III Rzesza po śmierci Hitlera. 22 dni rządu admirała Dönitza

Misja specjalna w RMFFM. Trzecia Rzesza po śmierci Hitlera. 22 dni rządu admirała Denitza. Jest 8 maja 1945 roku. Do kwatery marszałka Żukowa, mieszczącej się w zdobytym Berlinie, przybywa delegacja niemiecka. W jej skład wchodzą Feldmarszałek Wilhelm Keitel, Admirał Hans Georg von Friedburg i generał lotnictwa Hans-Jürgen Stumpf. Czekają już na nich przedstawiciele Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Związku Radzieckiego i Francji. Spotkanie ma tylko jeden cel. Niemcy mają podpisać akt bezwarunkowej kapitulacji. Po godzinie 22.43. Trzej przywódcy reprezentujący Wehrmacht, Luftwaffe i Kriegsmarine składają podpisy na dokumencie.

To wydarzenie jest uznawane za symboliczny koniec II wojny światowej w Europie. Kapitulacja nie zakończyła jednak rządów nazistów w kraju. Przez jeszcze ponad dwa tygodnie na czele tego, co pozostało z III Rzeszy, będzie stał admirał Karl Demitz, wyznaczony na nowego przywódcę przez Hitlera. Co więcej, w mieście Flensburg nadal funkcjonuje nazistowski rząd, a jego ministrowie wciąż spotykają się, by dyskutować o przyszłości Niemiec. Dlaczego alianci przez ponad dwa tygodnie tolerowali istnienie tego nazistowskiego ośrodka władzy? I dlaczego Hitler wyznaczył na swojego następcę właśnie admirała Dynica? W dzisiejszym odcinku Misji Specjalnej przybliżymy historię ostatniego rządu III Rzeszy. Jest 29 kwietnia 1945 roku.

Macie go aresztować i postawić przed sądem! Ponieważ dwóch najpotężniejszych ludzi w kraju popadło w niełaskę, Hitler musi przed śmiercią wyznaczyć kogoś innego. Nie mianuje jednak nikogo na stanowisko Führera, który łączy funkcje prezydenta i kanclerza. Hitler nie chce, by ktoś inny nosił ten tytuł i na czele Niemiec ma znów stanąć prezydent. Wódz III Rzeszy podejmuje dość niespodziewaną decyzję. Mianuję admirała Denitza na prezydenta Rzeszy i głównodowodzącego sił zbrojnych. Hitler ma jednak ważne powody, by wybrać na swojego następcę właśnie dowódcę Kriegsmarine. Po pierwsze, Deniz jest w zasadzie jednym z naprawdę niewielu dowódców, którym Hitler wciąż jeszcze ufa. Ale jest też bardziej praktyczna przyczyna. Deniz przebywa na północy Niemiec, w regionie, który wciąż nie został jeszcze zajęty przez wojska alianckie.

Na kanclerza Rzeszy Hitler powołuje Josefa Goebbelsa, ale jest to w zasadzie nominacja czysto symboliczna. Szansy na to, że ministrowi propagandy uda się uciec z oblężonego miasta są praktycznie żadne. Poza tym Goebbels już postanowił, że wraz z żoną odbierą sobie życie, uprzednio zabijając swoje dzieci. 30 kwietnia 1945 roku Hitler popełnia samobójstwo. Goebbels robi to dzień później. Wkrótce wiadomość o śmierci Führera i jego testamencie dociera do Denitza. Ten jest mocno zaskoczony, gdy dowiaduje się o swojej nominacji. 1 maja 1945 roku Denitz wygłasza swoje pierwsze przemówienie jako nowy prezydent Rzeszy. Powiadamia w nim naród o śmierci wodza. Nasz Führer Adolf Hitler nie żyje.

Poniósł bohaterską śmierć w stolicy Rzeszy, do końca walcząc z bolszewizmem. Führer wyznaczył mnie na swojego następcę. W pełni świadomy ciążącej na mnie odpowiedzialności przejmuje przywództwo nad narodem niemieckim. Nowy prezydent rozpoczyna pracę nad stworzeniem nowego rządu. Ponieważ Goebbels nie żyje, Deniz szuka nowego kandydata na kanclerza. Spotyka się z hrabią Lucem Schwerinem von Krossigiem, który w poprzednim rządzie był ministrem finansów. Admirał składa mu propozycję. Chciałbym, żeby objął pan stanowisko kanclerza po zmarłym Józefie Goebbelsie i zajął się formowaniem gabinetu. Hrabia nie przyjmuje nominacji. Zgadza się jednak pełnić rolę głównego ministra, czyli de facto premiera. Wciąż pozostaje też ministrem finansów i obejmuje dodatkowo funkcję ministra spraw zagranicznych.

