Nadzieja

W psychologii poznawczej istnieje takie pojęcie epizotycznego myślenia o przyszłości, czyli to jest taka zdolność do naszego mentalnego wyobrażania sobie konkretnych wydarzeń, które mogłyby mieć miejsce w naszym życiu. Znacie to z katastroficznego myślenia. Tutaj ma ono trochę inny charakter. Jest to jakiś rodzaj abstrakcyjnego myślenia, ale jednak osadzonego w pewnym konkrecie. Abstrakcyjnego, bo umieszczonego w przyszłości, ale dotyczy zdolności wyobrażenia sobie konkretnej sytuacji. Na przykład tego, że siedzę w kawiarni z przyjaciółką i rozmawiamy, że jadę pociągiem do miasta, w którym nigdy wcześniej nie byłam, że budzę się rano i nie odczuwam na przykład tego napięcia, które towarzyszy mi od wielu miesięcy.

Albo myśli sobie, że pewnie nie ma dla mnie czasu. I właśnie dlatego nie wysyła wiadomości. To jest przeszkoda. I czwartym krokiem jest przygotowanie konkretnego planu. Jeżeli pojawi się myśl, że będę jej przeszkadzać, wyślę krótką wiadomość z pytaniem, czy ma ochotę spotkać się w tym tygodniu. Zwróćcie uwagę, jak bardzo to się różni od powiedzenia sobie od jutra, będę bardziej otwarta na ludzi. Mamy tutaj totalną implementację intencji. Jeżeli ta implementacja intencji to zamienienie jakiegoś abstrakcyjnego wyrażenia potrzeb w konkretne działanie, I przewidzenie konkretnej przeszkody, przygotowanie się na ten moment, w którym się pojawi, zwiększa prawdopodobieństwo, że my osiągniemy nasz cel. To jest jedna z metod, dzięki którym my możemy te korektywne doświadczenia sprawczości