Mentionsy Mentionsy
Open Eyes Economy Talks
Open Eyes Economy Talks

SPH#7 | Edukacja poza schematem

13.10.2021 ·1 godz 1 min

„W dniu zakończenia roku szkolnego wszyscy jesteśmy zwycięzcami”. W dzisiejszym odcinku podcastu Open Eyes Economy Justyna Chyla rozmawia z Beatą Kacprowicz, dyrektorką Szkoły Podstawowej nr 3 w Malborku oraz Iwoną Hałuszczak, pedagogiem szkolnym. Posłuchaj i dowiedz się: Czy w polskiej szkole łatwo jest wdrożyć zmianę i wyjść poza schemat? Jak zmiana może przebiegać i jak ją zaplanować? Jak kształtować postawę nastawioną na współpracę wśród uczniów? Czy rywalizacja może mieć wymiar pozytywny? Na te i wiele innych pytań odpowiadają podczas audycji Nasi goście. Szkoła Podstawowa nr 3 w Malborku to wyjątkowa placówka, która kształtuje postawę nastawioną na współpracę. Jest to szkoła otwartych drzwi, ponieważ gabinet dyrektora i wicedyrektora są zawsze otwarte dla kadry pedagogicznej, rodziców i dzieci. Jest to miejsce, w którym zrezygnowano z głośnych dzwonków, a pomysł ten został pozytywnie przyjęty. Jakie jeszcze inne aspekty wyróżniają Szkołę Podstawową nr 3 w Malborku oraz jaką zmianę wdrożono w szkole- tego dowiesz się słuchając audycji. Podcast został sfinansowany w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” w latach 2019-2021

Myślę, że wyróżnia nas też, że od lat współpracujemy i stawiamy na współpracę z rodzicami, którzy są i którzy muszą być tym takim ważnym elementem w procesie wychowania. Mocno stawiamy na to, żeby rodzice byli informowani, ale żeby nie tylko byli informowani, żeby też uczestniczyli w życiu szkoły. I to nie poprzez przynoszenie ciasta, tak zwanego ciasta na różnego rodzaju imprezy, ale rzeczywiście, żeby byli też współautorami, czy programu, czy właśnie tego procesu wychowawczego, czy procesu dydaktycznego. Przykładem tej współpracy z rodzicami jest funkcjonowanie w naszej szkole Rady Szkoły, która to nasza szkoła, która tu w Malborku jest jedną z dwóch, w której jest taki organ jak Rada Szkoły.

To, że mamy od 20 ponad lat jakby taką naturalność już, że na sierpniowych radach zaczynamy od podziału na zespoły przedmiotowe, zadaniowe, w zależności też od problemów w danym roku czy od jakiegoś, nie wiem, działania, bo jest jakieś czy otwarcie, czy też trzeba wniosek napisać, To jest takie też dzielenie się tym. To jest to, co mówiła też pani pedagog, budowanie tego bezpieczeństwa. Rzeczywiście błędem, który warto by było przytoczyć jako przykład, to jest narzucenie. Narzucenie przez czy podatkę, czy przez dyrektora, że macie pracować w zespołach. To też mamy takie poczucie.

To są też takie sytuacje rzeczywiście, czego unikać, żeby nie pozbawiać żadnego z rodziców takiej możliwości oddziaływania na swoje dziecko. Więc jeśli są spotkania, to te spotkania są znowu w grupie. Rada Szkoły, która składa się w naszej szkole z rodziców, nauczycieli i uczniów wybranych w wyborach demokratycznych. Rady Klasowe i później Rada Rodziców, która spotyka się też w gronie. To jest też takie pytanie się tej grupy, czy rodziców, przedstawicieli, nauczycieli, pracowników też administracji i obsługi, bo też oni są ważni w tej szkole. To jest takie nieustanne prowadzenie rozmów właśnie w różnych konfiguracjach zespołowych.

Tak naprawdę chcemy optymalizować naszą pracę, ale pewne rzeczy związane z nabywaniem Umiejętności. Pewnych rzeczy nie da się przyspieszyć. Wspomniała Pani o pracy w zespołach zadaniowych, o tym, że bardzo ważne jest wytworzenie odpowiedniego klimatu w tych zespołach, w Radzie Rodziców. I zastanawiam się tutaj nad tym, czy może mają Państwo jakieś konkretne jeszcze rozwiązania albo działania, które są podejmowane, aby ten klimat z nastawieniem na współpracę wytworzyć. Być może będzie to jakaś też inspiracja albo podpowiedź dla innych szkół, które mogą słuchać tej audycji.

Ja może na początek, a później może poproszę panią pedagog, żeby ewentualnie dodała. Mam takie poczucie, że właśnie ta odpowiedzialność, która wynika i spada nie tylko na dyrektorze, ale taka odpowiedzialność, która jest na nauczycielach, ale która jest na rodzicach i na uczniach. No właśnie ta rada szkoły, ale to już jest jakby konkretne działanie i rzeczywiście takie wyjaśnianie, tłumaczenie, zresztą ja się zawsze śmieję, kiedy mówię, że wy jesteście radą szkoły, macie nawet prawo odwołać dyrektora, jak wam nie będzie też pasowało. To też jest taka ze strony dyrektora taka umiejętność, no pokazania, że macie jednak ten głos i możecie decydować. Ale myślę sobie również o takim przykładzie, że na przykład

Być może u Państwa są jakieś jeszcze inicjatywy organizowane albo być może jest jakaś pula zajęć dotycząca samego aspektu współpracy zespołowej i tego, że na przykład każdy jest inny, ale ta różnorodność jest wartością zespołu. Ja mogę dodać, że to właśnie na lekcjach w jakiś sposób, na zajęciach nie ma stricte osobnych lekcji, które zachęcają do współpracy. Bardziej zachęcamy do tego, żeby na każdej lekcji była ta współpraca, czyli no na pewno taki nową, i to nie jest też dla wszystkich nauczycieli takie jednoznaczne, inne zaaranżowanie przestrzeni klasowej.

