Samotność wśród tłumu - o epidemii samotności dziś

Kawę na moment można odstawić, bo my tutaj jesteśmy i przy wodzie i przy kawie jak kto woli. Razem z nami także bardzo mocna frakcja psychologiczna. Patrycja Wonatowska, psycholożka, seksuolożka, psychoterapeutka, współtwórczyni Instytutu Pozytywnej Seksualności. Dobry wieczór Patrycjo. Nie no, jakoś coraz słabiej. Nie wiem, czy dotrwamy do godziny 22, ale będziemy próbować. Dr Mariola Kosowicz, psycholog, psychoonkolog, kierownik poradni psychoonkologii w Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie. Dobry wieczór pani doktor. Jest z nami także doktor Nina Woderska z Pracowni Integracji Pokoleń. Kobieta i badaczka, która bardzo dobrze wie, jak integrować pokolenia tych starszych i tych młodszych.

Trudniej nam było nawiązać jakąś znajomość, prawda? No i uważam, że to jest ogromna przyczyna tej samotności, z którą myślę, że każdy w jakimś tam stopniu się boryka. Czyli film o was, tak jednym słowem? Myślę, że poniekąd tak. Ciekawy jestem, czy też film o pacjentach, o klientach Patrycji Wonetowskiej. Patrycjo, kiedy myślisz o nich, o tych ludziach, którzy przychodzą dzisiaj do ciebie, nie wiem czy tylko młodych, bo być może za chwilę okaże się, że samotność jest tak powszechna, że trudno ją sprowadzać wyłącznie do problemów ludzi młodych, ale czy faktycznie to było o tych ludziach, których spotykasz? Zdecydowanie tak. Ja w ogóle mam takie poczucie, że ten głos, który słyszałam, to ja bardzo często słyszę w gabinecie.

I to są takie hasła, to są takie sformułowania, których ludzie używają, dlatego że naprawdę po pierwsze czują się bardzo samotnie i też tak sobie myślę, absolutnie dołączam się do tego, że pandemia bardzo dużo złego nam zrobiła. Ale z mojej perspektywy jeszcze jedna kwestia zrobiła nam i robi nam bardzo dużo złego. Social media, które mają ten przedrostek social, ale w ogóle nie są o społeczności i o budowaniu społeczności. Patrycjo, jak to? Przecież była pandemia i wszystkie wigilie, wszystkie sylwestry spędzaliśmy wspólnie, razem przed ekranem. Mieliśmy barszcz patrząc na siebie w ekranie, więc teoretycznie to narzędzia, które mogłyby jakoś tej

Ciekawy jestem, co wy na to. Czy zapłacilibyście za coś takiego jak przytulanie, czy jednak to nie jest ten trop? Widzę Tosię, która sięga po mikrofon i ma szybką odpowiedź na to pytanie. Nie. Uważam, że te pieniądze można byłoby lepiej spożytkować. Ale Patrycja, właśnie. To ja bym powiedziała tak. Obrończyni płatnego przytulania? Trochę tak. Tylko i wyłącznie dlatego, że naprawdę są bardzo różne potrzeby ludzkie. Pomyślałam sobie o osobach, które są bardziej skoncentrowane na introwertycznym sposobie funkcjonowania, które jakoś nie mają takiej ekstrawersji, nie mają, mają jakieś trudności np. w nawiązywaniu relacji. Osoby na przykład ze spektrum neuroróżnorodności, które na przykład w kontrakcie będą dużo bezpieczniej się czuły, ale jednak będą potrzebowały przytulenia, a dużo trudniej jest na przykład powiedzieć o tym w relacji romantycznej, w relacji seksualnej, bo nie potrafimy rozmawiać.

Po co? Patrycjo, mikrofon konieczny. Tak, dokładnie tak samo jest z młodymi. Ja myślę, że w ogóle to mówimy o takich grupach, które też bardzo mocno są pozostawione, bo ja z kolei spotykam się z takimi głosami, że młodzi ludzie podchodzą do mnie po zajęciach edukacji seksualnej i mówią, wie pani co, nikt z nami nie rozmawia, bo wszyscy uważają, że w internecie jest wszystko. Koniec. A to oddajmy głos w takim razie tym młodym. Młodzi ludzie. Mateusz mówił bardzo dużo. Kto teraz podniesie rękę? Kto jest odważny? Jestem bardzo ciekawy. Faktycznie, czy to jest problem dla was, bycie niewysłuchanym trochę? Myślę, że tak. Myślę, że bardzo często taka narracja, że o tym się nie mówi albo taka narracja, że właściwie to nie czuje się... Moja mama tak często mówi, że ona nie czuje się wystarczająco kompetentna, żeby rozmawiać ze mną na jakiś temat.

