#02 ps. Kocham Cię

Taki wybieg powiedzmy. Stępne oględziny. Ja przesadzam się, że dzień wcześniej rozglądałem się po Olsztynie i zastanawiałem się kto to jest, jak ona wygląda, a może to jest ona w autobusie jadąc, a może to jest ta dziewczyna, albo ta, która na przedszkolnie siedzi. Także miałem naprawdę straszny Koło wrót w głowie i po naszym pierwszym poznaniu się wzrokowym od razu padła propozycja, żebyśmy umówili się na kawę. Na kawę w restauracji Staromiejska. Anula zdradziła, że bardzo lubi kawę mrożoną, że kawa mrożona to kawa mrożona.

Ja chciałbym jeszcze dodać, że po wielu latach Anula się przyznała mi, że ta kawałka była okropna, gorzka, w ogóle nietrafiona, ale to nic nie stanowiło żadnego problemu, tylko faktycznie Spędziliśmy tam super godzinę. Ja musiałem wracać do pracy, Anula również, także mieliśmy taki wypad właśnie na tą kawę. I to jest taki moment, który zawsze wspominamy. Ja nawet czuję, może nie jak powietrze wtedy pachniało, ale czuję tę bardzo ciepłą temperaturę jak siedzimy sobie na zewnątrz i przyglądamy się sobie, bo to dla nas była dosyć duża nowość.

Jest moment takiego, co dalej będzie ze mną, co się stanie. I tu trzeba zachować taki maksymalny rozsądek. To tak trochę brzmi słabo, bo emocje wtedy są niesamowite. Ja przypominam sobie taką scenę, jak już to zostało potwierdzone w tamtej przychodni, gdzie Anula dowiedziała się o tym. Dostaliśmy kartę Dilo i pobiegliśmy, pojechaliśmy, popędziliśmy do naszego lekarza rodzinnego, pana Tadeusza. I tam pielęgniarka powiedziała, proszę czekać. Ja myślałem, że ją stamtąd wyciągnę po prostu przez to okienko, przez tą szybkę.

Im bardziej zagląda do środka, tym bardziej się to nie było. Właśnie to przyszliśmy, przewalczyliśmy, doświadczyliśmy tego. Ale oboje stwierdziliśmy, że to jest taka bardzo duża, złudna sprawa, że nie rozwiązuje to nic, tylko po prostu odsuwa w czasie sytuacje, które i tak nas dotkną. Dlatego tak jak właśnie Anula mówiła, Warto słuchać przede wszystkim, co osoba, która przechodzi ten moment trudny od nas oczekuje. Możemy coś zaproponować, ale właśnie nic na siłę, nie inwazyjnie. Każdy z nas jest inny, więc te potrzeby też będą inne.

Byliśmy tam pierwszy raz, kiedy nasz Kuba miał 3,5 roku. Pojechaliśmy jeszcze z nocnikiem. I ten nocnik właśnie był takim naszym elementem. Samochodem bez klimatyzacji. Samochodem bez klimatyzacji, tak. I przypadł termin wyjazdu na ten rok, kiedy Anula była właśnie po operacji. I czy jedziemy, czy nie jedziemy? Jedziemy. To było trudne dla niej, bo rzeczywiście można było jedną ręką odsunąć nie. To nie jest ten czas, nie możemy tego, bo ja jestem chora, ale to jest właśnie chora, w cudzysłowie oczywiście.

Ja wiem, że to miało taki terapeutyczny, bardzo mocny oddźwięk. Bardzo to Anuli pomogło. No i nie sądzę, żeby ktokolwiek jeszcze w węgierskim mezzo-coversz płakał w głos, w Tesco, wtulając się w siebie wzajemnie, że jeszcze ten jeden raz się udał. To jest wyczyn. Rozumiem tę adrenalinę, jeżeli ktoś spina się na góry, Przekraczę jakieś własne bariery, bo satysfakcja z tego, że się to zrobiło, to jest po prostu nieziemskim doświadczeniem. Ja byłam na takim leczeniu, nadal jestem, gdzie na opakowaniu jest, że nie powinno się alkoholu spożywać, więc pierwszego dnia mówię do Marka, że ja już nie będę piła tego wina, bo ja mam tutaj. Napisane, że nie wolno.

A tej esencji jest naprawdę bardzo dużo, jak widać, bo aktywności Anuli można naprawdę... Rąk nie starczy i palców, żeby można je policzyć. Co najważniejsze, jej to wszystko sprawia taką radość, która jakby z środka wynika, taka pierwotna jakby, może to jest trochę słowotwórczo, ale to jest coś takiego niesamowitego, jak widzę właśnie jak ona się uśmiecha, albo jak się cieszy, albo jak wracają do niej informacje, że to co zrobiła jest ważne, albo to są takie momenty,

Czuję ją cały czas i wiem, że dzięki temu to, co jeszcze mnie czeka, jest o wiele łatwiej i prościej znosić. Przeszedłem chemioterapię, różne etapy leczenia, teraz jestem też przed jakąś kolejną zmianą linii leczenia. Trochę mam wrażenie, że za długo czekamy na pewne rzeczy, ale mając przy boku właśnie taką anulę, to wiem, że będzie wszystko w porządku. Jestem optymistą, tak jak zdradziłaś, ale też i realistą. I wiem, że na pewno bez pomocy