Szef rodziny Genovese: Liborio Bellomo

Jest rok 1998, kiedy Ralph Coppola znika z Nowego Jorku. Zapada się pod ziemię. Coppola był żołnierzem rodziny Genovese i należał do ekipy Liborio Barnea Bellomo. Kilka lat później śledczy podejrzewają, że Ralph został wyeliminowany. W tym czasie Barney odsiadywał wyrok. Mimo to, to on stał się głównym podejrzanym w sprawie. Według późniejszych ustaleń grube mury i więzienne kraty nie przeszkodziły mu w przekazaniu informacji, która przypieczętowała los Coppoli. Ale kim tak naprawdę był i jest Liborio Bellomo? Jaką rolę odegrał w świecie związków zawodowych, wymuszeń i przemocy? I przede wszystkim, jak to możliwe, że nawet zza więziennych murów prokuratura przypisywała mu możliwość podejmowania decyzji dotyczących ludzi na ulicy?

Serdecznie dziękuję. Kiedy Liborio Bellomo wchodził do świata nowojorskiej mafii, ten nie stanowił dla niego tajemnicy. Urodzony 8 stycznia 1957 roku mężczyzna jest synem Salvatore Bellomo, który rzekomo miał być członkiem rodziny Genovese.

Niektóre źródła podają, że był blisko związany z Antonym Fattonym Salerno. Zawodnikiem wagi ciężkiej, również dosłownie, w mafijnej społeczności. Kim dokładnie był Salerno, stali widzowie powinni wiedzieć z jednego z moich ostatnich odcinków, ale jeżeli ktoś jeszcze nie miał okazji, to gorąco polecam. Link powinien wam się wyświetlić w tym momencie. Oprócz ojca, Liborio w mafii miał również kuzyna, Liborio Tomasa Bellomo. Tutaj dwie ciekawostki. Salvatore był kuzynem ojca Liborio Tomasa. Matki obu Liborio również. Przez to samo imię i nazwisko media i wymiar sprawiedliwości często myliły obu gangsterów. Dla młodego Bellomo znajomość środowiska mafijnego miała duże znaczenie.

Po pierwsze, naznaczyła poniekąd jego życie, jego przyszłość. Po drugie, choć w mafii rodzinne powiązania rzadko kiedy gwarantowały karierę, to mimo wszystko mogły otwierać drzwi, do których inni próbowali dostać się latami. Liborio Bellomo ma zaledwie 20 lat, kiedy zostaje oficjalnie przyjęty w struktury mafii. Składa przysięgę na wierność La Cosa Nostra i dołącza do rodziny Genovese, tej samej w której miał być również jego ojciec. Ceremonia rzekomo miała odbyć się w 1977 roku na piętrze jednej z pizzerii we wschodnim Harlemie. Barney trafia do ekipy ze 116 ulicy, którą kierował niejaki Saverio Sammy Black Santora. W późniejszym czasie Santora zostanie underbossem rodziny Genovese.

Ekipa ze 116 funkcjonowała w Harlemie i na Bronxie. Jak już wspomniałem, więzy rodzinne nie gwarantowały w mafii niczego. Jednak wchodząc w struktury w wieku 20 lat, Bellomo musiał być postrzegany jako przyszła, nazwijmy to, gwiazda organizacji. Zanim jednak do tego doszło, dwudziestokilkuletni Liborio musiał zdobyć zaufanie doświadczonych mafiozów i udowodnić, że można na nim polegać. To ostatnie w teorii nie jest trudne, kiedy składasz przysięgę mówiącą o tym, że to lakosa nostra jest od teraz najważniejsza w twoim życiu. Ważniejsza od więzów krwi. W każdym razie, ważniejsze od więzów krwi jest zarabianie pieniędzy. W drugiej połowie lat 70.

Genovese pozostawała jedną z najsilniejszych rodzin mafijnych w Nowym Jorku. Jej ludzie działali w różnych częściach miasta i czerpali zyski z wielu rodzajów przestępczej działalności. Istotną rolę odgrywały kontakty ze związkami zawodowymi i przedsiębiorstwami. Wpływy w takich miejscach pozwalały ingerować w zatrudnienie, kontrakty i codzienne funkcjonowanie firm. Bellomo dorastał więc w organizacji, w której pieniądze można było zarabiać nie tylko na ulicy. Duże znaczenie miały również relacje z ludźmi kontrolującymi legalne interesy. Jak czas pokaże, Liborio Bellomo okaże się przydatnym zasobem w szeregach rodziny Genovese.

