Solowy o Louisiana Literature

No i kolejka rusza. I się przemieszcza, przemieszcza, przemieszcza, przemieszcza i dosłownie tuż przed tym, jak już pobierałyśmy wejściówki, nagle obsługa mówi, że te wejściówki się skończyły. I przede mną była grupa jakichś czterech kobiet, które dostały jeden ostatni bilecik i tak jakby pertraktowały między sobą na zasadzie, no dobra, która z nas ma ten bilet dostać. I ja dosłownie byłam na granicy płaczu, slajsz już po prostu zaczęły cieszyć mi łzy, I zaczęłam z nimi o tych wejściówkach rozmawiać i jeszcze Iza też zaczęła im powtarzać, że o Boże, ona przyjechała z Polski specjalnie na to i w ogóle, i w ogóle, i w ogóle. I te piara, którą one sobie wybrały, że dostanie tę wejściówkę jako przedstawicielka grupy, spojrzała się na mnie i mi oddała ten bilet.

No ale wiadomo, że oczywiście miałam po prostu dużo emocji wokół tego i byłam taka o Boże, Ann Carson, Ann Carson. A druga rzecz, która mi jakby się nie udała, to to, że chciałam ją poprosić o dedykację w książce, którą kupiłam, ale po tym performansie powiedziano, że ona nie wpisuje żadnych dedykacji i że tak jakby nie ma możliwości, że proszę ona, żeby nie podchodzić do niej, nie próbować, a więc no też to po prostu... Chciałam uszanować. No a potem był jeszcze ten drugi performance, gdzie oni na takiej scenie właśnie jeziornej, tam gdzie wcześniej był ten performance też Olgi Ravn, na który poszła Iza, bo właśnie Iza była na tym, kiedy jej się nie udało wejść ze mną na Ann Carson niestety.