III Rzesza po śmierci Hitlera. 22 dni rządu admirała Dönitza

Na ulicach Berlina trwają ciężkie walki, a Armia Czerwona jest już zaledwie kilkaset metrów od bunkra pod Kancelarią Rzeszy. Adolf Hitler, świadomy zbliżającego się końca, dyktuje swojej sekretarce testament. Chce też wyznaczyć swojego następcę. Według oficjalnych zasad sukcesji ustalonych w 1941 roku powinien nim zostać Hermann Göring. Jednak w przeciągu ostatnich kilku dni doszło do wydarzeń, w wyniku których dowód celów Dwafe popadł w niełaskę. 23 kwietnia Göring upewnia się, że Hitler postanawia pozostać w Berlinie do końca. Dowiaduje się także, że miasto zostanie już wkrótce całkowicie otoczone przez Sowietów. Słyszał też, że Führer doznał załamania nerwowego i zrzekł się władzy, gdy dowiedział się o beznadziejnej sytuacji na froncie. Dlatego Goering wysyła do Berlina niezwykle ostrożnie napisany telegram.

Pyta w nim Hitlera, czy w tej sytuacji powinien przejąć przywództwo nad Niemcami. Pisze. Jeżeli do godziny 22 nie otrzymam informacji zwrotnej, uznam, że utracił pan zdolność do podejmowania decyzji i obejmę w pana zastępstwie władzę w kraju. Telegram dostaje się jednak najpierw w ręce Martina Bormana, sekretarza Hitlera. Borman nienawidzi Goeringa i przedstawia działanie dowódcy Luftwaffe jako zdradę. Hitler wpada we wściekłość. Pozbawia Goeringa wszystkich funkcji, a następnie rozkazuje go aresztować. 28 kwietnia Führer dowiaduje się, że Heinrich Himmler, szef SS i jeden z jego najbardziej zaufanych popleczników, rozpoczął tajne negocjacje pokojowe z aliantami zachodnimi. Jest to prawdziwy cios dla Hitlera, który krzyczy To największa zdrada w historii świata!

Macie go aresztować i postawić przed sądem! Ponieważ dwóch najpotężniejszych ludzi w kraju popadło w niełaskę, Hitler musi przed śmiercią wyznaczyć kogoś innego. Nie mianuje jednak nikogo na stanowisko Führera, który łączy funkcje prezydenta i kanclerza. Hitler nie chce, by ktoś inny nosił ten tytuł i na czele Niemiec ma znów stanąć prezydent. Wódz III Rzeszy podejmuje dość niespodziewaną decyzję. Mianuję admirała Denitza na prezydenta Rzeszy i głównodowodzącego sił zbrojnych. Hitler ma jednak ważne powody, by wybrać na swojego następcę właśnie dowódcę Kriegsmarine. Po pierwsze, Deniz jest w zasadzie jednym z naprawdę niewielu dowódców, którym Hitler wciąż jeszcze ufa. Ale jest też bardziej praktyczna przyczyna. Deniz przebywa na północy Niemiec, w regionie, który wciąż nie został jeszcze zajęty przez wojska alianckie.

Na kanclerza Rzeszy Hitler powołuje Josefa Goebbelsa, ale jest to w zasadzie nominacja czysto symboliczna. Szansy na to, że ministrowi propagandy uda się uciec z oblężonego miasta są praktycznie żadne. Poza tym Goebbels już postanowił, że wraz z żoną odbierą sobie życie, uprzednio zabijając swoje dzieci. 30 kwietnia 1945 roku Hitler popełnia samobójstwo. Goebbels robi to dzień później. Wkrótce wiadomość o śmierci Führera i jego testamencie dociera do Denitza. Ten jest mocno zaskoczony, gdy dowiaduje się o swojej nominacji. 1 maja 1945 roku Denitz wygłasza swoje pierwsze przemówienie jako nowy prezydent Rzeszy. Powiadamia w nim naród o śmierci wodza. Nasz Führer Adolf Hitler nie żyje.

Poniósł bohaterską śmierć w stolicy Rzeszy, do końca walcząc z bolszewizmem. Führer wyznaczył mnie na swojego następcę. W pełni świadomy ciążącej na mnie odpowiedzialności przejmuje przywództwo nad narodem niemieckim. Nowy prezydent rozpoczyna pracę nad stworzeniem nowego rządu. Ponieważ Goebbels nie żyje, Deniz szuka nowego kandydata na kanclerza. Spotyka się z hrabią Lucem Schwerinem von Krossigiem, który w poprzednim rządzie był ministrem finansów. Admirał składa mu propozycję. Chciałbym, żeby objął pan stanowisko kanclerza po zmarłym Józefie Goebbelsie i zajął się formowaniem gabinetu. Hrabia nie przyjmuje nominacji. Zgadza się jednak pełnić rolę głównego ministra, czyli de facto premiera. Wciąż pozostaje też ministrem finansów i obejmuje dodatkowo funkcję ministra spraw zagranicznych.