Puste domy 2: Masakra w Eislingen

Hans Jürgen znany jest mieszkańcom Eislingen jako ktoś, do kogo wręcz trzeba udać się, żeby podreperować zdrowie. ale też wszyscy kojarzą go jako bezinteresownego społecznika, który od lat udziela się zarówno w sprawach samorządowych, jak i kościelnych. Razem z żoną Elzę bardzo ważna jest dla nich wiara i zaangażowani są w życie kościelne. Elzę jest nawet sopranistką w okolicznym chórze i sporo czasu poświęca swojej pasji, jaką jest muzyka i śpiew. Tak naprawdę, gdy ktokolwiek w Eislingen słyszy nazwisko Hosler, od razu kojarzy je z zamożnymi i wykształconymi ludźmi, ale też skromnymi, z klasą i otwartymi na drugiego człowieka. Nawet gdy są pytani o to, z czego są najbardziej dumni, zawsze wskazują na to samo, na swoje dzieci.

Większość rodziny odpoczywa w domu, jedynie najmłodszy, Andreas, jak często to bywa, spędza dzień u swojego przyjaciela, Frederika, gdzie ma w planach zostać do wieczora. Plany na wieczór mają też siostry chłopaka. Będą oglądać wspólnie jakiś film, a rodzice, Hans Jurgen i Elze, zapraszają dzisiaj swoich przyjaciół do okolicznej włoskiej restauracji, gdzie od dwudziestej jedzą, piją i wspominają dawne czasy. Zgodnie z wcześniejszym planem, dorośli i dzieci mieli dzisiaj spędzać wieczór osobno, ale to zmienia się, gdy w restauracji nieoczekiwanie w towarzystwie swojego przyjaciela pojawia się Andreas. Nastolatkowie zjawiają się tu bez zapowiedzi, jednak od razu zostają zauważeni przez rodziców i ich przyjaciół i oczywiście pada zaproszenie do stolika.

Ojciec, matka i dwie starsze córki. Ocalał tylko Andreas i najpewniej przeżył cudem, ponieważ nocował u nich. Zuz jest w kompletnym szoku. Zaczyna rozumieć, co wykrzykiwał nastolatek i dlaczego jej syn jest taki apatyczny. To właśnie Frederik i Andreas odkryli zwłoki Hansa Jurgena, Elzę, Ann-Kristin i Ann-Marie. Zastali ich już w takim stanie, a przyszli, aby wspólnie z nimi udać się na mszę. W czasie, gdy ZUS poznaje tragiczne szczegóły, lekarz pogotowia bada chłopców, po czym zezwala policjantom na przewiezienie ich na komendę. Są przerażeni i w emocjach, ale na szczęście nic im nie dolega.

Ma na nogach jedynie skarpetki, ale na ramionach kurtkę, której najpewniej nie zdążył jeszcze zdjąć. Kilka metrów dalej, w drzwiach między korytarzem a łazienką, leży matka. Elze. Zarówno ona, jak i jej mąż nie żyją już od przynajmniej kilku godzin i posiadają wiele ran postrzałowych. Ułożenie ciał i ich ubiór, a także informacja o tym, kiedy widziani byli po raz ostatni, nasuwa jeden i najpewniej słuszny wniosek. Małżeństwo zaatakowano zaraz po tym, jak weszli do mieszkania. Według śledczych pierwsza weszła Elze, rozebrała się i skierowała w stronę łazienki. W tym czasie Hans-Jürgen zdążył jedynie zdjąć buty, gdy z zaskoczenia razem z żoną zostali zaatakowani.

Pogrzeb czwórki bestialsko zamordowanych hoslerów odbywa się 18 kwietnia 2009 roku. Przed czterema trumnami Hansa Jurgena, Elze, Anne Christine i Anne Marie staje ponad 500 osób, a co najmniej drugie tyle ustawia się przed kościołem, w którym już po prostu zabrakło miejsca. Zebrali się tu nie tylko bliscy rodziny, ale i zwykli mieszkańcy Eislingen, zszokowani tym, co się stało w ich spokojnym, małym miasteczku. Jest tu też sporo osób kompletnie niezwiązanych ani z miejscem zbrodni, ani z ofiarami, ale są tu, bo poruszyła ich tragedia i chcą wesprzeć rodziny ofiar. Cała ceremonia jest bardzo wzruszająca.

Kiedy ponownie nastaje cisza, Andreas uśmiecha się i kwituje sytuację bezdusznymi słowami. Arogancka nawet w swoich ostatnich. Niestety, to wcale nie koniec tej morderczej serii. Po ataku na siostry, Andreas i Frederik sprzątają łuski, schodzą do piwnicy, zostawiają tam narzędzia zbrodni i przebierają się w swoje zwykłe ubrania i chwilę później z maskami rozweselonych niewinnych chłopców zjawiają się w restauracji Marstal, gdzie piją, jedzą i śmieją się z rodzicami Andreasa i jego przyjaciółmi. Nawet przez sekundę nie widać po nich, czego się dopuścili chwilę temu. Nie ma też najmniejszego sygnału wskazującego na to, że wiedzą, że to ostatnie chwile życia Hansa Jurgena i Elze.