Józef Hen

Myślidziecka 3 5 7. Dzień dobry Państwu. Przy mikrofonie Katarzyna Stoparczyk. Witam razem z kimś, z kim Tadeusz Różewicz w razie czego chciał podzielić się Nagrodą Nobla. Kogo komplementował Brzechwa, zatrudniał Giedroyć, a Korczak miał pożytek, kiedy ten ktoś współpracował z jego słynnym Małym Przeglądem. Człowiek ten napisał wiele znakomitych książek. Mój przyjaciel król nominowany został do Nagrody Literackiej Nike. Ale może czytali Państwo tak, że nikt nie woła? Coś tak. A co źle było? Mój przyjaciel król. Nie był nominowany? Był nominowany, ale nie dostał się do finału nawet. Ale był nominowany, prawda? No jedna z 20 książek, a było pewne, że będzie mieć nickę.

Ale pokazał mi taka rysa w dłoni, która oznacza talent. Pan jest utalentowany? Ja czasem tak mówię, bo jak mnie pytają, ale to jest takie troszkę, bawię się sam z sobą, bo jak mówią, no to jak ci się to udało właściwie, na przykład to, że reżyserowałeś tego, ja mówię, no wiesz, może ja jestem utalentowany w ten sposób. Ale przecież Brzechwa Pana komplementował. Brzechwa przeczytał opowiadania i powiedział, koledzy panu tego nigdy nie wybaczą.

No bo słówka na przykład, to jest podstawa polskiej satyry późniejszej. Wszyscy od niego podkradali. Tuwim, Brzechwa, Minkiewicz, wszyscy. Potem od Tuwima kradli. Ale 18 tomów recenzji, tam jest panorama życia polskiego o uczuciach, o zdradzie, o miłości. Panie Józefie, a prawdą jest to, że kiedy skończył Pan pisać książkę o Boju Żeleńskim, to wzniósł Pan kieliszek wina w toaście. No i po prostu się rozpłakał. Tak. Tak? Koniaku. Że to tak się skończyło tragicznie. Potem się dowiedziałem, że