Porozmawiajmy synu - CreepyPasta

Nadal był blisko z mamą, mimo fizycznej odległości i braku bezpośredniego kontaktu. Nie potrafił, a być może nawet nie chciał ukryć mowy ciała, pewne tego, że jest w tej chwili sam. Amplituda emocji rosła od radosnego uniesienia na dźwięk głosu matki, pikując w dół, aż po opadające z bezsilności ramiona, kiedy ta po raz setny upewniła się, czy pamięta o zaplanowanych obowiązkach. Wycofałem się, uważnie jednak obserwując. Nagle młodzieńcza, gorąca głowa wybuchła gromkim uniesieniem. Jego nie ma! Ty też jesteś nie wiadomo gdzie, a ja muszę ogarnąć wszystko sam! Wykrzyczał w słuchawkę, po czym po prostu się rozłączył.

Teraz, kiedy mamy nie ma, nie mam z kim pogadać, a ty, zabiegany, zapracowany, wiecznie nieobecny, zostawiłeś mnie, kiedy cię najbardziej potrzebuję. Kiedy zadzwonił telefon, szybko wyszedł na balkon. Dzwoniła matka, a on obiecał jej, że nie będzie przesiadywał w domu, tylko wyrwie się gdzieś z rówieśnikami. Dźwięki dochodzące z ulicy miały stworzyć wrażenie, że wywiązuje się z obietnicy. Krótka rozmowa z rodzicielką nagle zmieniła swój bieg, wkraczając na niebezpieczne tory. Jego nie ma. Ty też jesteś nie wiadomo gdzie, a ja muszę ogarnąć wszystko sam. Wykrzyczał w słuchawkę, po czym po prostu się rozłączył.

I co? Zadowolony jesteś? Przez ciebie pokłóciłem się teraz nawet z mamą. Normalnie ojciec roku! Wykrzyczał w przestrzeń, wbijając wzrok w sufit. Kilkanaście sekund później zasiadł do biurka w swoim pokoju. Uruchomił laptopa i zaczął obserwować przesuwający się punkt na mapach Google. Pizza tym razem nie podchodziła mu w ogóle. Żuł ją i przełykał bez smaku. Robił to, bo musiał coś jeść. Dlatego dzwonek telefonu ucieszył go bardziej niż zirytował. Dzwonił kurier. Dokumenty od mamy w końcu dotarły. Zebrał naczynia, a resztę pizzy zamknął w pudełku.