Tylko ona widziała [OSKARŻAM - odcinek 36]

Wieś Kanie, powiat Pruszkowski. Jest parę minut po godzinie 18, gdy pan Stanisław rozsiada się przed telewizorem i chce odpocząć po pracowitym dniu. Jego żona ogląda serial w drugim pokoju, a wnuczka biega po podwórku. Spokój przerywa krzyk dziewczynki. Ktoś woła pomocy. Wbiega do pokoju dziadka. Siedemdziesięcio ośmiolatek wskakuje w kapcie i wychodzi na zewnątrz. Nic nie słyszy. Chwilę później dociera do niego rozpaczliwe – sąsiedzie, pomocy. Rozpoznaje głos Grażyny, 63-letniej kobiety mieszkającej za płotem. Natychmiast rusza z odsieczą. Leżała na boku, na kostce brukowej.

Była cała zakrwawiona i utytłana w błocie, bo tego dnia strasznie padało. Bałem się ją podnosić, żeby jej jeszcze bardziej nie uszkodzić. Wezwałem pomoc, a ona pytała, gdzie jest Tadeusz. Poszedłem go szukać. Zezna emeryt podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Tadeusz to właściciel posesji w Kaniach, nieformalny partner Grażyny, nazywanej także opiekunką, bo senior od kilku lat potrzebował wsparcia. W wyniku nieleczonej cukrzycy stracił obie nogi, poruszał się na wózku inwalidzkim. Mózg na wierzchu. Stanisław pamięta, że tuż po przekroczeniu progu podbiegły do niego dwa małe pieski właściciela.

Pamiętam, że jak ratownik ją zobaczył, to przeklął i powiedział, o kurwa, mózg na wierzchu. Zabrał ją śmigłowiec lotniczego pogotowia ratunkowego, opowiada pan Stanisław. Lekarze nie byli pewni, czy kobieta przeżyje. Miała wybite zęby, połamane kręgi szyjne, uszkodzony mózg, roztrzaskaną czaszkę do tego stopnia, że nie dało się jej zrekonstruować. Pierwsze przesłuchanie kobiety odbyło się jeszcze w szpitalu. Śledczy chcieli wiedzieć, kto ją tak skatował. Sprawca był przecież na wolności, a ona była jedynym żyjącym świadkiem. Emerytka pamiętała, że tego dnia odwiedził ich Michał L. Rocznik 1989.

Młody mężczyzna, właściciel warsztatu samochodowego z okolicy. Jej partner Tadeusz znał rodzinę Michała od pokoleń i zawsze u nich kupował oraz naprawiał swoje pojazdy. Duże zaufanie wobec rodziny El sprawiło, że gdy Grażynie zamarzył się nowy samochód, właśnie znajomego mechanika poprosili o realizację życzenia. Kobieta deklarowała, że ma 80 tysięcy złotych i chciałaby kupić Mercedesa klasyce. Mechanik zapewniał, że sprowadzi takie auto z Niemiec, ale potrzebuje zaliczki. Latem 2023 roku przyjął od pani Grażyny najpierw 23 500 złotych, a później kolejnych 38 200 złotych. Pieniądze zniknęły, a El coraz rzadziej odbierał telefony.

Tadeusz wydzwaniał do niego, upominał się, że albo pieniądze, albo samochód. Ale ten Michał albo nie odbierał, albo się bardzo denerwował. Coś mówił o problemach na granicy, opowiadała pokrzywdzona. Wersja Grażyny. Grażyna K. w czasie śledztwa zeznawała dwukrotnie. Swoją wersję przedstawiła też w grudniu 2024 roku, gdy przed sądem okręgowym w Warszawie rozpoczął się proces Michała L. Zjedliśmy śniadanie, później zrobiłam mu opatrunki na amputowane kończyny, podałam leki i wzięłam się za obiad. Tego dnia Michał miał przyjechać, żeby przekazać mi nowy samochód.

On musiał stać za mną. Zostałam znienacka złapana za szyję i byłam duszona sznurem. Napastnik ciągnął mnie siłą do garażu, a potem po schodach na górę. Uderzał moją głową o ścianę, dosłownie czułam jak czaszka mi pęka. Opisywała roniąc łzy. Kobieta zeznała, że została także uderzona kijem w głowę. Więcej już niczego nie pamiętam. Straciłam wtedy przytomność. Kojarzę, że kilkukrotnie się budziłam, ale nie miałam siły wstać. Jakoś znalazłam się na dole garażu. Nie wiem, ile tam leżałam, ale na pewno straciłam dużo krwi. Udało mi się wyczołgać, cała się poraniłam o kostkę brukową. Gdy usłyszałam za płotem sąsiada, zaczęłam krzyczeć, relacjonowała.

