Alternatywne ścieżki kariery

Raz w życiu miałam pracę, która wymagała ode mnie tego, żeby siedzieć przed komputerem. To było po pierwszym roku studiów w Warszawie, rok 2014, gdzie stawka minimalna to było chyba 9 złotych na rękę. Ja zarabiałam wtedy zawrotne 17, więc to po prostu jak złapać Pana Boga za nogi na taką pracę. I praca polegała na tym, że wypowiadałam abonamenty subskrybentów niemieckich czasopism. Była to masakra, rzeczywiście. Była to masakra, było to bardzo odtwórcze, wymagało to tego, żeby siedzieć, czekać, odświeżać skrzynkę. Ja po dwóch miesiącach tej pracy po prostu wracałam, pamiętam, że wracałam do domu rowerem, pusta w środku jak wydrążona cytryna i obiecałam sobie, że wtedy nigdy w życiu nie będę tak pracować.

I się bardzo opiera tym wszystkim stereotypom, które trochę szczególnie w gazetach typu wyborcza się pojawiają, że leniwe, roszczeniowe pokolenie, bo Hela jest mega pracowitą osobą i jakby moją prawą ręką, bez której ta firma by nie funkcjonowała. Ale poznałyśmy się tak, że to nie była żadna rozmowa o pracę, ani ja też nie szukałam nikogo stricte, bo przez pierwszy rok pracowałam sama. Po prostu Hela przyszła i zapytała, czy potrzebuję kogoś do pracy. Ja powiedziałam, że nie, bo nie mam pieniędzy, więc nie będziesz pracować za darmo. Zaproponowałam jej kawę, ona usiadła i potem się okazało, że mieszka na tyle blisko, że wpadała do mnie po szkole, po zajęciach na uczelni na kawkę. Zaprzyjaźniłyśmy się, raz pomagała mi przy jakimś tam większym dniu typu Dzień Matki czy coś takiego i w momencie, kiedy zaczęła szukać pracy, pomyślałam sobie, Boże, gdzie ona będzie pracować?

Tak, więc no gdybym miała powiedzieć Małgosi sprzed lat coś, to bym jej powiedziała, że wszystko będzie dobrze, bo ona długo nie wiedziała, że będzie dobrze. Ale też, że to jest okej, żeby nie wiedzieć. Więc jeżeli ktoś teraz jest na początku studiów i słucha naszej rozmowy i myśli sobie, boże, poszedłbym do tego inkubatora, ale właśnie zupełnie nie mam pomysłu, no to nie ma problemu. Może za rok się ten pomysł pojawi, a może właśnie pójdziesz na spotkanie i ktoś cię do czegoś zainspiruje, więc jakby... A może wejdziesz do pobliskiej kwieciarni, piekarni, zakładu stolarskiego i wypijesz kawę. Tak, i też poczujesz, że to jest jakoś tam fajne, więc... Ja jestem za tym, żeby doświadczać, żeby próbować, żeby zmieniać zdanie też i żeby ponosić porażki, bo to też jest OK.