Mentionsy Mentionsy
O Raku bez Tabu
O Raku bez Tabu

#02 ps. Kocham Cię

06.12.2022 ·59 min 22 s · 13 rozdziałów

Najpierw Ona - diagnoza która przyszła jak grom z jasnego Nieba. Wyrzucone ubrania, łzy niesprawiedliwości i On, czuły i troskliwy, mąż, przyjaciel, kochanek. Wymienił garderobę, otarł łzy i dzielnie towarzyszył w wędrówce po zdrowie. Potem wdzięczność, pełnia życia i harmonia.Następnie On - diagnoza Rak trzustki i kolejny wyścig po życie.Ona niezłomna, dzielna, gotowa. Razem zawsze na dobre i na złe. Dziś tylko ona - za siebie i za niego.Wysłuchajcie historii pełnej miłości, namiętności i wsparcia.Niech będzie dla Was inspiracją w drodze zwanej Życiemwww.spaforcancer.pl

0:00 · Wprowadzenie i opowieść o związkach 1

Moi drodzy, dzisiaj moimi i Państwa gośćmi będzie para, para wyjątkowa, para moich przyjaciół, Anna i Marek Piotrowscy. Będziemy dzisiaj rozmawiali o związkach, o miłości, o przyjaźni w miłości i miłości w przyjaźni. Mam nadzieję, że dotkniemy tematów bliskich. Ale porozmawiamy przede wszystkim o relacjach, o tym jak się wspierać, kiedy dowiadujemy się, że nasz partner lub partnerka spotkają się z chorobą onkologiczną. Dobry wieczór i witam was serdecznie moi drodzy. Dobry wieczór. Aniu, Marku, to może zaczniemy o tej miłości. Anio, jak to się stało, że stałaś się panią Piotrowską? Zacznijmy od tego, że sama do dziś nie mogę w to uwierzyć, że się stałam panią Piotrowską, bo tak sobie myślę, że w tym naszym związku to jest piękny i bestia.

4:40 · Rozwój związku i wspólne zainteresowania 1

Ja nie mówię tego, żeby wskazać jakiej byłam desperacji czy w jakimś tam dramatycznym poszukiwaniu męża, ale wtedy taką myśl miałam, że ja już nie muszę szukać, bo znalazłam. Nawet jeżeli to nie będzie to i Marek uzna, że nie odwzajemnia tego zauroczenia czy tego uczucia, to ja już mogę nie szukać, bo spotkałam. Jak nie wyjdzie, to trudno. No ale jak widać, wyszło. Po paru latach zapytałam, czy ta kawa zawsze tak smakowała, bo jakoś tak, no poszliśmy do tej kawiarni nie dlatego, że ją wybraliśmy, tylko dlatego, że na wówczas nie było innej po prostu. Ale to rzeczywiście tak, potem się pojawiły możliwości, żeby pójść gdzie indziej, ale nigdy jakby z nich nie skorzystaliśmy, bo mnie to ujmuje po prostu do łez dziś, jak tam 22 lipca zasiadamy przed naszym filarzem.

12:57 · Rozwój związku i choroba Ann 3

Ja oczywiście mogłam szczęśliwie liczyć na wsparcie Marka. Rzeczywiście 6 lat temu do naszego związku wprowadził się niechciany lokator. Ja znalazłam sobie guza w piersi. Pamiętam, umówiłam się na badanie w momencie, kiedy spostrzegłam, że coś jest nie tak. Marek, jak to Marek, życiowy optymista, zawsze mówi, zobaczysz, nic ci nie będzie. A ten gabinet USG, do którego poszłam, to był na tej ulicy, gdzie mieszkaliśmy. I tam nawet kupowaliśmy takie ciastka kokosowe, więc Marek zrobił mi niespodziankę, kupił te ciastka kokosowe, Po to tylko, że jak ja wyjdę z tego gabinetu z uśmiechem, że pomyliłam się, że nic mi nie jest, to będziemy wspólnie tymi ciastkami kokosowymi świętować to, że okazało się, że tylko to jest jakiś tam zły sen.

