Szef rodziny Genovese: Liborio Bellomo

W 1998 roku zniknął Ralph Copolla, żołnierz rodziny Genovese i człowiek związany z ekipą Bellomo. Przez długi czas nie było wiadomo co się z nim stało. Dopiero w 2006 roku prokuratura oskarżyła Barneya o to, że zatwierdził zabójstwo dawnego współpracownika, mimo że sam przebywał w więzieniu. Według śledczych wiadomość miała zostać przekazana na zewnątrz za pośrednictwem Petera Peluso. I to właśnie ten wątek stawia pytanie, które pojawiło się we wstępie. Jak człowiek odsiadujący wyrok mógł nadal wpływać na decyzje podejmowane przez mafia na wolności? I co dokładnie, według prokuratury, wydarzyło się między Bellomo, Peluso i Coppola?

Według śledczych jego polecenie miało dotrzeć do ludzi na wolności za pośrednictwem Petera Peluso, prawnika związanego z rodziną Genovese. Peluso nie był przypadkowym posłańcem. W lipcu 2005 roku przyznał się do udziału w przestępczej działalności rodziny, obejmującej m.in. wymuszenia. Prokuratura ustaliła, że wykorzystywał swoją pozycję prawnika do przekazywania wiadomości między członkami organizacji, także tymi, którzy przebywali w więzieniu. Mafiozi mogli liczyć na to, że komunikacja prowadzona za pośrednictwem adwokata będzie trudniejsza do wykrycia przez służby. W przypadku Coppoli Peluso przyznał, że przekazał innym przywódcom rodziny wiadomość od uwięzionego Bellomo, która doprowadziła do zabójstwa.

Sam Peluso przyznał się do udziału w tej zbrodni. Prokuratura uznała więc, że ma świadka, który wskaże człowieka zlecającego eliminację. Tyle, że od zeznania Peluso do udowodnienia winy Bellomo pozostawała daleka droga. Władze nie miały dowodu, że Peluso rzeczywiście spotkał się z Bellomo i otrzymał od niego polecenie zabicia Coppoli. Samo to, że Peluso przekazywał wiadomości ludziom osadzonym w więzieniu nie dowodziło jeszcze, że w tej konkretnej sprawie działał na rozkaz Barneya. Prokuratura musiała wykazać nie tylko, że Coppola został zamordowany, ale także, że Bellomo rzeczywiście zlecił tę zbrodnię. I to właśnie na tym polegał problem. Pomimo poważnych zarzutów oraz zeznań współpracującego z władzami świadka, rząd nie dysponował wystarczającymi dowodami, by doprowadzić sprawę o zabójstwo do końca.

W 2007 roku zaproponowano mu kolejne porozumienie. Tym razem zamiast procesu o zabójstwo Coppoli, Bellomo przyjął ugodę dotyczącą oszustwa pocztowego. W zamian otrzymał dodatkowy rok więzienia zamiast czterech lat, które groziły mu w związku z zarzutami objętymi tym postępowaniem. Podczas rozprawy o łagodniejszy wymiar kary, prośbę do sędziego Louisa A. Caplana skierowała również córka Bellomo, Sabrina. Towarzyszyli jej trzej bracia. Jej emocjonalne wystąpienie było jednym z elementów, które towarzyszyły końcowej fazie postępowania. I tak sprawa Ralfa Coppoli nie zakończyła się wyrokiem skazującym Bellomo za morderstwo. Peluso przyznał się do udziału w zbrodni, ale wobec Barneya zarzut zabójstwa nie doprowadził do skazania.

Bellomo przyjął porozumienie dotyczące oszustwa pocztowego i otrzymał dodatkowy rok więzienia. Pozostaje więc pytanie, od którego zaczęliśmy ten odcinek. Czy Bellomo rzeczywiście wydał zza krat polecenie, które doprowadziły do śmierci dawnego współpracownika? Tak twierdziła prokuratura, opierając się między innymi na zeznaniach Peluso. Nie udało jej się jednak tego udowodnić. Jest jeszcze jeden szczegół, który celowo pozostawiłem na sam koniec tej części. Jeżeli Bellomo rzeczywiście wydał wyrok na Coppola, to skazał na śmierć swojego przyjaciela. Ostatecznie Liborio Bellomo na wolność wychodzi w 2008 roku.