Ja też zachęcam poprzez to właśnie, że w klasie, w której uczę, stoliki nie są ustawione jak w klasie pruskiej, czyli wszyscy siedzą w łapkach, przodem do tablicy, tylko uczniowie siedzą przy stolikach czteroosobowych, zwrócone do siebie twarzą. Czy w klasach młodszych ustawione są stoliki w literach V czy U, jak to można, w taką podkowę, Więc to jest też, już zaczyna się na takim etapie, na takim poziomie właśnie zaaranżowania inaczej tej przestrzeni klasowej. I wcale nie jest powiedziane, że uczniowie, którzy siedzą do siebie przodem, którzy pracują i rozmawiają, no bo jak mają rozmawiać, czy jak mają ze sobą uczyć się współpracy, jeśli widzą w plecy swoich koleżanek, kolegów.

Zresztą podobnie jest na radach pedagogicznych. Też ustawiamy w bardzo różny sposób krzesła czy stoliki, w zależności od tego, nad czym pracujemy w danym momencie. To jest też dużo rozmów w parach i pracy w grupie. To jest też położony nacisk i bardzo chętnie zresztą nauczycielki pracują metodą projektu. To są mini projekty, ale one powodują, że rzeczywiście angażują się bardzo różnie. Ja na przykład też zachęcam i trochę jest koleżanek, które biorą to pod uwagę, przed lekcją uczniowie losują miejsce. Czyli nie ma typowego siedzenia przez cały rok, czy pół roku, czy nawet gdzieś posadzenia w tak zwanej jakiejś ośle łapce kogoś, kto przeszkadza, tylko uczniowie przed zajęciami losują miejsce.

I to, co powiedziała tutaj pani pedagog, że rzeczywiście, kiedy też byliśmy, no jakby obserwując zespoły klasowe 1-3, Żeby jednak od klasy czwartej zaczyna się kolejny etap na nowo przyglądnąć się i wymieszać, żeby nie było też takiego metkowania, takiego znakowania, to przyznam się, że były takie również głosy i przeprowadziliśmy bardzo dużo spotkań i rozmów tłumacząc, jaki jest cel tej takiej zmiany, tak, żeby Że to jest nowe otwarcie, że właśnie w taki sposób dzieciaki się poznają na nowo, mają nowego wychowawcę. Jest grupa nauczycieli, która wchodzi całkowicie nowa, z bardzo różnymi jakimiś naleciałościami, też przyzwyczajeniami.

I faktycznie, jeśli zależy uczniowi, mieliśmy taką ostatnią uczennicę tak bardzo nieśmiałą, że było to chyba niemal dla niej Mega wyzwanie, że miała przyjść sama i zrobiła to. Przyszła faktycznie, opowiedziała wszystko. No i pani dyrektor stwierdziła, że jeżeli dałaś radę i przyszłaś i poświęciłaś się, że przyszłaś tu sama bez mamy, no to faktycznie warto ci pomóc. I to mi się podoba, że jest rozmowa z uczniem, zanim przyjdzie. Ale to rozumiem, że to jest sytuacja w momencie, kiedy dany uczeń się stara o przyjęcie, czy to... Tak, to znaczy w trakcie roku szkolnego.

I trochę zapędziliśmy się w kozi róg z tym naszym kilku lat wcześniej podejściem, ponieważ zadziało się straszna rywalizacja szczególnie między rodzicami. Szczególnie między rodzicami, którzy Których stać było na to, żeby dzieci uczęszczały na różne zajęcia dodatkowe, płatne, żeby były wożone na te zajęcia. Coraz więcej było takich sytuacji, że rodzice, na zebraniu rady rodziców, wręcz prześcigali się w tym, które dziecko w większej liczbie różnego rodzaju konkursach, zawodach brało udział. I jakby cała filozofia właśnie tej zdrowej rywalizacji została zaprzepaszczona.

W przypadku naszej szkoły też taki obszar do rozwoju, żeby nieustannie też pokazywać to, co jest ważne, istotne w życiu. Jak bardzo wartościowe mogą być właśnie takie relacje między starszymi a młodszymi i dzielenie się tym między tym, który ma zdolności, a tym, który nie ma możliwości nawet w rodzinie. Więc myślę, że to jest przed nami jeszcze, żeby rzeczywiście dojść do takiej szkoły, jaka jest właśnie w Niemczech ta kursowa szkoła, bo też o niej słyszałam, żeby jeszcze bardziej rozwijać ten element. Zresztą mnie się też kojarzą, no niestety teraz ten rok kolejny pandemii spowodował, że nie ma wyjazdów takich klasowych czy szkolnych wyjazdów.

Maluchy tam się uczą przede wszystkim właśnie tej współpracy, uczą się rozwiązywać wszelkie konflikty, spory, czasami pełnić rolę lidera czy mediatora. Wszystkie te umiejętności, które potem w życiu społecznym będą potrzebne. No i taką najważniejszą jakąś taką radą, działaniem jest uświadomić dziecku, że każdy w grupie pełni inną rolę i każda ta rola jest bardzo potrzebna. Basia na przykład jest świetną organizatorką, nie wiem, zabaw na podwórku, tak zwaną kierowniczką. A Ola z patyków wyczaruje niesamowite zabawki. Więc takie te najważniejsze działania. Chociaż też przychodzi mi na myśl, że rodzic powinien też dużo swoją postawą pokazywać, jak uczyć dziecka współpracy.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.