REFERENDUM W KRAKOWIE, SERIA FAŁSZYWYCH ALARMÓW, KONCERT ZESPOŁU CHAIR | Onet Rano.

O tym z moim gościem, ale to dopiero później, bo najpierw odwiedzi mnie socjolog z Uniwersytetu Warszawskiego prof. Wojciech Rafałowski. Oczywiście skomentujemy wszystko to, co się dzieje z takim małym fokusem na Kraków, z taką soczewką na Kraków. Potem zespół CHAIR. Zespół, który poznał się podobno szukając krzeseł czy też oglądając krzesła w internecie i chyba dlatego tak się nazywają. Hubert Kurkiewicz i Cura. Gitarzysta, kompozytor i wokalista. Oni też na koniec naszego spotkania muzycznie nas przywitają. Zrobią taki, mam nadzieję, pobudzający akcent muzyczny. Szykują się technicznie do koncertu, a potem wsiądą do mojego auta i w ogóle do tego koncertu będą się szykować, więc będziemy mieli okazję porozmawiać.

Mimo, że sprawa nie istnieje. No to Konfederacja to podniosła, a Koalicja Obywatelska wiadomo, że rękami różnych ministrów próbuje coś w tym kierunku robić, więc to jest jakaś przygrywka w tym kierunku. Ciekawy rok nas czeka. Bardzo ciekawy. Po prostu zawsze jest ciekawy. Po prostu dobrze jest być socjologiem polityki. I dziennikarzem politycznym również. Dziękuję. Dziękuję bardzo. Do zobaczenia. Do widzenia. Dziękuję za to spotkanie. A wsiadają do mnie już moi kolejni goście. Hubert Kurkiewicz i Kura. A ja już, czekajcie, muszę otworzyć. Czy jest otwarte? Tak, wszystko dobrze? No popatrz jak fajnie. Dzień dobry, cześć. Dzień dobry, macie psychofanów? Cześć, mamy, to są członkowie z zespołu, których nie wpuszczamy do środka, nie ma miejsca dla wszystkich.

Musicie zapiąć pasy. Oczywiście. Koniecznie, koniecznie zamykacie pasy. To jest podstawa. My w ogóle przepraszamy, bo jesteśmy bez make-upu, jest tak wcześnie rano, tak żebyśmy po prostu teraz go sobie zrobili, dobrze? Dobrze, ja słyszałam, że macie się szykować. Tak, tak, tak. No wszystko tak na szybko po prostu i... Jak zawsze. Jak zawsze, kur... Ja tak się zastanawiałam, czy jak przyjdziecie tutaj do mnie do auta, to... Nieszczęśliwi, widzicie? Nie każdy może być Gwiezdorkiem. Macie dużą ekipę, zastanawiam się, ciągnęliście zapałki, ktoś siada do auta? Nie, to było oczywiste. Nie było dyskusji. Jesteśmy liderami. O jeszcze, jak czkawka.

I tam w takich powiedzmy już po całym Zoomie okazało się, że ja i Kura właśnie... O, dziękuję. Ja i Kura jesteśmy muzykami i szukaliśmy innych muzyków do robienia... I tak żeście się zgadali po prostu. Więc od krzeseł, od takiego właśnie pasji do drewna i siadania okazało się, że... Dwa lata próbowaliśmy sprzedawać sobie tam krzesła, a nie wychodziło, więc... Dużo większy próg wejścia jest w świecie stolarskim, mimo wszystko. Stolarsko-meblarski. Mało się o tym gada, ale naprawdę jest tam ciężko. Czyli podjęliście próbę zrobienia biznesu w drewnie? Tak, tak, tak. I potem podjęliśmy najgorszą możliwą biznesową opcję, czyli stanie się muzykami. Co jest jeszcze trudniejsze finansowo, ale jest dużo więcej fanów.

Najważniejszy sobie. Wystrugaliście sobie po krześle, usiedliście w tym studiu i co? I zaczęliśmy grać, w sensie każdą płytę nagrywaliśmy trochę inaczej, a przy tej postanowiliśmy, jak założyliśmy właśnie cały zespół, gramy teraz w cztery, a dzisiaj będziemy na przykład w pięć osób grać, jest bardzo duża energia właśnie międzyludzka i powstają rzeczy, które we dwójkę czy w ogóle zdalnie, bo ja też długo mieszkałem w Kopenhadze, Kura w Warszawie, teraz mieszkam w Krakowie, Kura wciąż w Warszawie, więc nie widzimy się aż tak często. Część robimy zdalnie, do takich sytuacji jak na przykład teraz się właśnie spotykamy do wywiadów, żeby trochę podwiazdorzyć. Powiedzcie, to jest tak, że każdy z was koncert jest takim performansem?

A Fryderyki na przykład ja mam trochę tak, że fajnie na przykład może Czuć, że jesteś częścią jakiegoś grona muzyków, że jesteś częścią jakiegoś społeczeństwa, które stara się robić jak najlepiej z muzyki. Czy to jest marzenie, że na przykład bez tego byśmy czuli się gorzej, to nie. Ale na pewno fajnie byłoby być doceniony. Robić pod publikę jest strasznie ryzykowne i niebezpieczne, to co właśnie Kura powiedział, bo jeśli robi się muzykę, w którą się nie wierzy, No to jeśli faktycznie jest się mega popularnym i jest mega z tego siano, no to chociaż tyle. Ale jeśli robi się muzykę pod publikę, a tej publiki nie ma, to ani się nie ma pasji, ani publiki, ani kasy i wtedy ja sobie nie wyobrażam robić czegoś takiego. Przyszliście, bo dzisiaj będziecie dać nam koncert na żywo na koniec naszego programu tutaj, ale ta płyta, jakbyście mieli powiedzieć słuchaczom o czym jest, albo jakbyście chcieli wyciągnąć jakieś takie wnioski, które chcielibyście, żeby słuchacze mieli po przesłuchaniu, to co to by było?