Kommodus: Cesarz - Gladiator i jego mit

Cassius Dion pisze o losie dwóch braci Condianusów zamieszanych jakoś w spisek, których również skazano na śmierć. Raz z nimi miał zginąć jeden z ich synów, który jednak dowiedział się zawczasu o ciążącym na nim wyroku i postanowił mu zaradzić, pozorując własną śmierć. Wedle Cassiusza, Kondianus miał wypić krew zająca, dosiąść konia, a następnie, udając wypadek, spaść z niego, plując z ust krwią zwierzęcia niczym własną. Zaufani ludzie przeprowadzili wówczas uroczysty pogrzeb, do trumny składając truchło barana. Kondianus zaś ukrywał się w tym czasie inkognito we wschodnich prowincjach. Ta brawurowa historia nie mogła jednak trwać w nieskończoność. W końcu, tak jak w filmie Janusza Kidawy, sprawa się rypła.

Kommodus wysłał na wschód zabójców rekrutowanych z oddziałów specjalnych, frumentarii, którzy niczym Tommy Lee Jones w ściganym tropili sprytnego kondianusa po wszystkich prowincjach azjatyckich, co jakiś czas posyłając cesarzowi do Rzymu głowy poszukiwanego. Jedną za drugą. No cóż, Kondianus głów musiał mieć wiele, niczym Hydra z Lerny, bo ledwie jedną odcięli, a druga wyrastała. Tak to bywało w świecie bez odcisków palców, fotografii czy DNA. Można się pomylić. Nawet parę razy. Cassius pisze, że w pogoni za Kondianusem agenci cesarscy odcięli parę przypadkowych głów, zanim sprawa ucichła, czyli w końcu pewnie trafili na tego Kondianusa.