Adrian Bogucki: Śmieję się z komentarzy o mnie (MW Podcast #53)

Powiem tak, jakby ja tego jakoś mega nie odczuwałem, po prostu próbowałem robić swoje i tam za przeproszeniem zawsze mam to jakby w dupie, co tam piszą w tych internetach, czy z czego nie napiszą, czy coś tam tamto, sramto, wamto. Dobra, tam gramy z jakimiś ogórkami, tam na spokojnie, tam opędzujemy temat, będzie wszystko dobrze. Pierwszy mecz do tyłu, drugi mecz do tyłu. Ja mówię, kurde, co się dzieje? Pewien trener mi powiedział, że dostaniesz karę finansową za to, że pojedziesz na kadrę 3 na 3. Ja mówię, jadę na kadrę Polski, a nie na kadrę, załóżmy, nie wiem, czegoś tam. Na początku było coś takiego, że on jakby po koszu po prostu zbierał piłkę, wychodził z sali i mówimy, Sokół, nie możesz tak robić, musimy grać.

Najlepiej też czuję, nie ma co ukrywać, bo jeśli chodzi o takie miasto, żeby żyć z dnia na dzień, to według mnie Gdynia jest jednym z najlepszych miast w Polsce do mieszkania i też po prostu, żeby tam przebywać, ponieważ jest nie docenić, że jest mega dużo rzeczy, które są wokół Gdyni. I też zwłaszcza, że mamy też pieska, to też ogólnie w Gdyni jest dużo lasów, gdzie tyle jest miejsc, żeby po prostu się przejść na spacer i takich rzeczy, że po prostu mega mi ta Gdynia została w sercu i mam nadzieję, że tam jeszcze kiedyś się zobaczymy na boisku w Gdyni. A łatwo ci się właśnie, czy to jest łatwe, tak zmieniać kluby, zmieniać miejsca? Nie mówię teraz o kwestiach sportowych, mówię tu o kwestiach życiowych, że no jednego tak się sezonu, nie wiem, zaczynasz sezon we Włocławku, kończysz w Bydgoszczy, to akurat bliskie dystanse.

Trzeba uwierzyć w swoje umiejętności i wydaje mi się, że jak Ty wierzysz w swoje umiejętności i też trenerzy wiedzą i ludzie wokół Ciebie wierzą w Ciebie, to wydaje mi się, że wtedy możesz osiągnąć dużo mega dobrych rzeczy. I wtedy się nie zastanawiasz, czy ktoś jest cięższy od Ciebie o 20 kg, czy ktoś wyciska od Ciebie 60 kg więcej na klatę, czy na przysiad. Po prostu grasz w koszykówkę, cieszysz się z tego i to jest po prostu wtedy najważniejsze. A miałeś taki mecz albo rywala, który właśnie na początku gry w PLK, no skopał ci tyłek, że dał ci taką lekcję, że... No to Pan Adam, Pan Adam, jak przyjechałem do tego, do Krosna. Wtedy właśnie też ten mecz jakby nie był taki łatwy dla nich, bo oni wtedy chyba przyjechali w ogóle z Ligi VTB, tam nie wiem, czy tam z Krasnoyarska, czy tam skądś, więc też mega zmęczeni, ale on tam chyba nie wiem, po prostu poczułem wtedy taką siłę od niego, tam nie wiem, chyba nie wiem, po prostu z pięć wstadów zrobił, czy tam 60, też rok temu właśnie z tego z nim śmiałem, że w ogóle ma rekord chyba właśnie tam nie wiem, w jednym meczu wstadów, to właśnie chyba z nami w Krośnie jeszcze.

Dziś ambicje po tym, że już kadra grała na igrzyskach w Tokio były takie, że trzeba nawet nie tyle, że wyrównać, ale i poprawić wynik. Jak wspominasz ten turniej? Jak to się w ogóle... Z Sokołem też było tak, że my byliśmy na... Jakby słyszałem wcześniej, że były tam jakieś różne pogawędki. Też z prezesem i też z Renkielem. Ale nie pojechał. Koniec końca zamieniał taki, że tak powiem, kamp. Mieliśmy kamp w Serbii i tam po prostu trenowaliśmy z Serbami głównie. I po prostu my pojechaliśmy tam, potem właśnie Piotrek powiedział nam, że będzie z nami Michał Sokołowski od przyjazdu w sumie do Polski. I tak myślałem, kurde, no dobra, zobaczymy, jak to będzie.

I jedyny w sumie też, my tam chwilę potrenowaliśmy właśnie w Warszawie i też zagraliśmy SK Quest na Torwarze. Zresztą to są takie najgorsze turnieje, gdzie grasz osiem, trzymaj siedem meczów z rzędu i w zakupie takich turniejów siedmiomeczowych w jeden dzień nie gram. Pieprzę to, nie? Ale ogólnie mega dobrze się z nim grało, bo też jakby... Na początku było coś takiego, że on jakby po koszu po prostu zbierał piłkę, wychodził z sali i mówimy, Sokół, nie możesz tak robić, musimy grać. Ale wszystko dobrze wychodziło i też po prostu dobrze tam wyglądaliśmy. Wiadomo, że jakby to zgranie nie było na wysokim poziomie przez cały jakby ten turniej.

No i koniec końców. Ten wypragniony awans też stał się faktem. Ale z jednej strony właśnie to było zaskoczenie, ten Sokół był zaskoczeniem, ale zastanawiam się czy właśnie te zaskoczenie nie było też trochę waszą wadą w Paryżu, bo nie jednak nie mieliście takiego zgrania jak... Wtedy to jest też inny poziom, jeśli chodzi o Igrzyska Olimpijskie. Już każdy wiedział, kto co robi. Chodzi mi o przeciwników. Wydaje mi się, że wtedy te zgrania pokazały, że nie jesteśmy jeszcze na takim wysokim poziomie jak inne drużyny. Brakuje nam zawsze takich zachowań w ataku i w obronie, takich po prostu najprostszych rzeczy, detali. Wydaje mi się, że jakbyśmy po prostu Nie, że dłużej spędzili czas razem ze sobą, ale po prostu częściej się widywali, po prostu rzeczy przećwiczyli porządnie.

Wydaje się, że by mogło to inaczej jakby zatrybić, ale też z drugiej strony też ja byłem na kadrze 5 na 5 i też Sokół był na kadrze 5 na 5 do samego końca, więc ciężko w ogóle było coś takiego zrobić i po prostu znaleźć czas na to, bo jednak też trzeba troszeczkę odpocząć, zwłaszcza, że Sokół też jest tam pierwszopiątkowym zawodnikiem w kadrze Polski. I wydaje mi się, że to był właśnie też taka rzecz, która nam tam troszeczkę zabrakła, ale mam nadzieję, że to poprzez kolejne lata po prostu będzie to na lepszym poziomie. Rozmawiamy o kadrze 3x3, a co z kadrą 5x5? Czy to jest coś, o czym nadal jeszcze myślisz? Czy nadal się jakby... Czy to jest może twój priorytet, czy teraz bardziej się gdzieś skupiasz? Wydaje mi się, że po prostu dla mnie kadra to jest po prostu taka rzecz święta, że po prostu powołanie jedziesz.