Pustka wielkich cisz (Ł. Supergan)

To jest specyficzny gatunek literatury. To nie jest ta wysoka literatura w znaczeniu Tokarczuk, Miłosz czy inny filozof. Nie w tym snobistycznym znaczeniu wysoka, natomiast jest ona bardzo taka skuteczna w tym znaczeniu, że czytając tą książkę jasne, że ona nie dostanie nagród za piękną prozę, natomiast mogłaby, bo ona Robi to dokładnie, co robić powinna. Treścią książki jest właśnie ta wędrówka, te trzy miesiące, dziewięćdziesiąt, chyba dwa dni, dzień po dniu, według dość powtarzającego się schematu, wstałem, szedłem, zmokłem, szedłem długo, krótko, to lub tamto mnie spotkało, położyłem się spać, wstałem, znowu szedłem. I to jest w tej książce bardzo powtarzalne.