58. Homoseksualność w sztuce 🌈

Ale mam też fragment, który jest kontrą do penisów, ponieważ Leo wypowiedział się na temat, dlaczego nie lubi cipek. Samo spółkowanie, a także przeznaczone do tego celu narządy są tak odrażające, że gatunek ludzki by niechybnie wymarł, gdyby nie piękno twarzy i ozdoby, jakimi stroją się uczestnicy aktu, a także gdyby nie skumulowany w nich naturalny popęd. I czuję się urażona samym faktem, że posiadam cipkę i że jestem kobietą. Notabene ja wiem, że słowo cipka to brzydkie określenie, no ale nie będę się bawiła w żadne myszki, muszelki czy psiochy, bo jesteśmy dorośli, także musicie mi wybaczyć. I są takie dwa popularne obrazy Leonardo da Vinci'ego, Bachus i Jan Chrzciciel.

I są podobno one wzorowane na muzie da Vinci'ego, który nazywał się Salai. I słynął on z wyjątkowej urody. Podobno był partnerem i muzą Leo. I Leonardo kupował mu piękne ubrania, podróżowali razem i wszyscy mu zazdrościli takiego pięknego chłopaka. No ale co do obrazu Jana Chrzciciela, no bo jednak musi być merytoryka w tym podcaście, to widziałam go na żywo w Lourdes. Wiele lat temu, jak chyba jeszcze byłam w liceum, był niesamowity. Jest to chyba, tak mi się wydaje, ostatni obraz, jaki stworzył Leonardo da Vinci. I żeby Wam go opisać, bo zapewne kojarzycie, to Jan Chrzciciel wręcz wyłania się z takiego ciemnego, ponurego tła i intensywnie wpatruje się w widza z tym frywolnym uśmieszkiem i dłonią wskazuje jakiś punkt ku górze.

Jest mega enigmatyczny i Leo w kilku w ogóle obrazach robił taki zabieg ze wskazywaniem czegoś nieoczywistego w obrazie. Ja wiem, że są tam różne teorie, kody Da Vinci'ego, ale dzisiaj też na pewno się tym nie zajmiemy, ale chciałam Wam o tym wspomnieć, że tak jak Wam już mówiłam kilka razy, artyści bardzo często powielają daną rzecz na wielu obrazach, co jest dla nich właśnie potem znakiem rozpoznawczym. No i też nie za bardzo chcę się zagłębiać w symbolikę, bo wszystko sprowadza się do boskości, do wiary, a dzisiaj na pewno nie mam na to ochoty. Ale to co ciekawe, to że artyści z tego XVI wieku zostawili nam tyle religijnych dzieł, ale ich muzami do namalowania tych wszystkich Jezusów i świętych byli ich rozpustni kochankowie.

Fascynujące, co? A mówię o tym, bo ten homoseksualizm, o którym jakby dzisiaj mówię jest poboczny, bo dla mnie to rzecz oczywiście normalna, tak jak na przykład dla Pablo Picasso, który inspirował się swoimi kochankami, tak dla Da Vinci'ego inspiracją byli jego kochankowie. Fajnie oczywiście znać tło tych obrazów, to prawda, dlatego chcę Wam dzisiaj opowiedzieć więcej o tych obrazach, żeby Was to zaciekawiło. Bo to, co mnie zaintrygowało, jak czytałam o tych wszystkich rzeczach, no to, że w wielu przypadkach postać, która znajduje się na obrazie, nie jest wcale postacią jakby docelową, że ona była wzorowana na kimś totalnie innym, tak samo jak opowiadałam Wam o obrazach Edwarda Hopera, gdzie prawie każda kobieca postać była wzorowana na jego żonie.