#02 ps. Kocham Cię
Najpierw Ona - diagnoza która przyszła jak grom z jasnego Nieba. Wyrzucone ubrania, łzy niesprawiedliwości i On, czuły i troskliwy, mąż, przyjaciel, kochanek. Wymienił garderobę, otarł łzy i dzielnie towarzyszył w wędrówce po zdrowie. Potem wdzięczność, pełnia życia i harmonia.Następnie On - diagnoza Rak trzustki i kolejny wyścig po życie.Ona niezłomna, dzielna, gotowa. Razem zawsze na dobre i na złe. Dziś tylko ona - za siebie i za niego.Wysłuchajcie historii pełnej miłości, namiętności i wsparcia.Niech będzie dla Was inspiracją w drodze zwanej Życiemwww.spaforcancer.pl
Moi drodzy, dzisiaj moimi i Państwa gośćmi będzie para, para wyjątkowa, para moich przyjaciół, Anna i Marek Piotrowscy. Będziemy dzisiaj rozmawiali o związkach, o miłości, o przyjaźni w miłości i miłości w przyjaźni. Mam nadzieję, że dotkniemy tematów bliskich. Ale porozmawiamy przede wszystkim o relacjach, o tym jak się wspierać, kiedy dowiadujemy się, że nasz partner lub partnerka spotkają się z chorobą onkologiczną. Dobry wieczór i witam was serdecznie moi drodzy. Dobry wieczór. Aniu, Marku, to może zaczniemy o tej miłości. Anio, jak to się stało, że stałaś się panią Piotrowską? Zacznijmy od tego, że sama do dziś nie mogę w to uwierzyć, że się stałam panią Piotrowską, bo tak sobie myślę, że w tym naszym związku to jest piękny i bestia.
W tym pudełku jest zaklęte 24 nasze wspólne lata i to są rzeczy, które ja biorę w rękę i taki bagaż pięknych emocji z każdą z tych rzeczy się wiąże, że każdemu polecam, żeby takie pudełko miał, żeby do tych chwil wracać. Co w tym pudełku, Marku, dla ciebie jest istotne? Wszystko, czy masz jakąś ulubioną rzecz? Pępuszek. Swój? Kuby. Jak to się nazywa? Pępuszek. Pępuszek, pępuszek. No to jest to po odcięciu... Tak, to jest to, co się wysusza i w pewnym momencie... I to jest właśnie taka... Nasz syn twierdzi, że to jest okropne na przykład, że takie rzeczy trzymamy. Młodzi ludzie tak myślą. To prawda.
Ja oczywiście mogłam szczęśliwie liczyć na wsparcie Marka. Rzeczywiście 6 lat temu do naszego związku wprowadził się niechciany lokator. Ja znalazłam sobie guza w piersi. Pamiętam, umówiłam się na badanie w momencie, kiedy spostrzegłam, że coś jest nie tak. Marek, jak to Marek, życiowy optymista, zawsze mówi, zobaczysz, nic ci nie będzie. A ten gabinet USG, do którego poszłam, to był na tej ulicy, gdzie mieszkaliśmy. I tam nawet kupowaliśmy takie ciastka kokosowe, więc Marek zrobił mi niespodziankę, kupił te ciastka kokosowe, Po to tylko, że jak ja wyjdę z tego gabinetu z uśmiechem, że pomyliłam się, że nic mi nie jest, to będziemy wspólnie tymi ciastkami kokosowymi świętować to, że okazało się, że tylko to jest jakiś tam zły sen.
A w intencji chodziło o to, że jestem ważna i trzeba sobie uświadomić, Jeżeli mówimy takie rzeczy, to ktoś kto potrzebuje pomocy zupełnie co innego słyszy. I o ile ktoś poczuł się zadowolony z siebie, że wykonał telefon i pomógł, tak ja skuliłam ramiona i stwierdziłam, że to już nigdy w życiu się nie poczuje gorzej. Więc trzeba mocno uważać na to, co się mówi. To prawda, życie po raku smakuje lepiej? Chyba lepiej, bo przecież wróciliście do swoich nawyków i jeździcie na Węgry. I ty, Marku, trąbisz na tym rondzie za każdym razem. I wszyscy wiedzą, że Państwo Piotrowscy przyjechali. Pan Orban nawet wiedział, kiedy granicę zamknąć, bo zamknął granicę covidowo, jak przekroczyliśmy granicę Polski.
Ja wiem, że to miało taki terapeutyczny, bardzo mocny oddźwięk. Bardzo to Anuli pomogło. No i nie sądzę, żeby ktokolwiek jeszcze w węgierskim mezzo-coversz płakał w głos, w Tesco, wtulając się w siebie wzajemnie, że jeszcze ten jeden raz się udał. To jest wyczyn. Rozumiem tę adrenalinę, jeżeli ktoś spina się na góry, Przekraczę jakieś własne bariery, bo satysfakcja z tego, że się to zrobiło, to jest po prostu nieziemskim doświadczeniem. Ja byłam na takim leczeniu, nadal jestem, gdzie na opakowaniu jest, że nie powinno się alkoholu spożywać, więc pierwszego dnia mówię do Marka, że ja już nie będę piła tego wina, bo ja mam tutaj. Napisane, że nie wolno.