Choć o pierwszych latach Bellomo w mafii wiemy niewiele, zaledwie ogólniki, o których wspomniałem, to kolejne dekady są już nieco lepiej zapisane na kartach historii, a przede wszystkim w źródłach. Na początku lat 80. Bellomo miał już za sobą kilka lat w rodzinie Genovese. Wciąż działał w ekipie z Harlemu, ale jego pozycja, jego rola w niej powoli rosła. Liborio należał do ludzi ze ścisłego otoczenia Samiego Blacka, szefa ekipy ze 116 ulicy. Powoli też w tle zaczyna majaczyć coraz większa wizja przejęcia większej odpowiedzialności za sprawy rodzinne. A okaza jak utemu w tej dekadzie była doskonała. W latach osiemdziesiątych na samym szczycie rodziny Genovese dochodziło do poważnych zmian.

W jego miejsce wchodzi sami Black Santora, mentor Liborio Bellomo. Tym samym ten ostatni przejmuje stery ekipy działającej w Harlemie i Bronxie. Jednak ze względu na młody wiek zostaje mianowany zaledwie acting capo ekipy. Od teraz Bellomo odpowiadał za ludzi, nadzorował ich codzienne działania, a także przekazywał część zarobionych pieniędzy wyżej. Nie ulegało też wątpliwości, że Liborio jest wschodzącą gwiazdą amerykańskiej mafii. Jako pełniący obowiązki kapitana, Bellomo utrzymywał kontakty ze związkami zawodowymi i branżą budowlaną. Genovese od lat czerpali zyski z wymuszeń, nielegalnego hazardu, ustawiania przetargów i innych gałęzi gospodarki. Liborio Bellomo znalazł się praktycznie w samym centrum tego wszystkiego.

Nie był już zwykłym żołnierzem, który ogarniał codzienne sprawy i kombinował, jak przetrwać słuchając szefów. A to nie był bynajmniej koniec wspinaczki dla Bellomo. Pod koniec lat 80-tych Liborio miał należeć już do ścisłego grona najważniejszych ludzi rodziny. Kiedy w 1987 roku umiera Sammy Black, Barney w pełni przejmuje ekipę ze 116 ulicy. Tym samym staje się oficjalnym capo. Warto dodać, że jednym z najmłodszych w historii amerykańskiej La Cosa Nostry. I to nadal nie wszystko, bo dokumenty związane ze sprawami z nadchodzącej dekady określały Bellomo jako jeszcze potężniejszego człowieka.

Jak podają źródła, już na samym początku lat 90-tych Liborio Bellomo nie jest zwykłym człowiekiem zarządzającym ekipą z Harlemu i południowego Bronxu. Według śledczych ma on być w ścisłym kierownictwie całej rodziny. 30 maja 1990 roku, w wyniku śledztwa o kryptonimie Windows Case, zarzuty postawiono Donowi rodziny, Chinowi Gigante. Wtedy też po raz pierwszy śledczy zwracają uwagę na postać Bellomo. Tutaj mamy też kolejny dowód, jak wielką, jakkolwiek to brzmi. Nadzieją amerykańskiej mafii był ten wciąż młody mężczyzna. Kenneth McGabe, śledczy zajmujący się przestępczością zorganizowaną w Biurze Prokuratura Federalnego na Manhattanie, określił go jako acting boss rodziny Genovese, człowieka pełniącego obowiązki szefa.

