Strach? Ja mam Erfahrung!!

Czy tam boję się być matką, więc zostawię. Boję się... Tak, no to jest akurat niedojrzały strach. Tak, boję się... nie wiem jakie są jeszcze takie, że ktoś... boję się, że... Boję się konfrontacji z kimś po tym, jak na przykład zrobiłem mu krzywdę. Więc nie przyjdę na spotkanie. Tak, więc nie przyjdę na spotkanie. Tak zwane zgoustuję kogoś, bo boję się tego, że ta osoba na przykład będzie miała wobec mnie racjonalne argumenty, które nie będę mógł zaprzeczyć. Boję się, że jestem niewartościowy, więc zamiast porozmawiać o tym z drugą osobą, to ją po prostu właśnie zgoustuję. Przestanę, urwę z nią kontakt. Tak i to jest niedojrzały strach. To nie jest ten motywujący strach, tylko to jest ten strach, który sprawia, że cały czas masz z tyłu głowy myśl, wracam do swojej strefy komfortu, w której nikt nie ma do mnie pretensji, nikt nie ma do mnie żadnych argumentów, którymi będę musiał się zmierzyć i nikt nie ma wobec mnie oczekiwań.

I to jest to, co właśnie powiedziałeś na temat tego, co można by mówić ludziom w szkole. A druga rzecz, której można by uświadamiać młodzież już za czasu, to jest Że to jest normalne, że się czegoś boimy. Znormalizujmy to, że twój rówieśnik, twój kolega, koleżanka z ławki, nawet twój nauczyciel, który jest od ciebie trzy razy starszy i wydaje się być autorytetem i nieomylną osobą w tym momencie twojego życia, też się czegoś boi i wiecie co? To nic dziwnego i to nie odbiera mu autorytetu. Oczywiście, że nie. Więc tylko przestańmy budować wizerunek ludzi, którzy są dorośli, dojrzeli i już niczego się nie boją. To też mogłoby być poruszone w szkole, że strach to nie jest tylko cecha... cecha to nie jest to słowo.