Nie przeczył, że wziął od Grażyny K. pieniądze na zakup Mercedesa i spóźniał się z realizacją zamówienia, bo został oszukany przez pośrednika. Obiecałem panu Tadeuszowi, że będę gwarantem tej transakcji i jeśli coś pójdzie nie tak, zwrócę im pieniądze. Umowy podpisywaliśmy odręcznie. Zakup auta trwał dłużej, bo było ono wcześniej w leasingu w Niemczech i trzeba było czekać na wykup, relacjonował. Potwierdził, że w dniu, w którym senior został zamordowany, był w jego domu. Wypiliśmy kawę, pan Tadeusz pokazywał mi albumy ze zdjęciami z Czarnogóry, do której kiedyś często podróżował, a ja lubiłem słuchać tych opowieści. Założyłem rękawiczki, bo sprawdzałem stan techniczny ich obecnego pojazdu, a pani Grażyna poprosiła mnie o przełożenie zimowych opon.

Potem poszedłem z panią K. i pokazałem jej, jak się obsługuje skrzynię biegów w nowych Mercedesach. Uspokoiła się, że nie jest tak strasznie, jak myślała. Rozmawialiśmy chwilę przed domem. Pamiętam, że powiedziała, że tyle poświęciła, a nic jej się nie należy i prosiła, żeby nie mówić tatkowi, bo się bardzo denerwuje, jak słyszy o sprawach majątkowych. Opisywał przed sądem okręgowym w Warszawie. Dużo uwagi poświęcił rękawiczkom, które po wykonaniu prac na posesji miał zdjąć i położyć w mieszkaniu. Pytałem, czy je wyrzucić, ale usłyszałem, że się jeszcze przydadzą. Skorzystałem z toalety i pożegnaliśmy się na środku podwórka. Zamknąłem bramę za sobą i odjechałem w kierunku Błonia, relacjonował.

Później miał wizytę w firmie transportowej, był we własnym warsztacie, z narzeczoną pojechał na obiad i zakupy. Pamiętał dokładnie nazwę knajpy, adres marketu spożywczego i drogerii. Następnego dnia poszedłem do pracy, wzięliśmy z bratem auto na jazdę testową. Zostałem zatrzymany, gdy wracaliśmy do Zaborowa, dodał. Dowody, dowody. Rękawiczki wędkarskie, o których mówił Michał L. zostały znalezione w oczku wodnym przy domu ofiar. W tym samym miejscu utopiony został nóż, najprawdopodobniej narzędzie, którym odebrano życie Tadeuszowi P. Z opinii biegłych z zakresu genetyki wynika, że na rękawiczkach zabezpieczonych na miejscu zdarzenia ujawniono krew ludzką pochodzącą od Grażyny K. oraz Tadeusza P.

Na rękawiczkach ujawniono także DNA oskarżonego. Krew Grażyny znajdowała się również na drewnianym kiju u kantówce, który został znaleziony na posesji, przekazała prokuratura. Ten materiał w zestawieniu z zeznaniami pokrzywdzonej, która widziała, kto ją zaatakował, to mocne dowody. Właściwie trudno o bardziej bezpośredni materiał, przekonuje mnie jeden ze śledczych. Prawdopodobieństwo popełnienia czynu ważył także sąd, który stosował i przedłużał wobec sprawcy tymczasowe aresztowanie. Michał L. przebywa w izolacji od 31 sierpnia 2023 roku. Sędzia Paweł Dichatou, mimo wniosków obrony, nie zdecydował się uchylić aresztowania, nawet przy założeniu, że oskarżony byłby objęty dozorem policyjnym, wpłacił poręczenie majątkowe czy oddał paszport.

Adwokaci L. mówią także o tajemniczym Gruzinie, który zalegał panu Tadeuszowi z płatnościami. Konsternacje wprowadziły także słowa pana Stanisława, które padły na pierwszej rozprawie przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Twierdził on, że jesienią 2023 roku skontaktowała się z nim Grażyna K. i opowiadała, że pamięta dwóch sprawców zbrodni. Mówiła, że ci ludzie byli u nich w mieszkaniu już dzień wcześniej i pracowali nad nimi. Zeznał Stanisław O. W jaki sposób pracowali i kim byli? Nie zapytał, nie chciał być wścibski. Przyznał jednak, że 29 sierpnia widział na posesji pana Tadeusza kogoś w czarnym aucie na otwockich blachach.

Mecenasi głowią się jeszcze nad jednym. Jeśli Michał L. zamordował Tadeusza P. kilkunastokrotnie dźgając go nożem i próbował zabić Grażynę K. dosłownie roztrzaskując jej czaszkę, jakim cudem nie obryzgał się krwią? Z miejsca zbrodni wracać miał przecież swoim samochodem, który został przebadany przez policyjnych techników. Ujawniono odciski palców emerytki, co pokrywa się z wersją obojga o testowaniu skrzyni biegów. Ale ani kropli krwi. Z kolei niekorzystnie nakreowany przez obronę wizerunek L wpływa stwierdzona przez biegłych psychopatyczna osobowość oraz fakt, że był w przeszłości ścigany za przywłaszczenie pieniędzy powierzonych na zakup samochodów z zagranicy.