I to już mówi nam sporo o pozycji Barneya. Miał zaledwie 33 lata, a federalni śledczy postrzegali go jako człowieka, który mógł odpowiadać za funkcjonowanie jednej z najpotężniejszych rodzin mafijnych w Nowym Jorku. Gigante nadal pozostawał jej rzeczywistym przywódcą, ale jego problemy z wymiarem sprawiedliwości wymagały, żeby ktoś pilnował interesów na zewnątrz. Według ustaleń śledczych tę rolę odgrywał właśnie Bellomo. Jedne źródła mówią, że acting bossem był już w 1989 roku. Inne sugerują, że po aresztowaniu Gigante i postawieniu go w stan oskarżenia, w rodzinie Genovese powstał panel zarządzający. Najważniejszym ogniwem panelu miał być Bellomo.

Ale początek lat 90. przyniósł również coś, co miało poważnie zagrozić jego pozycji. W czerwcu 1996 roku Bellomo znalazł się wśród oskarżonych w federalnej sprawie dotyczącej działalności rodziny Genovese. Akt oskarżenia obejmował zarzuty wynikające z ustawy RICO, wykorzystywanej do ścigania zorganizowanej działalności przestępczej. W przypadku Barneya lista zarzutów była poważna. Wymuszenia, przestępstwa związane ze związkami zawodowymi oraz udział w sprawach dotyczących dwóch zabójstw. Ralfa de Simona i Antonio di Lorenzo. Obaj mężczyźni mieli zostać zamordowani, ponieważ kierownictwo rodziny Genovese podejrzewało ich o współpracę z organami ścigania.

Taką wersję motywu przedstawiali śledczy. Mafia nie potrzebowała twardych dowodów. Nierzadko wystarczało podejrzenie o bycie informatorem, by wygrać bilet na tamten świat. Antonio Di Lorenzo został znaleziony z ranami postrzałowymi na podwórzu swojego domu w West New York w stanie New Jersey. Ralph Desimone zginął w innych okolicznościach. Jego ciało odnaleziono w bagażniku samochodu na lotnisku La Guardia w Queens. Został postrzelony pięć razy. Według oskarżenia Bellomo miał mieć związek z decyzjami prowadzącymi do tych zabójstw. Nie chodziło więc o zarzut, że był przypadkowym uczestnikiem spotkania czy człowiekiem, który znalazł się zbyt blisko podejrzanych osób. Prokuratura przypisowała mu rolę w kierownictwie organizacji, które miało decydować o losie ludzi podejrzewanych o zdradę.

Obrona nie zamierzała jednak przyjmować tej wersji bez walki. Prawnicy Bellomo twierdzili, że ich klient przeszedł dwa badania wariografem, podczas których zaprzeczył, że kogokolwiek zabił. Jednak wtedy doszło niemalże do scen filmowych. Według późniejszych relacji, agenci FBI ogolili Bellomo głowę, szukając śladów, które mogłyby wskazywać, że zażywał lit. Śledczy podejrzewali, że substancja ta mogła zostać wykorzystana do wpłynięcia na wyniki badań wariografem. Innymi słowy, chcieli sprawdzić, czy wyniki przedstawiane przez obronę rzeczywiście miały jakąkolwiek wartość, czy też mogły zostać zmanipulowane. Warto przy tym pamiętać, że wariograf nie jest niezawodnym narzędziem ustalania prawdy. Sam wynik badania nie rozstrzyga o winie ani niewinności.

Ten nietypowy wątek pokazuje jednak, jak daleko posunęła się sprawa i jak bardzo obie strony próbowały podważyć wiarygodność argumentów przeciwnika. Ostatecznie nie doszło do procesu, w którym ława przysięgłych rozstrzygnęłaby, czy Bellomo odpowiadał za śmierć de Simona i di Lorenzo. W lutym 1997 roku prokuratura wycofała zarzuty dotyczące obu zabójstw. Zamiast tego zaproponowała Bellomo porozumienie, w ramach którego miał przyznać się do wymuszeń związanych ze związkiem zawodowym, działającym w branży budowlanej oraz firmą zajmującą się wywozem odpadów. Bellomo przyjął tę propozycję. Został skazany na 10 lat więzienia. Przyznał się do przestępstw związanych z wymuszeniami, a nie do zabójstw, które wcześniej znalazły się w akcie oskarżenia.