No ale jak czas pokazał, to pomogły też mi, ale przez chorowanie Marka. Chciałbym jeszcze dodać, że to jest taki moment, gdzie się dochodzi do pewnego punktu, gdzie się oddziela ziarno od plew. Można tak to nazwać staropolsko, gdzie faktycznie Moment, gdzie z światu została podana informacja naszym bliskim, znajomym, przyjaciołom, przyjaciółom też w cudzysłowiu. Moment, kiedy weryfikuje się właśnie te znajomości, czy ludzie potrafią stanąć na wysokości zadania.
To jest takie, wiecie, takie dziękuję ci i chyba w przyjaźni, odkąd jestem w fundacji, nie mówiłam tyle razy, kocham cię. Ale kocham Cię i ja Ciebie słyszę. Kocham Cię i ja Ciebie. I chyba jest jedna rzecz tylko piękniejsza od mówienia kocham Cię. Czuć to. Bo to, bo jak jakby człowiek się czuje bezpieczny, prawda? Bo co by się nie stało, to wie, że te osoby będą. No właśnie, nawiązując do tego, co przed chwileczką powiedziałaś, bo wtedy, kiedy byliście już na tym szczycie i te widoki były piękne i tak było, już byliście poukładani i marzyliście, pojawiła się choroba Marka. Jak jest, kiedy oboje małżonkowie chorują na to samo? Czy to jest łatwiej, że już przeszliście tą chorobę i wiecie, jak się wspierać?
Drugiej osoby, takiej kochającej i wspierającej, ta choroba dużo szybciej by postępowała i zrobiłaby mnóstwo więcej szkód. To co mamy w głowie, to co mamy w sercu, możemy przeciwstawić temu dziadowi, tak jak to nazywam, temu lokatorowi nieproszonemu. I on tego się naprawdę boi. Ja mogę tylko powiedzieć, że jakby codziennie widzę sposób w jaki Marek mierzy się z chorobą i no nieziemsko to podziwiam, powiem tak. Ja kocham ciebie Marku za wiele rzeczy, ale to jest jakby takie nieprawdopodobne męstwo i dzielność, to jak ty do tego podchodzisz na co dzień.
A ile jeszcze razy będzie okazja, czy za rok przyjdziemy, czy za dwa lata? Nie wiadomo, co będzie, tak? I wtedy powiedziałam, Marku, ja mam, no nas spotkało tyle trudnych rzeczy. Ja mam raka, ty masz raka. Ale mówię, ciągle wierzę, że coś spektakularnego, niedobrego nas jeszcze czeka. A Marek tak popatrzył i powiedział, zobacz Anulku, jak jest pięknie, jest słońce, jesteśmy my. Czy ty naprawdę myślisz, że może być jeszcze lepiej? To jest jakby kwintesencja podejścia do chorowania, że nas uczono już w przedszkolu, prawda? Co się stało z Indykiem, który myślał o niedzieli. I mężczyzna to ma w sobie, to znaczy jest tu i teraz, a ja byłam i... Ileś lat tu i tam.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Anna i Marek przedstawieni, opowiadają o swoim związku i jak zaczęli się znać.
Opowieść o pierwszych spotkaniach i jak zaczęli się znać, zaczerpnięte z doświadczeń Anna i Mareka.
Opowieść o rozwijaniu związku, wspólnej kawie i pierwszych wspólnej kawie, jak to zaczęło się od 1998 roku.
Opowieść o wspólnej tradycji kawiania i jak to wpływa na ich relacje, w tym anegdoty z kawiarni Staromiejskiej.
Opowieść o pudełku szczęścia i jak to wpływa na ich relacje, w tym anegdoty z kawiarni Staromiejskiej.
Opowieść o chorobie Ann, jak Marek wspierał ją podczas choroby i jak to wpływa na ich relacje.
Opowieść o wspieraniu Ann podczas choroby, w tym anegdoty z lekarza i opowieść o drożdżówkach i deskorolce.
Rozważania o pomocy podczas choroby, w tym anegdoty z przyjaciółki i opowieść o drożdżówkach i deskorolce.
Opowieść o zmianach w życiu po chorobie, w tym anegdoty z Węgier i opowieść o wujku z telefonu.
Opowieść o wspólnych podróżyach po chorobie, w tym anegdoty z Węgier i opowieść o zmianach w życiu po chorobie.
Opowieść o pomocy przyjaciół i trudnościach w relacjach po chorobie Marka.
Rozmowa o sposobach radzenia sobie z emocjami związane z chorobą i wzajemnej akceptacji.
Opowieść o wspólnych doświadczeniach i utrwalaniu miłości w trudnych sytuacjach.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Wyrzucone ubrania, łzy niesprawiedliwości i On, czuły i troskliwy, mąż, przyjaciel, kochanek.
Wymienił garderobę, otarł łzy i dzielnie towarzyszył w wędrówce po zdrowie.
Potem wdzięczność, pełnia życia i harmonia.
Następnie On - diagnoza Rak trzustki i kolejny wyścig po życie.
Ona niezłomna, dzielna, gotowa. Razem zawsze na dobre i na złe.
Dziś tylko ona - za siebie i za niego.
Wysłuchajcie historii pełnej miłości, namiętności i wsparcia.
Niech będzie dla Was inspiracją w drodze zwanej Życiem
www.spaforcancer.pl