Adrian Bogucki: Śmieję się z komentarzy o mnie (MW Podcast #53)

Zastanawiam się, czy Ty polubiłeś się z takim, nie wiem, koczowniczym trybem życia sportowca, który zmienia dosyć kluby, nawet nie tyle z sezonu na sezon, co w Twoim przypadku nawet i w trakcie sezonu. Znaczy wiesz co, ja naprawdę wyjechałem ze swojego domu, jak miałem 15 lat, bo dojechałem z Tobie do Sołowia. I po prostu ten pierwszy sezon też w Krośnie był taki, że po prostu przychodziłem wtedy do Radomia i też wtedy w Radomiu zostałem półtora roku, tylko że COVID wtedy wybuchł. I wtedy akurat też był Anwil, po pół roku Bydgoszcz i potem już w sumie została Gdynia na trzy lata. I tak naprawdę no tam się tak też najlepiej czułem i tak jakby no mega mi się podoba to miasto i w ogóle jeśli chodzi o całe Trójmiasto jest mega fajne. I też po prostu jakoś się tam

Stwierdziliśmy się, stwierdziliśmy, że jakby gorzej i tak jakby być, znaczy nie, że gorzej być nie może, tylko po prostu, że nie mamy nic do stracenia, może coś się z tego wydarzy ciekawego i po prostu już zostaliśmy do końca. No i jedyna struga została po prostu przez dobrą grę. A druga rzecz, która też o Tobie się zawsze często, czyli jedna z wielu, o której się często mówiło, to, że czy nie żałujesz tego, że nie zdawałeś się dołączyć do trenera Tabaka? A wtedy jak miałem do Anwilu właśnie koszeronkę. Tak, że każdy mówił, że gdyby Bogucki poszedł do Tabaka, no to on byłby zawodnik NBA, który trenował z Hakimem, on by go podszkolił i by go tam pod NBA przygotował.

No właśnie to jest taki jeden właśnie, jedna taka rzecz, którą nie, że jakoś mega żałuję, ale wydaje mi się, że to Czyli trochę jednak... Troszeczkę jest tak ten, no ale tam też wtedy jakby wyszła taka dziwna sytuacja z Klubem Zielonej Góry, bo tam jakby dogadawaliśmy wszystko, wszystko dogadawaliśmy i koniec końców też jakby żadnego odzewu nie było, oni coś tam się na coś też nie zgodzili i koniec końców po prostu jakby był ten, jakby był też Anwil oczywiście cały czas, bo tam też szczęście były rozmowy, żeby został trenerem i iść tam. I wcześniej rozmawiałem cały tam, nie wiem, chyba 3 albo 4 razy rozmawiałem właśnie z trenerem Michciem i właśnie byłem też jakby gotowy, żeby tam pójść, ale wtedy właśnie coś tam się wycofało, coś tam mnie pykło w Anwilu i przyszedł trener Michał, z którym tam, nie wiem, odbyłem chyba jedną rozmowę i to naprawdę z tą zieloną górą też tam coś tam nie wyszło.

No i po prostu zdecydowałem się na Anwil, bo myślałem też, że będzie mega to super jakby ruch do przodu. Też masz 19 lat, jakby idziesz do Anwilu Włocławek, tam wiadomo, że troszeczkę tam nie wszystko nie wyszło. Ale też mega fajne jakby takie przeżycie. Czuć było przeskok sportowy, jeżeli chodzi, że tutaj rywale na treningu są troszeczkę mocniejsi, troszeczkę szybsi, troszeczkę zwinniejsi. No teraz w sumie sobie przypomniałem o tym właśnie co wcześniej mówiłeś, o tym takim zawodniku, który dał mi trochę w kość, to też właśnie w Anwilu przyszedł wtedy, bo rok temu właśnie jak byłem w Radomiu, to też był Iwica Rady w Zielonej Górze. No i z nim to tak się, no jeden chyba z takich najsilniejszych, takich najcięższych zawodników, którzy byli pod koszem i właśnie on wtedy przyszedł do Anwilu.

Ja mówię dobra, kurde, no będzie ciekawe, będzie ciekawe na tych treningach, ale powiem Ci, że jakby też jak trenujesz cały czas z takimi zawodnikami, to jakby nie, że się przyzwyczajesz, ale po prostu też stajesz się silniejszym i po prostu też mądrzejszym, no różne takie rzeczy. Nie było aż takiego odczucia, że coś takie wow, że po prostu dany zawodnik, aż był taki przeskok po prostu pomiędzy zawodnikami z różnej takiej budżetowej. Do drużyny załóżmy stopu Polski. To według mnie nie było aż takiego przeskoku. I nawet powiem Ci, że niektórzy zawodnicy jak grają wtedy w Radomiu to byli o wiele lepsi niż zawodnicy co byli w Anwilu Włocławek.

To zaraz się zlecą. Ludzie mówili, że w Anwilu on takich liczb nie wykręcał. To też po prostu zależy od całego systemu. Też w Radomiu miałem o wiele więcej minut, też miałem po prostu osoby, które... Zaufanie duże. Zaufanie i też po prostu były osoby, które potrafiły tą piłkę jakby dograć pod kosz i też patrzyły na to. No teraz co, w Anwilu mieliśmy McKenzie'ego Mura, który okej, jakby dostarczył te piłki ogólnie też głównie na obwód, ale no też nie był to taki jakby typowy rozgrywający. Wcześniej był Deshawn Booker, który był typowym scorrerem. I był jeszcze Trebasek, który też głównie jakby, no on też jakby miał, że tak powiem, też nie miał jakby lekkiego życia w Anwilu, bo tam też jakoś mega super nie grał.

I też wychodził, zawsze wychodziło tak, że zawsze z nim wchodziłem na boisko. I nie, no nie było zbytnio ciekawie, ale po prostu jakby nie było osoby, która też jakby Patrzyła pod te jakby te zagrania dwójkowe i też jakby tego systemu takiej takiego systemu takiego mega super nie było. Tak naprawdę my w Radomiu też nie mieliśmy jakiegoś mega super systemu, ale po prostu byli ci zawodnicy, którzy A z perspektywy zawodnika to czuć jakąś różnicę, czuć bagaż jakichś takich oczekiwań, gdy gra się w klubie, którego... Który jest underdogiem i który sprawia niespodziankę właśnie jak na przykład Radom, który walczył o playoffy z klubem właśnie pokroju Anwilu czy Śląska, gdzie no nie ukrywajmy raczej co roku mierzy się w medale, a nawet pewnie i złote medale.