Szef rodziny Genovese: Liborio Bellomo

Jest rok 1998, kiedy Ralph Coppola znika z Nowego Jorku. Zapada się pod ziemię. Coppola był żołnierzem rodziny Genovese i należał do ekipy Liborio Barnea Bellomo. Kilka lat później śledczy podejrzewają, że Ralph został wyeliminowany. W tym czasie Barney odsiadywał wyrok. Mimo to, to on stał się głównym podejrzanym w sprawie. Według późniejszych ustaleń grube mury i więzienne kraty nie przeszkodziły mu w przekazaniu informacji, która przypieczętowała los Coppoli. Ale kim tak naprawdę był i jest Liborio Bellomo? Jaką rolę odegrał w świecie związków zawodowych, wymuszeń i przemocy? I przede wszystkim, jak to możliwe, że nawet zza więziennych murów prokuratura przypisywała mu możliwość podejmowania decyzji dotyczących ludzi na ulicy?

Po pierwsze, naznaczyła poniekąd jego życie, jego przyszłość. Po drugie, choć w mafii rodzinne powiązania rzadko kiedy gwarantowały karierę, to mimo wszystko mogły otwierać drzwi, do których inni próbowali dostać się latami. Liborio Bellomo ma zaledwie 20 lat, kiedy zostaje oficjalnie przyjęty w struktury mafii. Składa przysięgę na wierność La Cosa Nostra i dołącza do rodziny Genovese, tej samej w której miał być również jego ojciec. Ceremonia rzekomo miała odbyć się w 1977 roku na piętrze jednej z pizzerii we wschodnim Harlemie. Barney trafia do ekipy ze 116 ulicy, którą kierował niejaki Saverio Sammy Black Santora. W późniejszym czasie Santora zostanie underbossem rodziny Genovese.

Nie był już zwykłym żołnierzem, który ogarniał codzienne sprawy i kombinował, jak przetrwać słuchając szefów. A to nie był bynajmniej koniec wspinaczki dla Bellomo. Pod koniec lat 80-tych Liborio miał należeć już do ścisłego grona najważniejszych ludzi rodziny. Kiedy w 1987 roku umiera Sammy Black, Barney w pełni przejmuje ekipę ze 116 ulicy. Tym samym staje się oficjalnym capo. Warto dodać, że jednym z najmłodszych w historii amerykańskiej La Cosa Nostry. I to nadal nie wszystko, bo dokumenty związane ze sprawami z nadchodzącej dekady określały Bellomo jako jeszcze potężniejszego człowieka.

I to już mówi nam sporo o pozycji Barneya. Miał zaledwie 33 lata, a federalni śledczy postrzegali go jako człowieka, który mógł odpowiadać za funkcjonowanie jednej z najpotężniejszych rodzin mafijnych w Nowym Jorku. Gigante nadal pozostawał jej rzeczywistym przywódcą, ale jego problemy z wymiarem sprawiedliwości wymagały, żeby ktoś pilnował interesów na zewnątrz. Według ustaleń śledczych tę rolę odgrywał właśnie Bellomo. Jedne źródła mówią, że acting bossem był już w 1989 roku. Inne sugerują, że po aresztowaniu Gigante i postawieniu go w stan oskarżenia, w rodzinie Genovese powstał panel zarządzający. Najważniejszym ogniwem panelu miał być Bellomo.

Ale początek lat 90. przyniósł również coś, co miało poważnie zagrozić jego pozycji. W czerwcu 1996 roku Bellomo znalazł się wśród oskarżonych w federalnej sprawie dotyczącej działalności rodziny Genovese. Akt oskarżenia obejmował zarzuty wynikające z ustawy RICO, wykorzystywanej do ścigania zorganizowanej działalności przestępczej. W przypadku Barneya lista zarzutów była poważna. Wymuszenia, przestępstwa związane ze związkami zawodowymi oraz udział w sprawach dotyczących dwóch zabójstw. Ralfa de Simona i Antonio di Lorenzo. Obaj mężczyźni mieli zostać zamordowani, ponieważ kierownictwo rodziny Genovese podejrzewało ich o współpracę z organami ścigania.

