Strach? Ja mam Erfahrung!!

Tak. I co z takim strachem można zrobić? Dorosnąć. Przepraszam, ale po prostu dorosnąć. Jeżeli ktoś się boi konsekwencji swoich własnych decyzji i działań, to znaczy, że pominął bardzo, bardzo ważne lekcje życiowe, które dawno powinien mieć za sobą. Bo tak naprawdę można się bać pająka, no i wtedy mamy prostą sytuację. Po prostu unikasz pająków. Nie lecisz do Australii i nie idziesz do, nie wiem... No mam talent. No, przepraszam, to model. Nie pozyjesz z pająkiem na twarzy, nie idziesz do zoo, nie łazisz wśród terrariów i okej, pewnie gdzieś tam spotkasz na swojej drodze życia pająka, na przykład jakiegoś w mieszkaniu w koncie. Albo nad rzeką między kamieniami, tam jest ich pełno. Ja się tak zawsze bałam nad rzeką.

I to jest to, co właśnie powiedziałeś na temat tego, co można by mówić ludziom w szkole. A druga rzecz, której można by uświadamiać młodzież już za czasu, to jest Że to jest normalne, że się czegoś boimy. Znormalizujmy to, że twój rówieśnik, twój kolega, koleżanka z ławki, nawet twój nauczyciel, który jest od ciebie trzy razy starszy i wydaje się być autorytetem i nieomylną osobą w tym momencie twojego życia, też się czegoś boi i wiecie co? To nic dziwnego i to nie odbiera mu autorytetu. Oczywiście, że nie. Więc tylko przestańmy budować wizerunek ludzi, którzy są dorośli, dojrzeli i już niczego się nie boją. To też mogłoby być poruszone w szkole, że strach to nie jest tylko cecha... cecha to nie jest to słowo.

Strach to nie jest tylko coś, co dotyka dzieci i młodzież. Nie, oczywiście, że dotyka dorosłych ludzi. Powiedziałabym nawet, że bardziej. Tak. Ja jako dziecko bałem się... Potwora z szafy. No nie, akurat w potwory nigdy nie wierzyłem. Oglądałem dużo Scooby'ego Doo i wiedziałem, że potwory to tak naprawdę ludzie. Ale bałem się na przykład, nie wiem, obcych dorosłych. Ooo, faktycznie, są jeszcze takie przyziemne lęki. Tak, o takich mówię. Okej, bo to też było zabawne, bo ja jako dziecko, ja się nie bałam obcych ludzi, nie bałam się zagrożeń na zasadzie morderstwa. Bałam się jedynie zjawisk nadprzyrodzonych, których nigdy nie byłam świadkiem, ale bałam się, że w końcu będę świadkiem.

Tak, dokładnie. Dorosłe życie, dorosłe problemy, dorosły strach. Także nie bójmy się strachu. Strach jest normalny. Tak, nie bójmy się go, nie... Demonizujmy go? Demonizujmy, właśnie, dobre słowo. Oswójmy go, oswajajmy ten strach i pozwalajmy mu być. Wyciągajmy z niego jakieś pozytywy. Wnioski, nawet jeżeli będą przykre, nawet jeżeli naszym wnioskiem będzie, że coś straciliśmy przez ten strach, to on równocześnie jest też bardzo ważną informacją ten wniosek, że tak naprawdę jest tylko jedna rzecz, która Cię dzieli od jakiejś decyzji i jest ona w Tobie, więc masz nad nią większą kontrolę niż gdyby była na zewnątrz i być może dopiero z czyjąś pomocą, ale jednak w końcu będziesz w stanie ją pokonać.