu nie przetrwałby inwazji takich małych lewiatanków.

Podczas szawut w synagogach aszkanezyjskich odśpiewuje się poemat, który opisuje kosmiczną walkę lewiatana i behemota, walkę oczywiście zakończoną triumfem Boga, a następnie ucztą, w czasie której spożywa się to lewiatańskie mięso. A właśnie, bo oprócz tego, że mamy tego lewiatana w Piśmie Świętym, to lewiatan był obecny również w literaturze mistycznej i kabalistycznej, no bo czemu nie, to jest bardzo taki... Atrakcyjny element, który można sobie wciągnąć i tam symbolizował chaos, destrukcję, a nawet samego anioła śmierci. W średniowieczu wyobrażano go czasem jako gigantycznego węża oplatającego ziemię. W żydowskiej sztuce liturgicznej przedstawiano go jako rybowęża wijącego się w nieskończonym kręgu, trochę jak uroboros, ale to bardziej taką spiralę po prostu, która się gdzieś tam zakręca w nieskończoność.