Albrecht Dürer Autoportret 1500 s04 e23

No i tutaj zaczyna się pierwsza dywagacja. Czy Dürer rzuca wyzwanie Bogu i ukazuje siebie jako Chrystusa? To byłoby jednak bluźnierstwem. Czy może jednak odbywa się tutaj bardziej subtelna gra? Wiemy, że Dürer był głęboko wierzącym chrześcijaninem, co w tamtych czasach było raczej powszechne i z całą pewnością nie zdecydowałby się na taki bluźnierczy krok. Zatem możemy myśleć tutaj raczej o pewnej nakładce, to znaczy pokazaniu siebie jako imitatio Christi. Jako tego, który podąża śladami Chrystusa, to oczywiście też jest spójne z ówczesną obyczajowością, religijnością, czyli myślenie o Chrystusie jako też człowieku i jako Bogu, który kiedy przyjął ciało ludzkie,

Poddał się też cierpieniom, poddał się wszystkim niewygodom, które towarzyszą ludzkiemu losowi. I ten nurt imitatio Christi, który wówczas już był szeroko rozwinięty i sprawiał, że wierzący i podążający tą drogą naśladowali cierpienia, niedolę Chrystusa, odtwarzali je w swojej wyobraźni. Zatem Dürer przyjmując taką formułę ukazania samego siebie, Niejako nawiązuje do tej ziemskiej drogi, którą przeszedł Chrystus. Przypomina zarazem, że on też jest stworzeniem Bożym i talent, który posiada, to talent dany mu przez Boga, którym oczywiście może się podzielić za odpowiednią opłatą.