Pustka wielkich cisz (Ł. Supergan)

Ale to jest tylko jeden sposób spojrzenia. Tutaj właśnie, jak się w to wejdzie, to widać, że jest w tym pewien kojący, pozytywny I na koniec jeszcze bym słóweczko dorzucił o tym tytule. Ewidentnie jest tak, że tytuł brzmi Pustka wielkich cisz. Ewidentnie jest to jakieś tam po prostu świadome odwrócenie tego skojarzenia, że cisza wielkich pustek, bo byłby to brzmiało zbyt banalnie. No i jakoś ta Pustka wielkich cisz do mnie Do mnie dociera, przyznaję, tak? To znaczy pustka cisza, obcowanie z tą przestrzenią, z kosmosem. Rudolf Otto trochę tutaj przychodzi na myśl, numinozum, że te wielkie puste przestrzenie, one mają w sobie pewien magnetyzm, że jednocześnie fascynują i przerażają. To jest to takie podstawa u Otto doświadczenia religijnego.