Pustka wielkich cisz (Ł. Supergan)

Nie sili się ta książka, nie sili się ta proza na żadną taką sztuczną oryginalność, właśnie nie szuka żadnych awangardowych, formalnych pomysłów, które często są zmorą współczesnej literatury, bo prowadzą na manowce, tylko właśnie czytając to w tym takim powtarzalnym, rytmicznym ruchu, tą książkę, Miałem wrażenie takiego powrotu trochę literatury do jej początków, czy do tego, czego mi często, przyznaję, brakuje we współczesnej prozie. Do takich właśnie oralnych początków, że sobie siedzimy przy ognisku, jeszcze nie tylko nie wynaleziono Gutenberga, to jutro Ale nawet nie wynaleziono w ogóle pisma, siedzimy przy ognisku i ktoś opowiada o swojej podróży. W taki właśnie repetytywny, powtarzalny sposób.