Adrian Bogucki: Śmieję się z komentarzy o mnie (MW Podcast #53)

Zastanawiam się, czy Ty polubiłeś się z takim, nie wiem, koczowniczym trybem życia sportowca, który zmienia dosyć kluby, nawet nie tyle z sezonu na sezon, co w Twoim przypadku nawet i w trakcie sezonu. Znaczy wiesz co, ja naprawdę wyjechałem ze swojego domu, jak miałem 15 lat, bo dojechałem z Tobie do Sołowia. I po prostu ten pierwszy sezon też w Krośnie był taki, że po prostu przychodziłem wtedy do Radomia i też wtedy w Radomiu zostałem półtora roku, tylko że COVID wtedy wybuchł. I wtedy akurat też był Anwil, po pół roku Bydgoszcz i potem już w sumie została Gdynia na trzy lata. I tak naprawdę no tam się tak też najlepiej czułem i tak jakby no mega mi się podoba to miasto i w ogóle jeśli chodzi o całe Trójmiasto jest mega fajne. I też po prostu jakoś się tam

Tak, tak, to ten drugi, ten drugi rok. Tak, tak, tak. Znaczy to ogólnie też były takie, że tak powiem, jaje, bo właśnie byłem w Kroście i nagle właśnie zadzwonił do mnie agent i spytał się, nie chcesz iść zaraz do mnie? Jak tam będę grał, wszystko będzie w porządku, to spoko, mogę tam podpisać się wtedy właśnie na dokończenie tego pierwszego sezonu i jeszcze na następny, ale wtedy wybuchł COVID. Jakoś też wtedy taka sytuacja śmieszna była, bo... Właśnie tam no był jeden Amerykanin, ale który na treningu był naprawdę... no wszystko, nie? Tam graliśmy jakieś tam turnieje jeden na jeden z oczami na treningu, to... No wszystko trafiał, wszystko co by chciał to by zrobił. Potem przychodził mecz i po prostu pełne gacie i nie mógł nic zrobić.

No i właśnie trener, właśnie na siłowni, właśnie jak my tam idziemy na siłowni, zawsze był tam trener Witka i trener Popiołek, tam robili jakiś tam scouting, oglądali coś. I mówiłem, że no, że tego zawodnika musimy odstrzelić i wtedy zostaję, że ja i Wojtek wątroba jeszcze. Mówię, no dobra, dla mnie super akcja i mam 19 czy tam 18 lat, 18 lat wtedy miałem. Jestem pierwszym przedszkolnym zawodnikiem i też te cyferki i wszystko inne było naprawdę, że tak powiem, dowodziłem. Tylko że wtedy właśnie wybuchł COVID i też mieliśmy jeszcze szansę po prostu na playoffy zrobić, a to był naprawdę mega sukces, tak mi się wydaje. Wybuchł ten COVID i... Wydaje mi się, że gdyby też nie ten COVID, to na pewno wakacje, bo miałem kilka właśnie rozmów z moim agentem i po prostu też do niego kluby z NBA się też dzwoniły, jeśli chodzi o po prostu pojechanie na różne po prostu kampy i też na treningi do NBA.

Wtedy się też zgłosiłem do draftu i też pamiętam, że wtedy chyba było... Na pewno miałem zaproszenie od... Wcześniej, zanim wybuchł COVID, od Nowego Ruanu. Też z tego co wiem, jeszcze były zapytania od New York Knicks i od San Antonio. Ale wybuchł COVID i naprawdę topka Europieczyków wtedy pojechała chyba z dwóch, tak mi się wydaje, na ten draft kombajn. A tak to niestety nie udało się ogarnąć nic takiego porządnego, ale wydaje mi się, że Naprawdę to był taki super rok wtedy. Ale to mnie ten wątek NBA ciekawi, bo właśnie często się przy twoim nazwisku pojawiało w tamtym czasie te NBA, że wejdzie do draftu, że może się wycofa przed loterię o draftu.

Pierwszy mecz do tyłu, drugi mecz do tyłu. Ja mówię, kurde, co się dzieje? Ale potem właśnie tam wzięliśmy się w garść i tam koniec końców, w tym pierwszym moim roku wygraliśmy z chłopakami Ligę Narodów. Tam też była śmieszna sytuacja właśnie, bo finał graliśmy w Bukareście w parlamencie, tam złoto wszystko, żyrandole kryształowe. Tam pierwszy właśnie grałem mecz i akurat wtedy Daniel Gołębiowski tam miał z nami grać, już przyjechał z nami, ale koniec końca tam chyba klub z Gliwic powiedział, że nie, ty musisz zagrać z nami jeszcze mecz i potem pojechać. Więc pierwszy mecz graliśmy w trzech z Litwinami, tam przegraliśmy i mówimy, dobra, Gołąb za chwilę przyjedzie, już będzie łatwiej. Po czym Gołąb przyjeżdża i mówi, że ty, ale ja nie mogę tutaj wejść do tego parlamentu, bo muszę czekać za testem, za wynikami na COVID.