Prokuratura wycofała oczywiście zarzuty dotyczące śmierci de Simona i di Lorenzo, ale nie należy też wyciągać przeciwnego wniosku i uznawać, że wycofanie zarzutów dowiodło jego niewinności. Do procesu w sprawie tych zabójstw po prostu nie doszło, a sam Bellomo Ostatecznie i tak trafił za kratki. Dla człowieka, którego śledczy określali mianem acting bossa rodziny Genovese był to poważny cios. Barney miał teraz spędzić wiele lat za kratami. Z punktu widzenia organów ścigania więzienie powinno ograniczyć jego wpływy. I odsunąć go od codziennych interesów organizacji. Doskonale jednak wiemy, że w przypadku mafii nie zawsze tak jest. Tutaj musimy wrócić do wydarzeń, od których zaczęliśmy ten odcinek.

W 1998 roku zniknął Ralph Copolla, żołnierz rodziny Genovese i człowiek związany z ekipą Bellomo. Przez długi czas nie było wiadomo co się z nim stało. Dopiero w 2006 roku prokuratura oskarżyła Barneya o to, że zatwierdził zabójstwo dawnego współpracownika, mimo że sam przebywał w więzieniu. Według śledczych wiadomość miała zostać przekazana na zewnątrz za pośrednictwem Petera Peluso. I to właśnie ten wątek stawia pytanie, które pojawiło się we wstępie. Jak człowiek odsiadujący wyrok mógł nadal wpływać na decyzje podejmowane przez mafia na wolności? I co dokładnie, według prokuratury, wydarzyło się między Bellomo, Peluso i Coppola?

Zanim jednak wrócimy do Ralfa Coppoli, zatrzymajmy się przy roku 2001. Bellomo nadal siedzi w więzieniu, ale jego nazwisko ponownie pojawia się w sprawie dotyczącej prania pieniędzy i wpływów rodziny Genovese na nowojorskim nabrzeżu. 13 lipca 2001 roku postawiono mu w tej sprawie zarzuty. Do tego dorzucono kontrolę nad International Longshoremen's Association, czyli ILA. Tę nazwę możecie kojarzyć chociażby z ostatniego odcinka jaki pojawił się na tym kanale. Według oskarżenia Bellomo miał uczestniczyć w ukrywaniu środków pochodzących z pieniędzy wyprowadzonych z funduszu emerytalnego członków ILA w latach 96-97, a więc w okresie kiedy sam był już za kratami.

Śledczy podejrzewali, że pieniądze związane z działalnością portową trafiały do ludzi powiązanych z rodziną Genovese, a następnie były ukrywane tak, By utrudnić ustalenie ich pochodzenia. Warto zwrócić uwagę na jedną rzecz. Bellomo nie był oskarżany o to, że osobiście stał na nabrzeżu i odbierał gotówkę od pracowników portu. Sprawa dotyczyła znacznie szerszego mechanizmu. Pieniędzy, funduszy związkowych i ludzi, którzy mogli wykorzystywać swoje pozycje do prowadzenia interesów na rzecz organizacji. To właśnie dlatego wątek Ila jest istotny dla historii Barneya. Pokazuje, że zainteresowanie śledczych nie kończyło się na ulicznych ekipach, wymuszeniach czy przemocy. W centrum uwagi znalazły się również struktury, które na co dzień funkcjonowały legalnie, ale według prokuratury mogły być wykorzystywane do przestępczej działalności.

Sprawa zakończyła się kolejnym porozumieniem z władzami. W 2003 roku Bellomo przyznał się do winy w sprawie federalnej obejmującej m.in. działalność wymuszającą i pranie pieniędzy. Jego problemy prawne nie ograniczały się już więc do wyroku z 1997. Kolejne postępowanie wydłużyło jego pobyt w więzieniu. A mimo to, według późniejszych ustaleń prokuratury, Bellomo nie przestał odgrywać znaczącej roli w rodzinie Genovese. W akcie oskarżenia z 2006 roku śledczy napisali wprost, że po aresztowaniu i skazaniu zachował istotną władzę w organizacji, a nawet po zastąpieniu go na stanowisku acting bossa nadal konsultowano z nim decyzje dotyczące przestępczej działalności rodziny.

