Porozmawiajmy synu - CreepyPasta

Musiałem zasnąć na kanapie i przespać tu całą noc. Przemek nawet nie spojrzał w moją stronę. Od czasu, kiedy jego matka wyjechała na misję zagraniczną, jako oficer Wojska Polskiego w kontyngencie Międzynarodowych Sił Pokojowych, chodził jak struty. Ze mną mógł pogadać o komputerach, grach, o kasie na drobne przyjemności, o naprawie roweru lub kryminałach zajmujących ponad 80% domowej biblioteczki. Jednak to z mamą dzielił się problemami w szkole, sercowymi rozterkami czy choćby banalną prośbą o zakup kremu na pryszcze. Zwlokłem na podłogę stopy, ale nie wyczułem pod nimi kapci.

No pięknie! Zaklął siarczyście pod nosem, schylając się pod stół. Zabrał wszystkie papiery, wsunął do kartonowej koperty, przeszedł obok mnie obojętnie. Trzask drzwi, dzwonienie kluczy w zamku i po raz kolejny zostałem sam w cichej, pustej kuchni. Halo? Cześć, mamo. Jak tam? Trzymasz się jakoś? Tak, w porządku. Zdecydowałem się. Mamo, pomożesz mi z tymi papierami w sprawie zmiany szkoły? Jasne, synku. Za kilka dni dostaniesz podpisane przeze mnie dokumenty. Poproszę jednego z naszych chłopaków, żeby nadał je do ciebie kurierem z Warszawy, jak będzie znowu leciał do Polski.