Rok 2027 Rokiem ks. Franciszka Blachnickiego

To są takie trzy miejsca, bym zaznaczył. 1942 rok, nawrócenie takiej zwiary, potem jest to zaangażowanie na maksa w kapłaństwo. to dzisiaj myślę, że powinno nas księży na tyle tylko możliwe fascynować gdzieś, tak? Bo myślę, że o to chodzi, nie? Żeby gdzieś tam, w cudzysłowie to nie jest dobre słowo, ale zawodowo robić to najlepiej, nie? Jak tylko potrafimy dla ludzi z Bogiem, tak? I trzecia rzecz, no pasja ewangelizacyjna i tu rodzi się ruch Światło-Życie. Dlaczego światło życie? Skąd w ogóle jest ta idea? O co w tym chodzi? Światło życie podstawą jest Jezus Chrystus, który jest i światłem dla nas i życiem dla ludzi wierzących. Kiedy jest paschał, wigilię paschalną, a więc ta duża świeca, którą odpalamy od ogniska, więc Jezus jest światłem, jak On rozprasza mroki ciemności, kiedy wchodzi się do kościoła, więc ta świeca, taki symbol.

Jezus jest światłem i życiem dla nas jest. Dla ludzi wierzących, tych, którzy gdzieś tam przeżywają swoją wiarę, spotkanie z Jezusem takie żywe i prawdziwe zmienia życie, ruch, światło i życie. Foszoe to z języka greckiego i symbol tak zwana foska. którą noszą oazowicze, a więc ruch światło-życie, ruch ewangelizacyjny Kościoła, ruch poświęcony Chrystusowi i oddany Maryi Niepokalanej, też trzeba tutaj to zobaczyć, że mocno Blachnicki zawierzył to wszystko Matce Bożej. No i generalnie zwraca się w kierunku ludzi młodych, tak? Bo to jest, oczywiście Ruch Światło-Życie to nie jest tylko skierowany wyłącznie do młodych, zaraz też powiemy o rodzinach, ale on idzie w kierunku ludzi młodych.

Czy to gdzieś się rodziło w trakcie? Czy był cały pomysł i koncepcja, jak Ruch Światło-Życie ma funkcjonować? Ksiądz Blachnicki miał to przygotowane gdzieś w jakimś zarysie, ale był na tyle otwarty na działanie Ducha Świętego, zaczynając od dzieci. Wiedział, że tego nie może zostawić i to jest pewien proces. Potem dochodzą ludzie młodzi, bo te dzieciaki gdzieś chciały to Musiały to zagospodarować jakoś tak, żeby dalej była ta formacja i mamy dzisiaj oazę dzieci bożych, mamy oazę młodzieżową i ja sam też widzę i to jest piękne, że pośród tych ludzi młodych, pojawiają się i są związki, związki małżeńskie, gdzie ludzie młodzi potem wchodzą w kręgi oazy rodzin domowego kościoła.

Rozmawialiśmy o samej idei ruchu Światło-Życie, FOS-ZOE, Światło-Życie. Ruch Światło-Życie, który głównie skoncentrowany czy zaadresowany został do ludzi młodych. Ksiądz Blachnicki widział taką potrzebę, że trzeba skierować swój przekaz do ludzi młodych i ich zagospodarować, ale to poszło dalej. Poszło dalej i poszło też na domowy kościół. Czy to jest inicjatywa, która się wytworzyła w międzyczasie? Skąd ta potrzeba tego domowego kościoła? człowieka, który jest otwarty cały czas na działanie Ducha Świętego.

Jasne, że mógł zostać na poziomie pracy z dziećmi i z młodzieżą, ale widząc potrzebę tego, żeby dać dalej to rodzinom, stara się to zrobić i domowy kościół dzisiaj Bardzo mocno się rozwija. Domowy kościół dzisiaj znajduje się i rodziny domowego kościoła także w wielu przestrzeniach społecznych. To są ludzie, którzy dzisiaj w wielu miejscach, także i w naszym kraju też pełnią różne funkcje społeczne, ale oni wyrośli z tego ruchu. I tak jak pani powiedziała, 40 lat mija, to w kościele nie jest dużo. Ale ci ludzie, kiedy byli dziećmi, przeszli całą formację i młodzieżową i teraz są w domowym kościele, bardzo sobie to cenią.

I myślę, że mocno idą w tym kierunku i modlą się, żeby jako dojrzali ludzie, którzy też decydują o wielu rzeczach w naszym społeczeństwie, chcą, żeby na przykład odbyła się. Beatyfikacja, dlatego że dostali bardzo dobrą formację i to jest dla całych rodzin, bo to jest bardzo ważne, że nie tylko, że mąż ma spotkanie, czy żona ma spotkanie o jakiejś innej godzinie razem. Kręgi domowego kościoła spotykają się razem we wspólnocie, nawet i z dziećmi. Ksiądz Blachnicki to bardzo ładnie rozpracował, przygotował. Są konspekty do tego na poziomie rodzin. I w tym momencie naprawdę zachęta i można z tego korzystać. To są bardzo takie spotkania, bym powiedział, spokojne, nie?