Patrycja Iwanatowska. Fantastycznie. Joanna Czeczot, zgłaszałaś się. Asiu, ciekawy jestem, czy twój głos będzie dotyczył, mikrofon konieczny, zwierząt, chodzenia do schronisk, czy jednak spraw dziewczyńskich, które są dla ciebie szczególnie ważne? Spraw dziewczyńskich, ale też chciałabym się odnieść do tego, co mówimy o tandemach, o łączeniu ludzi w pary, żeby mogli z sobą rozmawiać i w ogóle o rozmawianiu.

Patrycja Bonatowska się zgłaszała, ale zanim to koleżanka ze Związku Harcerstwa Polskiego. Ja bym jeszcze o tym chciała wspomnieć, odnosząc się do pani, że ja też na co dzień jestem kadrą słuchową, jak Ania jest kadrą harcerską. Ja pracuję z dzieciakami w wieku 6-9 lat i też często mam wrażenie, że łatwo jest bardzo kadrze przyjąć rolę rodziców. Ważne jest, żeby mieć opiekę nad dzieciakami, ale ja myślę, że warto pamiętać o rolach, jakie są. Że ja jestem, ja idę na zbiórkę, żeby nauczyć coś te dzieci. Że ja siebie lubię widzieć bardziej w roli nauczycielki, bardziej w roli starszej siostry, ale zdecydowanie nie w roli mamy.

Patrycjo, oddam ci głos, ale jeszcze chciałem Oktawię spytać o jedną ważną rzecz, dlatego że opowiadała dzisiaj o przytulaniu, za które można płacić. Ty zresztą w swojej książce opisujesz wiele różnych innych biznesów. I mam takie wrażenie, że to też dzisiaj dla nas jest, kiedy rozmawiamy o samotności, pewnego rodzaju wyzwanie, jak się w tym odnaleźć. Bo jest taka pokusa, żeby być może z lęku, być może dlatego, że nie potrafię w relacje, iść i zapłacić. Bez oceniania tego, ktoś może mieć taką pokusę, może też zdecydować się na coś zupełnie innego. Jak się w tym odnaleźć? Przepraszam, ale trochę sprecyzuj, co to znaczy, jak się odnaleźć? No słuchaj, jak odnaleźć się w tym, czy płacić za przytulanie, czy płacić za to, że idziemy do kogoś, kto się profesjonalnie tym zajmuje, a teoretycznie moglibyśmy zbudować relacje gdzieś tu za rogiem i poznać kogoś zupełnie innego.

To jest chyba trochę kwestia osobistego myślenia na ten temat. Patrycja mówiła, że nie ma nic przeciwko temu, żeby pójść do przytulaczki. Ja jakoś się przeciwko temu wewnętrznie burzę, bo myślę, że jednak to nie o to chodzi. Cieszę się, że nie jestem w tym sama. A miałeś też takie opory, kiedy opisywałaś inne biznesy? Tak, to znaczy większość tych biznesów jest taka, że nie czułam do nich większej sympatii, chociaż są wyjątki, ale no tak, no to jest, no myślę, że najlepiej byłoby jednak mimo wszystko spróbować budować relacje po prostu. I to na pewno nie jest proste i też tak jak piszę na początku książki też nie ułatwia fakt, że jest się samotnymi w tym, żeby nimi przestać być paradoksalnie, bo wtedy jest się bardzo skupionymi na sobie i mówi się o sobie dużo i ciężko jest

To ja na koniec. Teraz pójdę na łatwiznę i przerzucę odpowiedzialność spuentowania naszej dzisiejszej dyskusji na dwa głosy. I zrobią to Patrycja Wonatowska i doktor Paweł Maranowski. Czy tak się da, czy nie? Jestem tego bardzo ciekawy. Zgłaszaliście się oboje. Zaczynam. Dobra, to postaram się krótko. To ja sobie tak myślę, trochę muszę dorzucić takiego dziegciu. Zobaczcie, bo to jest trochę tak. Czy musimy rozumieć siebie międzypokoleniowo? Z mojej perspektywy nie. Natomiast, czy mamy się słuchać? Tak. I tak jak mówimy na przykład o przytulaczkach, ja jestem za tym, że tak. Ale jeżeli cały czas stoimy w takiej obronie i mówimy nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie.

Bardzo dziękuję wam za to dzisiejsze spotkanie. Joanna Czetot, Oktawia Kromer, doktor Paweł Maranowski, doktor Nina Woderska, doktor Maria Łakosowicz. Patrycja Wonatowska, Joanna Paduszyńska, Rafał Jańczuk, Sylwia Blacha, a także studenci, uczniowie, zwolnieni z teorii, studenci Uniwersytetu SWPS, no i oczywiście harcerze ze Związku Harcerstwa Polskiego gościli w Studiu Otwartym Czwórki. To teraz wielkie brawa na koniec dla Was. To jest Otwarte Studio Czwórki. To jest podcast Czwórki.