KONEWKA DO DRZEWKA

Tej jednej, jedynej, najważniejszej. Widzę stąd... Widzę, Aśka, nasze nagrody. Widzę nagrody za Mówisia. Widzę trzy konkretnie, czyli właściwie za wszystkie trzy lata, trzy i pół, gdy tego Mówisia robiliśmy. Widzę nasz obrazek. Mówi się z takim fajnym... Miłym pianem na naszą cześć. No i teraz muszę się z tym zmierzyć, w tym sensie, że jakąś misję podcastową spełnić, w tym sensie, że sama przecież mówiłaś, że... Powinienem nagrywać, z drugiej strony jestem jak wóz, rower bez jednego koła, serce bez jednej komory.

Aśka, twój cudowny śmiech, możemy go mieć tylko gdzieś tam w domyśle. Myślę sobie, że ci, którzy mają wyobraźnię, a wierzę to, że ci słuchacze Mówisia, którzy też się przesiądą i przeprowadzą, a nawet trudno powiedzieć przeprowadzą, bo przecież mówić cały czas jest, tylko po prostu dosiądą się tutaj do mnie. Będą tymi, którzy będą siedzieli tutaj wokół nas, wokół tego mojego mikrofonu, patrz, ja mówię znowu nas. To wyobrażał sobie Aśka ten twój wspaniały śmiech i to jak bardzo chciałaś w czasie tych paru lat dzielić ze mną ten mikrofon. Nasze jakieś lęki, nasze niemoce, nasze wątpliwości i też jak często chciałaś być serio.

To tak naprawdę ja zauważyłem to dopiero odsłuchując Chociaż nie mam na to siły, powiem szczerze, tak samo jak wkląsłem z tym ostatnim odcinkiem naszym, kiedy ty, Aśka, z nami jeszcze byłaś, mówię o Wrocławiu, czyli tym odcinkiem, kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że zbliża się najgorsze i że zbliża się katastrofa i że nie będziemy ciebie, Aśka, mieli. Nie będziemy obok ciebie, nie będziemy z tobą. I obiecywałem słuchaczom, że puszczę ten ostatni odcinek w cyklu MUWISIA. Nie dało rady. Przesłuchałem może jedną trzecią i gdy zobaczyłem ciebie, Aśka, radosną, ale też jakby w ostatnich

Natomiast tutaj jest to, bym powiedział, moje biurko, mój wagonik. I tak się zastanawiałem, jak go nazwać. Bo, więc pomyślałem sobie, że przychodziły mi jakieś do głowy w ogóle takie tytuły Aśka nie uwierzysz, ale tak nie chciałem, no bo to wiadomo, że trochę tak będzie, że to jest właśnie ten podcast będzie czymś takim Aśka nie uwierzysz, czyli wszystko to, z czym ja bym przyszedł do Mówisia i z czym przyszedłbym do ciebie, żebyśmy potem to omówili w Mówisiu, no to będzie teraz tu. Bez najcudowniejszej na świecie osoby, która mogłaby mnie wysłuchać.