Śmierć Marata J.L. David | s05 e06

Otulina o sztuce to podcast, w którym przybliżam Wam tajniki sztuki dawnej. Nazywam się Aleksandra Janiszewska-Kardona i zapraszam Was na fascynującą podróż. Witajcie w drugiej części marca. Zapowiada się, że będzie cieplej, coraz cieplej, chociaż pogoda cały czas nas zwodzi. A partnerem dzisiejszego odcinka jest wydawnictwo Filia, które wydało książkę Maxa Czorneya, Śmierciologia. Jest to bardzo ciekawa pozycja dla wszystkich, którzy są zainteresowani Przystępna opowieścią o tym, jak śmierć obecna jest w naszym świecie, w kulturze, w naszym myśleniu, a czasem trochę poza naszą świadomością.

Wszystkim patronkom, patronom za zrozumienie tego, ile czasu, pracy i wiedzy wymaga przygotowanie kolejnych materiałów. Dziękuję za to, że to doceniacie, a jednocześnie cieszę się, że wszyscy mogą korzystać z tych opowieści, bo myślę, że kontakt ze sztuką Ratuje nas przed grozą i smutkiem tego świata, który coraz bardziej staje się dojmujący. No i na pewno też ten temat książki, o której wam tutaj wspominam i która trochę będzie nam patronowała w tym odcinku, też jest ważnym punktem odniesienia. I uwaga dla wszystkich, którzy sięgną po książkę Śmierciologia.

To oczywiście wtedy artyści i zamawiający reagowali szybciej. Natomiast tu to wydarzenie jest dosyć przypadkowe. Jego tragizm polega na tym, że był to skrytobójczy atak, nic heroicznego. Aby nakreślić Wam okoliczności powstania tego obrazu, sięgam właśnie po książkę Śmierciologia Maxa Charney'a, która opisuje kontekst wydarzeń, które dały asumpt do stworzenia tej kompozycji. Tutaj cytat z rozdziału drugiego. Szczupła kobieta o pociągłej twarzy, nieco sennym spojrzeniu i wydatnym pobródku się niecierpliwiła. Stała w progu paryskiej kamienicy, której dozorca miał uzyskać dla niej zgodę na odwiedziny u jednego z najważniejszych lokatorów.

Inne źródła mówią, że czekała na zatrzymanie nad wanną Marata, lecz ta wersja wydaje się mniej prawdopodobna. W każdym razie, pogodzona z losem, kobieta nie zaobniżała wypierać się swojego czynu. Zuchwalał z najmiła, że zabiła jednego człowieka, by uratować setki tysięcy innych. Po czym uśmiechnęła się Blado. Jeśli jesteście ciekawi, jak dalej toczy się narracja wokół śmierci Charlotte i tego, jak gilotyna działała, polecam Wam zajrzenie do książki Śmierciologia Maxa Charneya. Dzieło zostało namalowane przez Jacques-Louis Davida. Wiadomo, że David był zaprzyjaźniony z Maratem. Nawet mówi się, że widział go jeszcze poprzedniego dnia. Niektórzy twierdzą wręcz, że był ostatnią osobą, którą widział Marata żywego.

A ja dziękuję, że wysłuchaliście tego odcinka. Patronem było wydawnictwo Filia, które przygotowało książkę Śmierciologię Maxa Czorneja. A ja dziękuję jeszcze raz moim patronom i patronkom w serwisie Petronite, bo bez was nie byłoby Otuliny.