Deniz pozostaje wierny III Rzeszy i ideologii nazistowskiej, choć sam nigdy nie był członkiem NSDAP. Z drugiej strony nie chce, by nowy rząd kojarzył się z reżimem. Dlatego stara się nie powoływać na wysokie stanowiska wpływowych dygnitarzy, którzy są kojarzeni ze zbrodniami wojennymi. Z drugiej strony musi wybierać spośród ludzi, którzy są dostępni na miejscu i spora część stanowisk zostaje obsadzona przez członków SS. Deniz ma też inny poważny problem w postaci Heinricha Himmlera, który przybył do jego kwatery, mając nadzieję na stanowisko w nowym rządzie. Co prawda Hitler w swoim testamencie kazał aresztować Reichsfuhrera za zdradę, ale admirał nie chce tego robić. Oddziały SS są dobrze uzbrojone i wciąż wierne Himmlerowi. Deniz obawia się starcia z tak potężnym przeciwnikiem.

Z drugiej strony nie chcę, by w nowym rządzie znalazł się jeden z najbardziej poszukiwanych nazistowskich zbrodniarzy. Dlatego Admirał próbuje znaleźć tymczasowy kompromis. Himmler uczestniczy w spotkaniach, ale oficjalnie nie sprawuje żadnej funkcji. Siedzibą rządu staje się gmach Akademii Morskiej w Flensburgu, położonym przy granicy z Danią. Admirał decyduje, żeby dalej kontynuować walkę. Ale nie dlatego, że ma jakiekolwiek złudzenia, że może jeszcze odmienić wynik wojny. Deniz doskonale zdaje sobie sprawę, że ta jest już definitywnie przegrana. Odkładanie kapitulacji może jednak dać czas cywilom i żołnierzom na ucieczkę przed Armią Czerwoną. Podczas jednego z pierwszych spotkań z ministrami mówi... Musimy się skupić na tym, by jak najwięcej żołnierzy i cywili zdołało przedostać się na zachód. Spróbujemy też podpisać zawieszenie broni z Amerykanami i Brytyjczykami.

Dlatego jeszcze przez pierwsze dni maja siły niemieckie kontynuują beznadziejną walkę, podczas gdy kolumny cywili i rozbite dewizje przemieszczają się na zachód. Deniz wysyła swoich emisariuszy do brytyjskich i amerykańskich dowódców, by przedyskutować warunki kapitulacji. Nie rozpoczyna jednak rozmów ze stroną radziecką. Admirał wciąż liczy, że być może uda mu się zakończyć wojnę na Zachodzie i skupić się na odparciu Armii Czerwonej. 4 maja 1945 roku przedstawiciele rządu z Flensburga spotykają się z brytyjskim marszałkiem Bernardem Montgomerym. Niemieckiej delegacji przewodzi admirał Hans Georg von Friedburg. W wyniku spotkania zostaje podpisany akt o bezwarunkowej kapitulacji sił niemieckich w Holandii, Danii i północno-zachodnich Niemczech.

W ciągu kolejnych dwóch tygodni alianci zajmują resztę niemieckiego terytorium, a ostatnie oddziały Wehrmachtu składają broń. Co ciekawe, w tym okresie rząd z Flensburga funkcjonuje tak, jakby rzeczywiście miał jakąś realną władzę. Codziennie o godzinie 10 odbywają się spotkania ministrów, podczas których dyskutują oni o przyszłości i tworzą nawet plany powojennej odbudowy kraju. Niektórzy naziści wciąż wierzą, że rząd Flensburgu stanie się zalążkiem przyszłych władz Niemiec. Jedynie Albert Sper miał w którymś momencie zaproponować. Może lepiej będzie, jeżeli sami rozwiążemy ten rząd, bo bądźmy szczerzy, nikt nie traktuje nas poważnie. W końcu, gdy alianci uznali, że rząd Denitza przestał już być użyteczny, decydują o ostatecznym zlikwidowaniu tej ostatniej pozostałości po III Rzeszy.

23 maja 1945 roku oddziały brytyjskie wkraczają do budynków rządowych i aresztują prezydenta, ministrów i pozostałych urzędników. Admirał Denitz będzie później sądzony w Norymberdze i zostanie skazany na 10 lat więzienia. Niemcy zostają podzielone na cztery strefy okupacyjne, a 5 czerwca 1945 roku władzę nad podzielonym krajem obejmuje Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec. Misja specjalna w RMF FM. Na tropie największych tajemnic historii.