Solowy o Louisiana Literature

Główną grupę, na której mi też zależało, żeby jej wysłuchiwać, to jest Kiran Desai, Leila Slimani, Douglas Stewart, wspomniana oczywiście Ann Carson, David Salei, Nellio Biederman. Czyli wiecie, no takie najgorętsze nazwiska współczesnej prozy. Też Siri Hustvedt, Vincenzo Latronico, Katie Kitamura i Georgi Gospodinow. Oprócz tego jeszcze Kay Tempest, I Tania Tagak, która wydaje mi się, że w Polsce może być średnio znana, ale jeżeli ją znacie, no to chapeau bas.

To właśnie Kateryna Czemeriński była takim przykładem. Ona miała listę pytań, ale tak naprawdę ona leżała na podłodze i do niej nie zaglądała, więc widać było, że reaguje na bieżąco, a jednocześnie też, że jest przygotowana do tego spotkania, czyli nie tak, że okej, rzucam listę pytań i po prostu się z wami śmieję, ale że prowadzę tę rozmowę w taki świadomy sposób, moderuję ją rzeczywiście i to idzie w jakimś konkretnym kierunku. To, co mi się też bardzo podobało, to solowe spotkania Gospodinowa i Siri Hustvedt. Gospodinow rozmawiał tam o książce, która w Polsce ukazała się pod tytułem Ogrodnik i śmierć nakładem wydawnictwa literackiego w tłumaczeniu Magdaleny Pytlak.

Kim Skotte, który również gdzieś w swoim życiu przeżył żałobę i z jakoś tej żałoby był w stanie też poprowadzić tę rozmowę z Gospodinowem. Miał w sobie jakiś taki rodzaj intymności. Nie próbował robić tego o sobie i tak jakby opowiedzieć o swojej żałobie za pomocą bułgarskiego pisarza. Ale było w tym dużo jakiejś takiej wrażliwości, ale była też próba właśnie skontekstualizowania tego, co w tej książce się wydarzy, w jaki sposób tworzy się też te opowieści o żałobie, jaką one pełnią rolę. Z kolei rozmowa z Siri Hustvedt była wokół Księgi Duchów.

Nie jest idealna i też momentami męczy. Już wiem, dlaczego to opowiadałam. Męczy jej przywilej, którego ona czasami jest świadoma, a czasami jednak już nie. I na tym spotkaniu z Gospodinowem, kiedy oni byli zestawieni ze sobą, to widać było, że ona jest po prostu wciąż bardzo zakochana w Polu i że tak naprawdę robi sobie wspominki po zmarłym i że może opowiadać anegdoty o nim, ale że nie jest zainteresowana Gospodinowem, nie przeczyta jego książki, I nie do końca w stanie też w jakiś sposób odnaleźć się w takiej formie szukania tego kontekstu, tej prozy wokół żałoby, prozy autobiograficznej, a Gospodinow przeczytał Księgę Duchów, odwoływał się do niej, próbował też tak jakby w jakiś sposób tworzyć te połączenia.

Z drugiej strony, albo z trzeciej, czwartej, nie wiem już, Moment, który mnie kompletnie rozczulił, to akurat to było na samym początku tego spotkania, byliśmy chwilę spóźnione, bo poprzednio się przeciągnęło i schodziłyśmy po takich wysokich schodach z izą i słyszałyśmy tylko odpowiedź gospodinowa, więc nie wiem dokładnie, jakie było pytanie. I on mówi, tak jakby zestawiając ze sobą Paula Ostera i swojego tatę, Mówiąc, oboje byli wysokimi mężczyznami, przystojnymi, oboje palili papierosy, tudzież wyroby nikotynowe, z pewnym rodzajem takiej elegancji i że fakt, że wiecie, tata Gospodinowa, ogrodnik z Bułgarii, jest zrównany z amerykańskim pisarzem, jakąś taką ikoną literacką,

O którym też gospodino wpisał w swoich opowiadaniach, w sensie dosłownie nazwisko tego Ostera tam padało. Jest jakoś tak szalenie urocze i fajne i bardzo mi się to podobało, a właśnie Siri trochę gorzej w tym oceniam. Natomiast widać też, że ona jest po prostu cały czas w stanie żałoby i tęsknoty i jest w tym coś, co też... Sprawia, że moje serduszko sobie płacze. Z Gospodinowa swoją drogą, to jeżeli nie czytałyście Ogrodnika i Śmierci, to polecam nadrobić Ogrodnika i Śmierć, a ja też z jakby takim rozpędem przeczytałam te najnowsze opowiadania i wszystko stało się Księżycem i tam dosłownie właśnie dwa razy pada nazwisko Pola. Jest to dosyć krótki zbiorek, różnorodny.