Są pokolenia, szukające znaku [Poetycki piątek]

Byłem olśniony, bo rzeczywiście to jest rekonstrukcja czy na bazie czegoś, co zauważyłem. Na moście Berniniego wiolonczelista, chyba Niemiec, tego nie wiem, grał Bacha. No i napisałem wiersz, wspólne miejsce. Bernini i Bach nic o sobie nie wiedzieli. O zachodzie słońca na moście do Zamku Anioła gawot w molowej tonacji. Dookoła ryżego chłopaka z biolonczelą, turyści, zakochani, emeryci, prałat z wypchaną teczką. Coś jeszcze w świetlistym powietrzu pomiędzy szeregami skrzydlatych z symbolami męki pańskiej i zwycięstwa nad śmiercią.

Na purpurowych policzkach uśmiech, lśniąca spirala melodii. Wyswobodzeni jak latawce, w rzece odwróceni Bach i Bernini. Milczenie, no no no, trzeba pomilczeć trochę. Poezja też do tego skłania. Dlatego, że ja też oczami wyobraźni, właśnie nawet nie wyobraźni, bo też i prawdziwymi, że tak się wyrażę, biegłem dalej, dlatego, że to wspólne miejsce od razu mi się połączyło z kolejnym wierszem w tym zbiorze, bez tułu, ale jednak właśnie blisko tego. Popołudnie w Rzymie, od placu do placu, co za przestrzeń odrywa się i zrasta.

Słońce rzuca się jak smok, ale nie szukam cienia. Ruchome schody, we śnie na jawie, na dworcach, na ulicach. Postawić gdzieś bose nogi na kamiennym progu, jak biedacy u Karawadzia. Tak i co przyciągnęło pana uwagę do tego wiersza? To ta bliskość Berniniego i Bacha I ten zamek anioła, który przecież jest niesamowity i ma w sobie masę fascynujących opowieści sensacyjnych i świętych.