No niestety okazało się, że intuicja mnie zawiodła, że miałam rację, że znalazłam sobie guza, który od początku już nawet bez szczegółowej diagnostyki był podejrzany bardzo mocno o złośliwość, co późniejsza biopsja tylko potwierdziła. No i zaczęła się moja droga do zdrowienia. Ona trwała długo, bo były tam liczne operacje onkologiczne, ale zawsze pierwszą osobą, którą widziałam w momencie, kiedy wyjeżdżałam z windy, z bloku operacyjnego, był Marek, który stał blady, przejęty. Ściskał mnie za rękę i mówił, że już jest dobrze. Więc była też taka sytuacja, kiedy po pierwszej operacji onkologicznej ja miałam to szczęście, że nie musiałam na nią długo czekać, bo byłam pierwsza. Na liście do operacji danego dnia. Więc o 17 jadłam najpyszniejszą rzecz w moim życiu.

Już komuś się to spodobało, już tego nie było i mój Marek nigdy nie powiedział, zastanów to się dziewczyno. Powiedział wtedy, no słuchaj, jeżeli to jest tobie potrzebne, to ja to akceptuję. Może trzeba było odświeżyć garderobę, może teraz będziesz miał okazję pójść do sklepu, kupić sobie inne rzeczy. Jakby pozwalał mi na to szaleństwo, nie pouczał mnie w chorowaniu, tylko akceptował to wszystko, czego ja potrzebowałam, żeby być zdrowa. Myślę, że to jest bardzo ważne, bo Przy tym pomaganiu to czasami ci pomagający nie chcą słyszeć tego, co my mamy im do powiedzenia. A ja miałam ten komfort, że Marek zawsze słuchał moich potrzeb. I kiedy mówiłam mu, że chce pojechać na przykład na działkę i pogrzebać w ziemi, to on mówi, no to jedziemy, ale będziesz piliła grządki, przecież ty nie lubisz.

28:06 · Rozwój związku po chorobie 1

A w intencji chodziło o to, że jestem ważna i trzeba sobie uświadomić, Jeżeli mówimy takie rzeczy, to ktoś kto potrzebuje pomocy zupełnie co innego słyszy. I o ile ktoś poczuł się zadowolony z siebie, że wykonał telefon i pomógł, tak ja skuliłam ramiona i stwierdziłam, że to już nigdy w życiu się nie poczuje gorzej. Więc trzeba mocno uważać na to, co się mówi. To prawda, życie po raku smakuje lepiej? Chyba lepiej, bo przecież wróciliście do swoich nawyków i jeździcie na Węgry. I ty, Marku, trąbisz na tym rondzie za każdym razem. I wszyscy wiedzą, że Państwo Piotrowscy przyjechali. Pan Orban nawet wiedział, kiedy granicę zamknąć, bo zamknął granicę covidowo, jak przekroczyliśmy granicę Polski.

32:19 · Wspólne podróże i relacje po chorobie 2

Nie było podejrzenia, że sprawdził, że Państwo Piotrowscy już byli, więc można zamykać. I tak zrobił. To prawda, mamy takie swoje skrzywienie, które kontynuujemy już od 15 lat chyba to będzie. W każdym razie znaleźliśmy takie nasze miejsce, które nie jest blisko od nas, bo trzeba tam jechać dwa dni, tak przynajmniej nam to zajmuje. Ale nie ma tam jakichś luksusów. Pojeździmy do takiej części Węgier słynącej z basenów, ale to nie są spa w rozumieniu, że pachnie i w ogóle ktoś macha nad tobą piórami i w ogóle nie wiadomo co się dzieje, ale to są normalnie baseny.

Które wcześniej właśnie przed rakiem nie było, bo nie było tego momentu, który oddzielał rzeczy ważne od nieważnych. Jak te baranki przed siebie i nie widzieliśmy co jest po prawej i po lewej stronie, a tam są naprawdę ciekawe rzeczy i to właśnie dzięki temu Pan odkryła. Wszystko co najpiękniejsze jest po drugiej stronie lęku, ale ja też chciałabym wspomnieć o osobach, które mnie nakręciły do tego. To jest Fundacja, to są moje siostry fundacyjne, które pokazały mi jak można pięknie żyć i mimo tego, że każda z nas jest inna, To każda z nas gdzieś tam przez doświadczenia jest taka sama i ja wracam do domu, opowiadam i jeden z najpiękniejszych komplementów, jakie słyszę, to jak Marek mówi, wy wszystkie jesteście nienormalne.

