Porozmawiajmy synu - CreepyPasta

Moi drodzy, to jest Przemek. Zaanonsowała barczystego, rudego chłopaka, wskazując go dłonią. A ciebie stary robił po dłuższej przerwie od ruchania, czy to starej tak zardzewiała rura? Leszek, właśnie zarobiłeś pięćdziesiąt punktów ujemnych. I nie obchodzi mnie, że twój ojciec jest radnym. Jutro masz się stawić razem z nim u dyrektorki. Nauczycielka wskazała Przemkowi miejsce w ławce obok dziewczyny, która wcześniej uciszyła klasę. Amelia, ale mów mi Mel. Po tym wstępie chyba nie muszę się przedstawiać. Lechem się nie przejmuj. To idiota. Zapamiętam. Na parkingu obok boiska szkolnego wyróżniał się tylko jeden samochód.

Co tam kombinujesz, Przemo? Nie spodobał ci się nasz leszek? Nigdy mi się nie podobał. A ty chyba pomyliłaś lokale. To jest męski. Odpowiedział bezpardonowo Amelii. Dlatego tu przychodzę. U was zazwyczaj jest papier i nikt nie wchodzi butami na deskę. Przemek stał nadal twarzą do okna, wpatrując się w odjeżdżający samochód. Nigdzie nie zauważył na nim śladów poniedawnej kolizji. W szybie dostrzegł, że Mel bez skrępowania obserwowała go przez niedomknięte drzwi. Być może myślała, że on się nie odwróci, dopóki słychać szmer oddawanego moczu, po którym plusk spuszczanej wody oznajmi, że już można. Tymczasem Przemek stanął plecami do okna, oparł się o parapet i założył ręce na piersi.