To nie jest tak dziś mocno emocjonalne, że potrzeba śpiewać i tańczyć, aż tego tak tam nie ma. Jest to spotkanie z Jezusem w Piśmie Świętym i z drugim człowiekiem dzielenie się życiem. Jeśli krąg się spotyka i Blachnicki tak to opracował, no to jest dzielenie się takie, co u ciebie słychać, nie? Jak ty przeżyłeś ostatni miesiąc? Samo to jest ubogacające. Do tego dochodzą konkretne fragmenty Pisma Świętego, dziesiątka różańca i podsumowanie. I na przykład ksiądz, który odpowiedzialny jest za krąg domowego kościoła, tak to ksiądz Blachnicki ułożył, jest w tym kręgu, uczestniczy, towarzyszy. ale nic jakby nie sugeruje, nie narzuca, nie proponuje. Dba o to, żeby to było teologicznie poprawne.

Jeśli są jakieś pytania osób świeckich i tak dalej. Więc to jest komplementarny ruch i on jest żywy dzisiaj. Dlatego, dlatego, no ksiądz, myślę, że dlatego może tu Senat troszeczkę nad tym się pochylił też, widząc pewne takie walory też tego naszego ruchu Światło-Życie, no ale chodzi o Blachnickiego tutaj, że on rzeczywiście jako człowiek był wyjątkowy. On przeczytał Sobór, powiedzieć można odważnie, chyba że wyprzedził go. On wyprzedził Sobór Watykański II. Wyjście do świeckiego, do tego wiernego, do tego, który jest częścią tego kościoła. Mówi ksiądz o tym ruchu domowego kościoła, o kręgach, o tym, że on jest żywy dzisiaj.

To są takie spotkania weekendowe, czy dla dzieci, czy dla młodzieży i rodziny mamy za tydzień spotkanie, gdzie jest no właśnie Wspólna modlitwa, wspólna zabawa, spotkanie z Pismem Świętym, spotkanie w grupach, bo jeszcze to trzeba powiedzieć, że Ruch Światło-Życie żyje też w tych małych grupach dzielenia, tak dziecięcych, jak i młodzieżowych. I czy nas jest więcej, czy mniej? Mniej jest w ogóle dzieci, mniej jest młodzieży. Widzimy, co się dzieje w kościele też, że jest troszeczkę mniej ludzi, którzy chodzą do kościoła, ale tu też chcę odważnie powiedzieć z takim komplementem też dla tych, którzy chodzą i żywo uczestniczą i deklarują się, że oni... naprawdę wyrywają się z takiego przyzwyczajenia, prawda, no, tylko tak raz na czas przyjść do kościoła, że chcą tą wiarę pogłębić i jeśli chłopiec, gramy w piłkę z dziećmi, animatorzy, my gramy i dziewięcioletni chłopiec podchodzi i mówi, proszę księdza, to jest środek dnia, będzie dzisiaj wieczorem adoracja Najświętszego Sakramentu, to ja powiem szczerze, w jego wieku, ja bym chyba nawet nie wiedział, jak o to zapytać.

No tak, tutaj jeszcze, bo te cele, ale jeszcze jeden ostatni, to właśnie jest, jeśli chodzi o krucjatę, ewangelizacja i pomoc taka duchowa, krzewienie wiary, tworzenie wspólnoty, jakby wsparcia dla osób uzależnionych i ich rodzin. I proszę zobaczyć, no akurat mam okazję u siebie w seminarium w domu modlitwy. Raz w tygodniu przychodzą ludzie uzależnieni na spotkanie. Jak tylko mogę, to biorę z nimi w tym udział. Różny jest ich poziom wiary. Różne jest zaangażowanie w Kościół. Ja w ogóle tego nie oceniam, bo przyjmujemy wszystkich. Natomiast na tym spotkaniu jest modlitwa. Jest krótka modlitwa. Jakby Wielu z nich myślę, że może niekoniecznie gdzieś tam chodzi do kościoła, ale to właśnie tutaj nie znaczy, że trzeba teraz to jakoś nie wiadomo jak interpretować.

Nie mogło to być gdzieś niewidziane przez tych, którzy w tamtym czasie gdzieś tam mieli władzę, że ten człowiek pociągnął za sobą Tyle ludzi, no i tu była ich ciekawość i sprawdzanie, co on tam z nimi robi, jak to wygląda. Ja tu jeszcze się ośmielę, bo tak jadąc do studia sobie myślałem, że to jest czas, kiedy polski kościół ma... Czterech ludzi, którzy rzeczywiście, ja tu chcę porównać ich tu razem, to jest ksiądz Franciszek Blachnicki, o nim dzisiaj rozmawiamy i dobrze, to jest ksiądz Jerzy Popiełuszko, to jest kardynał Wyszyński i to jest Karol Wojtyła. I mówimy o czterech osobach, którzy absolutnie pociągnęli Kościół tutaj, którzy są charyzmatyczni, którzy rzeczywiście na tamten czas idą pod prąd, ale też ksiądz Blachnicki tutaj jakby wychodzi na czoło człowieka, który zgromadził młodzież, bo jeszcze to tutaj powiedzieć.