Prokuratura wycofała oczywiście zarzuty dotyczące śmierci de Simona i di Lorenzo, ale nie należy też wyciągać przeciwnego wniosku i uznawać, że wycofanie zarzutów dowiodło jego niewinności. Do procesu w sprawie tych zabójstw po prostu nie doszło, a sam Bellomo Ostatecznie i tak trafił za kratki. Dla człowieka, którego śledczy określali mianem acting bossa rodziny Genovese był to poważny cios. Barney miał teraz spędzić wiele lat za kratami. Z punktu widzenia organów ścigania więzienie powinno ograniczyć jego wpływy. I odsunąć go od codziennych interesów organizacji. Doskonale jednak wiemy, że w przypadku mafii nie zawsze tak jest. Tutaj musimy wrócić do wydarzeń, od których zaczęliśmy ten odcinek.

W 1998 roku zniknął Ralph Copolla, żołnierz rodziny Genovese i człowiek związany z ekipą Bellomo. Przez długi czas nie było wiadomo co się z nim stało. Dopiero w 2006 roku prokuratura oskarżyła Barneya o to, że zatwierdził zabójstwo dawnego współpracownika, mimo że sam przebywał w więzieniu. Według śledczych wiadomość miała zostać przekazana na zewnątrz za pośrednictwem Petera Peluso. I to właśnie ten wątek stawia pytanie, które pojawiło się we wstępie. Jak człowiek odsiadujący wyrok mógł nadal wpływać na decyzje podejmowane przez mafia na wolności? I co dokładnie, według prokuratury, wydarzyło się między Bellomo, Peluso i Coppola?

Śledczy podejrzewali, że pieniądze związane z działalnością portową trafiały do ludzi powiązanych z rodziną Genovese, a następnie były ukrywane tak, By utrudnić ustalenie ich pochodzenia. Warto zwrócić uwagę na jedną rzecz. Bellomo nie był oskarżany o to, że osobiście stał na nabrzeżu i odbierał gotówkę od pracowników portu. Sprawa dotyczyła znacznie szerszego mechanizmu. Pieniędzy, funduszy związkowych i ludzi, którzy mogli wykorzystywać swoje pozycje do prowadzenia interesów na rzecz organizacji. To właśnie dlatego wątek Ila jest istotny dla historii Barneya. Pokazuje, że zainteresowanie śledczych nie kończyło się na ulicznych ekipach, wymuszeniach czy przemocy. W centrum uwagi znalazły się również struktury, które na co dzień funkcjonowały legalnie, ale według prokuratury mogły być wykorzystywane do przestępczej działalności.

Sam Peluso przyznał się do udziału w tej zbrodni. Prokuratura uznała więc, że ma świadka, który wskaże człowieka zlecającego eliminację. Tyle, że od zeznania Peluso do udowodnienia winy Bellomo pozostawała daleka droga. Władze nie miały dowodu, że Peluso rzeczywiście spotkał się z Bellomo i otrzymał od niego polecenie zabicia Coppoli. Samo to, że Peluso przekazywał wiadomości ludziom osadzonym w więzieniu nie dowodziło jeszcze, że w tej konkretnej sprawie działał na rozkaz Barneya. Prokuratura musiała wykazać nie tylko, że Coppola został zamordowany, ale także, że Bellomo rzeczywiście zlecił tę zbrodnię. I to właśnie na tym polegał problem. Pomimo poważnych zarzutów oraz zeznań współpracującego z władzami świadka, rząd nie dysponował wystarczającymi dowodami, by doprowadzić sprawę o zabójstwo do końca.

W 2007 roku zaproponowano mu kolejne porozumienie. Tym razem zamiast procesu o zabójstwo Coppoli, Bellomo przyjął ugodę dotyczącą oszustwa pocztowego. W zamian otrzymał dodatkowy rok więzienia zamiast czterech lat, które groziły mu w związku z zarzutami objętymi tym postępowaniem. Podczas rozprawy o łagodniejszy wymiar kary, prośbę do sędziego Louisa A. Caplana skierowała również córka Bellomo, Sabrina. Towarzyszyli jej trzej bracia. Jej emocjonalne wystąpienie było jednym z elementów, które towarzyszyły końcowej fazie postępowania. I tak sprawa Ralfa Coppoli nie zakończyła się wyrokiem skazującym Bellomo za morderstwo. Peluso przyznał się do udziału w zbrodni, ale wobec Barneya zarzut zabójstwa nie doprowadził do skazania.