Tajwan i jego tożsamość - Anastazja Potocka [tekst audio]

Kultura. W polskiej prawicowej publicystyce pojawiają się artykuły, które zdradzają duże niezrozumienie fenomenu Tajwanu i jego tożsamości. Często identyfikuje się to państwo z prawdziwymi Chinami, co ma źródło w jego historii. Powstało jako miejsce ucieczki nacjonalistów z kontynentalnych Chin w 1949 roku. Jest to jednak tylko część prawdy, bowiem współczesny Tajwańczyk nie utożsamia się ani z komunistycznymi Chinami, ani z nacjonalistami z partii Kuomintang, których wielu uważa za najeźdźców. Jednocześnie bezwzględne dążenie do niepodległości jest przez współczesne społeczeństwo uznawane za mało pragmatyczne.

Łączy się to z promowaniem kultur pomniejszych grup etnicznych. Wrażenie robi pomnik napotkany przy wjeździe do niewielkiej miejscowości, upamiętniający masakrę 228, czyli stłumienie powstania z 28 lutego 1947 roku, buntu, który wybuchł na Tajwanie przeciwko władzy chińskich nacjonalistów. Dla Tajwańczyków ich odrębna tożsamość narodowa szła do tej pory w parze z progresywnymi poglądami na kwestie obyczajowe. A to za sprawą postępowej partii demokratycznej, która ciesząc się większością doprowadziła do legalizacji małżeństw jednopłciowych, a następnie umożliwiła im adopcję dzieci. Notabene zrobiono to wbrew woli społeczeństwa.

Według sondaży większość Tajwańczyków była przeciwna takim zmianom. Ostatnie lata doprowadziły jednak do kolejnej zmiany nastrojów społecznych. Od 2024 roku demokraci nie mają już rządu większościowego. Muszą liczyć się z siłą Kuomintangu oraz Tajwańskiej Partii Ludowej. Choć żadna z tych partii nie optuje za zjednoczeniem z Chińską Republiką Ludową, to dążą one do większego pragmatyzmu w relacjach z HRL. Odzwierciedla to nastroje społeczne. Wobec rosnącego zagrożenia ze strony Chin ludzie pragną przede wszystkim pokoju i bezpieczeństwa majątków, które udało im się zdobyć przez ostatnie dekady dynamicznego wzrostu gospodarczego. Choć wszystkich młodych mężczyzn obowiązuje kilkanaście miesięcy służby wojskowej, to scenariusz otwartego konfliktu daje się wyparty ze świadomości.

Zostały zbudowane tak, by były stabilne. Ale jeśli i tak w każdej chwili mogą się zawalić, to po co je remontować? Skomentował. Na co dzień daje nam się we znaki wysoka wilgotność powietrza. Jest ona wyzwaniem zwłaszcza dla turystów z Europy i europejskich włosów. Jednak Tajwańczycy nie przejmują się tym i wiodą swoje życie, nie zważając na trudne warunki. Typowym zajęciem w małych miasteczkach jest prowadzenie niewielkich stoisk typu street food z lokalnymi potrawami. Stoisko takie znajduje się przy drodze na dole budynku, którego wyższe piętra zamieszkują sami właściciele. Potrawy są pyszne i przygotowywane na naszych oczach, chociaż estetyka takich jadłodajni stanowi szok kulturowy dla osób przyzwyczajonych do zachodnich, sterylnych warunków.

Mój przewodnik mnie jednak uspokaja. Gastronomia na Tajwanie podlega ścisłym kontrolom, do czego zostały powołane specjalne instytucje. Tajwańczykom zależy na czystości, ale jest trudna w utrzymaniu ze względu na klimat. Przy tej wilgotności i tak ze dwa dni wszystko będzie brudne. chrześcijaństwo, relikt czy przyszłość? Jako katoliczka nie mogłam nie zadać sobie tego pytania. Jaki scenariusz byłby dla Tajwanu lepszy z perspektywy wiary? Mimo pozornego konserwatyzmu Chin ludowych nie można ich postrzegać jako reżim katechoniczny. Prześladowanie chrześcijan toczy się tam od zarania tego totalitarnego kraju i trwa nadal.

Liberalna demokracja wydaje się tu mniejszym złem. Dopuszcza swobodę religijną i rozwój kościoła. Na Tajwanie działa kilka centrów mszy trydenskiej, choć tylko w jednym nabożeństwo odbywają się co niedziela. Niemniej i tak byłam pod wrażeniem, że nawet tam zawędrowała tradycja katolicka. Choć wspólnoty te zostały założone przez przyjezdnych z zachodu, nie brakuje w nich Tajwańczyków. Same oficjalne kościoły katolickie można spotkać na każdym kroku, w każdym większym mieście, a nawet poza miastem na drodze w góry. Wyróżniają się pozytywnie na tle zborów nowych protestanckich denominacji, którymi usiane są centra miast, a które estetyką nie odbiegają od barów ze smażonym kurczakiem.

Do większych ludzie udają się w klapkach i krótkich spodenkach, by zapalić kadzidło i ofiarować bóstwu produkty spożywcze. Jest to sfera ludowa i bliska życiu codziennemu. Nawet buddyzm, oryginalnie intelektualistyczna filozofia, został zaadoptowany do potrzeb ludowych. Mój przewodnik pokazał mi w muzeum statuetkę Buddy z dzieckiem z czasów dynastii Ming. Przecież oryginalnie Buddha nie był przedstawiany z dzieckiem, ale dla ludzi to ważne, by modlić się o potomstwo. ikonografia świątyń może jest niezrozumiała i alienująca a jednak jasne jest że tajwańczycy modlili się i modlą dalej o potomstwo szczęśliwy pouf ryb pomyślność i sukcesy