Chyba wszyscy to pamiętają, myślę, że przynajmniej wielu z nas. Nasze pokolenie na pewno. Śledziły to oczy całego świata, jeśli tak możemy powiedzieć i przez wszystkie środki komunikacji, masowego przekazu bardzo szeroko. Natomiast faktycznie to wyjście do młodych, bo tam jest wszystko. Jeśli nie będziemy mieli przy sobie, jeśli nie będziemy mieli przekazu do ludzi młodych, no to też nie pójdziemy dalej i też mówimy o przekazie tutaj w kościele. Patrząc na życie i działalność księdza Blachnickiego, on nie toczył jakiejś takiej bezpośredniej, nawet nie wiem czy pośredniej, no ale pośredniej może tak właśnie, walki z ustrojem komunistycznym, ale komuniści, ustrój komunistyczny,

Myślę, że mieli go na celowniku. I tutaj przyglądając się temu, co dla nich, myślę o takiej bardziej szerzej walce z Kościołem, mogło być niebezpieczne, to, że on gromadził tych młodych. To już tutaj padło, tak? Że ci młodzi go posłuchali i co dalej, tak? Co dalej? Gdzie oni pójdą? Tak, on wiedział, że jakby to trzeba zagospodarować, ale no wiadomo, że wiązał ich z Kościołem i z Chrystusem, ale myślał mocno o Polsce. żeby tworzyć elit. W takim sensie, żeby to też dobrze rozumieć, elity, które mówimy tutaj o ludziach, którzy chcą żyć prawdą, głoszą tą prawdę, no bo ksiądz Blachnicki jest człowiekiem wiary konsekwentnej. To znaczy...

Tu mówimy, mocno on mówił o komunizmie, że to jest możliwe tylko przez życie Ewangelią. Czystą Ewangelią, prawdziwą Ewangelią, nie? A więc tu mamy uwolnienie od lęku, kłamstwa, On mówił, że największym takim wrogiem moim, naszym, twoim może być strach. Tej teorii całej wyzwolenia, jakby, że Kościół powinien uczyć takiej odpowiedzialności społecznej i obywatelskiej. Tu jest cała ta teoria wyzwolenia i ewangelizacja jest fundamentem wolności, wolności osoby ludzkiej właśnie. Wiąże się to z jakimś takim rozumnością, zdolnością do dialogu z Bogiem.

To nie jest łatwe, to nie jest łatwe, bo Kościół to... Kościół założył Jezus Chrystus, Kościół jest święty, ale tworzą go grześni ludzie, ty i ja. No i jego też to kosztowało. Po wprowadzeniu stanu wojennego nie mógł wrócić do Polski. Działał we Włoszech, we Reven, ale głównie w Carlsbergu. No i nie mógł wrócić do kraju. Też wiemy, no takie są podawane informacje, że został otruty. Tak to przynajmniej wynika ze śledztw prowadzonych przez IPN. I to też pokazuje, że do końca był niewygodny. W jakim sensie? Był na pewno inwigilowany, śledzony, sprawdzany, co robi, jak podąża, jakie działania podejmuje. Tak i w tym Carlsbergu został tam.

Oni bardzo mocno pomagali w tej różnej działalności trudnej, bo z Niemiec, z zagranicy do Polski, żeby te informacje przepływały, sprowadzenie pism świętych dla młodzieży. Blachnicki do końca życia poświęcił swoje całe życie Kościołowi i Ruchowi Światło-Życie. Jak ksiądz widzi teraz ten czas, który przeżywamy, w którym jesteśmy i wpływ księdza Blachnickiego? Co my byśmy mogli zaczerpnąć do naszego kościoła, do naszego życia z księdza Blachnickiego? No też taka myśl. W diecezjach teraz odbywają się synody.

W łowickiej diecezji, w innych diecezjach. Ruch Światło-Życie to tak jakby nieustannie trwał synod. Spotkania, rozmowy i to jest idealny przykład takiej pracy ze świeckimi w Kościele, że ci świeccy są bardzo potrzebni, konieczni i oni pewne rzeczy aranżują. Natomiast, no myślę, że ksiądz Blachnicki sam i ta idea jest wielką inspiracją, przede wszystkim tak po ludzku, no to konsekwencji w działaniu, bycia do końca oddanym temu, w kogo wierzył, wierzył w Jezusa Chrystusa do samego końca, ten człowiek wiary konsekwentnej, bycie dla drugiego człowieka, też spalanie się dla drugiego człowieka, pokazywanie Chrystusa, no jest apostołem, apostołem Jezusa Chrystusa tutaj w tych wszystkich przestrzeniach.