I to właśnie w tym kontekście powraca sprawa Ralfa Coppoli. 16 września 1998 roku Ralf Coppola zniknął. Był żołnierzem rodziny Genovese i pełnił obowiązki capo ekipy związanej z Bellomo. Co istotne, stało się to na kilka tygodni przed wyrokiem, który miał usłyszeć w swojej własnej sprawie dotyczącej oszustw. Coppola nigdy się już nie odnalazł. Co doprowadziło do jego zniknięcia? Tutaj źródła nie dają jednej pewnej odpowiedzi. W różnych relacjach pojawiają się dwie wersje. Według jednej Coppola miał okazywać brak szacunku ludziom stojącym wyżej w mafijnej hierarchii. Według drugiej problemem były pieniądze.

Miał przywłaszczać część dochodów należnych rodzinie. W obu przypadkach chodziłoby o zachowanie, które mogło zostać uznane za zagrożenie dla dyscypliny i interesów organizacji. Przez kolejne lata sprawa pozostawała nierozwiązana. Przełom nastąpił dopiero 23 lutego 2006 roku, kiedy prokuratura federalna ogłosiła akt oskarżenia przeciwko 32 członkom i współpracownikom rodziny Genovese. Dokument obejmował rozległą działalność przestępczą, wymuszenia, przestępstwa związkowe, pranie pieniędzy, handel narkotykami, Handel bronią i eliminacje. Wśród oskarżonych znalazł się Bellomo. Prokuratora twierdziła, że w 1998 roku, przebywając w więzieniu, zatwierdził zabójstwo Coppoli.

Według śledczych jego polecenie miało dotrzeć do ludzi na wolności za pośrednictwem Petera Peluso, prawnika związanego z rodziną Genovese. Peluso nie był przypadkowym posłańcem. W lipcu 2005 roku przyznał się do udziału w przestępczej działalności rodziny, obejmującej m.in. wymuszenia. Prokuratura ustaliła, że wykorzystywał swoją pozycję prawnika do przekazywania wiadomości między członkami organizacji, także tymi, którzy przebywali w więzieniu. Mafiozi mogli liczyć na to, że komunikacja prowadzona za pośrednictwem adwokata będzie trudniejsza do wykrycia przez służby. W przypadku Coppoli Peluso przyznał, że przekazał innym przywódcom rodziny wiadomość od uwięzionego Bellomo, która doprowadziła do zabójstwa.

Sam Peluso przyznał się do udziału w tej zbrodni. Prokuratura uznała więc, że ma świadka, który wskaże człowieka zlecającego eliminację. Tyle, że od zeznania Peluso do udowodnienia winy Bellomo pozostawała daleka droga. Władze nie miały dowodu, że Peluso rzeczywiście spotkał się z Bellomo i otrzymał od niego polecenie zabicia Coppoli. Samo to, że Peluso przekazywał wiadomości ludziom osadzonym w więzieniu nie dowodziło jeszcze, że w tej konkretnej sprawie działał na rozkaz Barneya. Prokuratura musiała wykazać nie tylko, że Coppola został zamordowany, ale także, że Bellomo rzeczywiście zlecił tę zbrodnię. I to właśnie na tym polegał problem. Pomimo poważnych zarzutów oraz zeznań współpracującego z władzami świadka, rząd nie dysponował wystarczającymi dowodami, by doprowadzić sprawę o zabójstwo do końca.

W 2007 roku zaproponowano mu kolejne porozumienie. Tym razem zamiast procesu o zabójstwo Coppoli, Bellomo przyjął ugodę dotyczącą oszustwa pocztowego. W zamian otrzymał dodatkowy rok więzienia zamiast czterech lat, które groziły mu w związku z zarzutami objętymi tym postępowaniem. Podczas rozprawy o łagodniejszy wymiar kary, prośbę do sędziego Louisa A. Caplana skierowała również córka Bellomo, Sabrina. Towarzyszyli jej trzej bracia. Jej emocjonalne wystąpienie było jednym z elementów, które towarzyszyły końcowej fazie postępowania. I tak sprawa Ralfa Coppoli nie zakończyła się wyrokiem skazującym Bellomo za morderstwo. Peluso przyznał się do udziału w zbrodni, ale wobec Barneya zarzut zabójstwa nie doprowadził do skazania.