42:14 · Trudności w relacjach po chorobie 3

Na przykład, jak jeszcze o tym nie powiedzieliśmy, ale troszkę zdradzę, jak okazało się, że Marek musi przechodzić chemioterapię. I nastał COVID i ja nie mogłam go odwiedzać, ponieważ ja nie miałam chemii, więc nie wiedziałam, co to znaczy. Miałam takie poczucie, że jak zacznie to kapać do żyły, to coś dramatycznego się stanie. I dzwoniłam do mojej fundacyjnej siostry Doris i mówiłam, Doris, ratuj mnie, bo ja nie wiem, co z Markiem się dzieje. I ona wtedy mówi, czekaj, nie rozłączaj się, ja ubieram kombinezon. Ona musiała, jak kosmonauta, cała się zabezpieczyć. Mówi, bądź na linii, tak? Wchodziła na oddział, gdzie Marek leżał i ja słyszałam, jak ona mówi, o kochany, moje skarby, jesz? Jak to dobrze, że jesz, jak ja lubię, jak ludzie mają taki apetyt. I wychodziła i mówi, słyszałaś? Ja mówiłam, dziękuję ci, tak?

Drugiej osoby, takiej kochającej i wspierającej, ta choroba dużo szybciej by postępowała i zrobiłaby mnóstwo więcej szkód. To co mamy w głowie, to co mamy w sercu, możemy przeciwstawić temu dziadowi, tak jak to nazywam, temu lokatorowi nieproszonemu. I on tego się naprawdę boi. Ja mogę tylko powiedzieć, że jakby codziennie widzę sposób w jaki Marek mierzy się z chorobą i no nieziemsko to podziwiam, powiem tak. Ja kocham ciebie Marku za wiele rzeczy, ale to jest jakby takie nieprawdopodobne męstwo i dzielność, to jak ty do tego podchodzisz na co dzień.

A ile jeszcze razy będzie okazja, czy za rok przyjdziemy, czy za dwa lata? Nie wiadomo, co będzie, tak? I wtedy powiedziałam, Marku, ja mam, no nas spotkało tyle trudnych rzeczy. Ja mam raka, ty masz raka. Ale mówię, ciągle wierzę, że coś spektakularnego, niedobrego nas jeszcze czeka. A Marek tak popatrzył i powiedział, zobacz Anulku, jak jest pięknie, jest słońce, jesteśmy my. Czy ty naprawdę myślisz, że może być jeszcze lepiej? To jest jakby kwintesencja podejścia do chorowania, że nas uczono już w przedszkolu, prawda? Co się stało z Indykiem, który myślał o niedzieli. I mężczyzna to ma w sobie, to znaczy jest tu i teraz, a ja byłam i... Ileś lat tu i tam.

49:40 · Radzenie sobie z emocjami 2

A jednak... Kochani, wiecie, tak optymistycznie tak patrzę na was i bardzo wam dziękuję za tą ucztę, ucztę, gdzie pojadłam miłość, szacunek, przyjaźń, wszystkie najpiękniejsze emocje, które mogą się tylko wiązać z związkiem. Bardzo dziękuję wam w imieniu swoim i naszych dzisiejszych słuchaczy za tą ucztę. Powiedzcie, czego wam życzyć? Wam, bo wy jesteście jednością takiej Ying i Yang, Ying i Yang Piotrowskie. Czego właśnie tym Ying i Yang życzyć? To ja jestem ten czarny. No, biało-czarnym. Co wam życzyć, kochani? Trudne pytanie, prawda? To prawda.

Marek! Błagam Cię. Oczywiście, żartuję. To jest jak największa prawda i jesteśmy przykładem tego, że można spotkać się w sposób niesamowity, można spojrzeć na siebie, można za pomocą jednego gestu, jednego słowa, iluś przegadanych nocy spowodować, że nagle życie staje się zupełnie inaczej wyglądające. Chciałbym taką kontynuację tych jabłek i pomarańczy zrobić, żeby każdy mógł mieć na swojej drodze takie szczęście, żeby tę drugą połówkę znaleźć.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.